เทปกาวสีดำม้วนสุดท้ายกลิ้งหลุดจากโต๊ะ ตกพื้นดังป๊อก แล้วแล่นเข้าไปใต้ชั้นวางพร็อพกระดาษลังในห้องชมรมภาพยนตร์ที่กำลังจะระเบิดด้วยเสียงคนสิบกว่าคนภายในอีกห้านาที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใครเห็นเทปกาวบ้าง!” คินตะโกนโดยไม่เงยหน้าจากขาตั้งกล้อง เขาใช้ไหล่หนีบแผ่นสตอรีบอร์ด ปากคาบฝาปากกา มือหนึ่งหมุนล็อกเพลต อีกมือกดโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุด
“ถ้าเห็นก็คงไม่ถามหรอกพี่” เสียงผู้หญิงตอบจากใต้ชั้นวาง
คินชะงัก ก้มลงมอง เห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ปลายเชือกรองเท้าข้างหนึ่งผูกเป็นปมประหลาดยื่นออกมา ก่อนเจ้าของเสียงจะคลานถอยหลังออกมา มือชูเทปกาวขึ้นเหนือหัวเหมือนเพิ่งงมสมบัติจากทะเล
เด็กผู้หญิงผมสั้นประบ่า ใส่เสื้อยืดมหาวิทยาลัยตัวหลวมกับกางเกงยีนส์เข่าซีด มีเครื่องอัดเสียงแขวนคออยู่ เธอปัดฝุ่นที่แก้มตัวเองโดยไม่สนใจว่ามันทำให้หน้ามีรอยดำเพิ่มอีกเส้น
“ปีหนึ่ง?” คินถาม
“ปายค่ะ สาขาสื่อสารเสียง” เธอยื่นเทปให้ “แล้วพี่คงเป็นประธานชมรมที่นัดทุกคนมาสามโมง แต่ตอนนี้ยังต่อสายโปรเจกเตอร์ไม่เสร็จ”
โอ๊ตที่กำลังนั่งเสียบคีย์บอร์ดไฟฟ้าอยู่มุมห้องหัวเราะพรืด “น้องใหม่ปากดี ถูกใจว่ะ”
“โอ๊ต เงียบไปเลย” คินดึงเทปจากมือปาย “ขอบใจ แต่ถ้าจะมาสมัครชมรม รบกวนไปลงชื่อหน้าห้องก่อน”
“ลงแล้วค่ะ คนที่นั่งเฝ้าโต๊ะบอกให้เข้ามาช่วย เพราะได้ยินพี่ตะโกนเหมือนกองถ่ายกำลังไฟไหม้”
คินหันไปมองหน้าห้อง เมย์ เด็กปีสองเอกการแสดง ยืนยิ้มแฉ่งพร้อมสมุดลงชื่อในมือ เธอโบกมือให้เขาอย่างไม่รู้สึกผิด
“เมย์”
“อะไร ก็มือไม่พอจริง ๆ” เมย์ทำตาใส “อีกอย่างน้องเขาถามว่าชมรมนี้ทำงานกันจริงไหม เมย์เลยให้เข้ามาดูของจริง”
คินสูดลมหายใจ ปลายเท้าของเขาเคาะพื้นเร็ว ๆ “โอเค ปายใช่ไหม ช่วยถือสาย HDMI ตรงนั้น อย่าให้ใครเดินสะดุด”
“ถือเฉย ๆ เหรอคะ”
“ใช่”
ปายมองสายที่พันกับปลั๊กพ่วงเหมือนงูหลับ แล้วเงยหน้ามองโปรเจกเตอร์ที่ขึ้นข้อความไม่มีสัญญาณ เธอเงียบไปสองวินาที ก่อนถาม “พี่เสียบช่อง out หรือ in คะ”
โอ๊ตไอแรง ๆ เพื่อกลบเสียงหัวเราะ เมย์ยกสมุดขึ้นบังปาก
คินค่อย ๆ หันกลับไปดูหัวต่อที่ตัวเองเสียบไว้ สีหน้าของเขานิ่งเกินธรรมชาติ เขาดึงสายออก เสียบใหม่ หน้าจอสีฟ้าปรากฏบนผนังขาว ทุกคนในห้องส่งเสียงเฮเบา ๆ
ปายยิ้มมุมปาก ไม่ได้เยาะ แค่ยิ้มแบบคนเห็นแก้วน้ำหกแต่ยังไม่ถึงกับตกแตก
“ถือว่าเป็นการทดสอบระบบค่ะ” เธอว่า
“ถือว่าพี่กำลังจะหักคะแนนสัมภาษณ์” คินตอบ
“ชมรมมีคะแนนสัมภาษณ์ด้วยเหรอคะ”
“เพิ่งมีเมื่อกี้”
ประตูห้องเปิด นักศึกษาปีหนึ่งทยอยเข้ามา เสียงรองเท้ากับเสียงทักทายปนกันจนห้องเล็กอุ่นขึ้นทันที ปายขยับไปยืนชิดผนัง จับเครื่องอัดเสียงที่คอเหมือนกลัวใครจะชนมัน เธอไม่แย่งที่หน้า ๆ ไม่แนะนำตัวเสียงดัง แต่ดวงตาเธอไล่เก็บรายละเอียดทุกอย่าง ตั้งแต่พัดลมเพดานที่คราง ไปจนถึงหลอดไฟดวงหนึ่งที่กระพริบเป็นจังหวะประหลาด
คินเห็น แต่ทำเป็นไม่เห็น เขาหยิบไมค์ขึ้นมา เคาะสองที เสียงดังปุ ๆ จนเด็กใหม่สะดุ้ง
“ยินดีต้อนรับสู่ชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยอริณครับ ที่นี่ไม่มีงบเยอะ ไม่มีห้องตัดต่อหรู ไม่มีเก้าอี้พอนั่งทุกคน แต่ถ้าอยากทำหนังจริง ๆ อยากพลาดจริง ๆ อยากเหนื่อยจริง ๆ แล้วได้ดูอะไรที่เราเริ่มจากศูนย์บนจอใหญ่ ที่นี่พอมีให้”
เมย์กระซิบกับปาย “ประธานเราพูดเหมือนขายประกันความลำบาก”
ปายกระซิบกลับ “ขายเก่งนะคะ หนูเกือบซื้อแล้ว”
คินเหลือบมองสองคนนั้น แต่พูดต่อ “ปีนี้เราจะทำหนังสั้นส่งเทศกาลมหาวิทยาลัย หัวข้อคือ ‘พื้นที่ที่มองไม่เห็น’ ใครสนใจฝ่ายกล้อง ฝ่ายเสียง ฝ่ายเขียนบท ฝ่ายแสดง ลงชื่อไว้ คืนนี้เราจะคัดทีมหลัก”
มือหลายมือยกขึ้น คำถามหลั่งไหล คินตอบเป็นระเบียบแต่เร็วเกินไป บางคนเริ่มตาลอย บางคนหันไปคุยกัน ปายยืนฟังนิ่ง ๆ จนเมย์สะกิด
“น้องปายจะสมัครฝ่ายเสียงใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ทำไมเลือกเสียง”
ปายก้มมองเครื่องอัดเสียง นิ้วโป้งลูบปุ่มบันทึกที่สีลอก “เพราะบางอย่างถ้าใช้ตาดู มันโกหกเก่งค่ะ”
เมย์เลิกคิ้ว “โอ้โห พูดแบบนี้ต้องอยู่ชมรมเราแล้ว”
คินเปิดตัวอย่างหนังเก่าของชมรมบนผนัง ภาพนักศึกษาวิ่งผ่านสนามหญ้า เสียงดนตรีของโอ๊ตดังจากลำโพงเล็ก ๆ เมื่อหนังจบ ทุกคนปรบมือ แต่ปายขมวดคิ้ว
คินเห็นอีก “มีอะไรจะถาม?”
ปายลังเลเล็กน้อย “ถามได้จริงเหรอคะ”
“ถ้าไม่ถามเรื่องช่อง HDMI ก็ได้”
เสียงหัวเราะเบา ๆ กระจายทั่วห้อง ปายยกเครื่องอัดเสียงขึ้นนิดหนึ่งเหมือนกำลังขออนุญาตจากมัน
“ในตัวอย่างเมื่อกี้ มีฉากตัวละครนั่งในห้องสมุด แต่เสียงแอร์ดังเหมือนอยู่โรงยิม แล้วตอนวางแก้ว เสียงแก้วมาก่อนมือแตะโต๊ะประมาณครึ่งวินาที”
ห้องเงียบลง โอ๊ตค่อย ๆ ดึงหูฟังออก เมย์อ้าปากค้าง คินยืนถือรีโมตนิ่ง
เด็กผู้ชายปีหนึ่งคนหนึ่งพึมพำ “โห ฟังทันได้ไง”
ปายรีบลดเสียง “หนูไม่ได้ว่าไม่ดีนะคะ ภาพสวยมาก แค่เสียงมันบอกว่าคนละที่”
คินมองจอที่ตอนนี้กลายเป็นหน้าจอหยุด เขารู้ดี เฟรมสวย ๆ นั้นเขาถ่ายเอง แต่เสียงที่ไม่ตรง เขาเป็นคนบอกให้ข้าม เพราะส่งไม่ทัน
“ขอบคุณที่ฟังละเอียด” เขาพูด น้ำเสียงสั้นกว่าที่ตั้งใจ “งั้นถ้าเข้าทีมเสียงได้ ก็ช่วยทำให้มันตรงด้วย”
ปายพยักหน้า “ถ้าพี่ให้เวลามันตรงนะคะ”
โอ๊ตตบคีย์บอร์ดผิดคอร์ดดังแป๊ง เมย์หัวเราะจนต้องหันหน้าเข้าผนัง คินยกไมค์ขึ้นปิดปากตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากไล่เด็กคนนี้ออก หรืออยากให้เธออยู่จนจบเทอม
คืนนั้น การคัดทีมจบตอนห้องชมรมเหลือกลิ่นฝุ่นกับแสงไฟสีส้มจากหลอดเก่า ปายเป็นคนสุดท้ายที่ยังนั่งอยู่บนพื้นหน้าโต๊ะรับสมัคร เธอฟังไฟล์เสียงจากหูฟังข้างเดียวแล้วจดอะไรบางอย่างลงสมุดปกผ้า
คินเก็บขาตั้งกล้องใส่ถุง “กลับหอได้แล้ว เดี๋ยวประตูตึกล็อก”
“อีกนิดค่ะ”
“นิดของคนทำเสียงคือกี่ชั่วโมง”
“นิดของคนกำกับคือกี่คำสั่งล่ะคะ”
เขาหัวเราะออกมาสั้น ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว ปายเงยหน้ามองเหมือนจับได้ว่าเขาก็เป็นมนุษย์
“ฟังอะไรอยู่” เขาถาม
ปายถอดหูฟังข้างซ้าย ส่งให้เขา “เสียงห้องชมรมตอนทุกคนเพิ่งออกไปค่ะ”
คินรับหูฟังมาใส่ เขาได้ยินพัดลมคราง เสียงรองเท้าคนไกล ๆ ในโถง เสียงโอ๊ตหัวเราะจากบันไดที่ค่อย ๆ จาง เสียงเทปกาวถูกดึงจากม้วนในตอนก่อนหน้าเหมือนรอยขีดเล็ก ๆ บนเวลา
“อัดทำไม”
“มันเป็นเสียงของที่ที่เพิ่งมีคนอยู่เต็มไปหมดค่ะ พอคนออกไป ห้องมันไม่ได้ว่างทันที มันยังเก็บอะไรไว้พักหนึ่ง”
คินถอดหูฟังคืน “ประโยคนี้ถ้าใส่ในใบสมัครจะดูเท่มาก”
“หนูเขียนในใบสมัครว่าใช้อุปกรณ์ได้ เก็บสายเป็น และไม่กลัวแมลงสาบค่ะ”
“ข้อสุดท้ายสำคัญ”
“พี่กลัวเหรอ”
“ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากร่วมเฟรม”
ปายหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอไม่ดัง แต่ทำให้ห้องที่เหลือแค่พัดลมดูไม่กว้างเกินไป คินหยิบสมุดรายชื่อขึ้นมา เห็นชื่อเธออยู่ท้ายสุด เขาใช้ปากกาวงกลมเบา ๆ ข้างคำว่า ฝ่ายเสียง
การประชุมทีมหนังสั้นครั้งแรกเริ่มในเย็นวันศุกร์ เมย์เอาบทพูดที่เขียนด้วยลายมือมาวางกลางโต๊ะ โอ๊ตเปิดโน้ตเพลงที่ยังมีแต่คอร์ดสามคอร์ด คินติดกระดาษโพสต์อิทบนผนังเป็นแถว ส่วนปายนั่งชิดปลั๊กไฟ ตรวจแบตเตอรี่ไมค์ทีละก้อน
“หัวข้อพื้นที่ที่มองไม่เห็น” คินชี้กระดาษ “ผมอยากเล่าเรื่องเด็กปีหนึ่งที่หลงในมหาวิทยาลัย แล้วเจอจุดลับต่าง ๆ ผ่านภาพ สถาปัตยกรรม แสง เงา”
เมย์ยกมือ “มีตัวละครไหม หรือมหาวิทยาลัยเป็นพระเอก”
“มีสิ ตัวละครหลักเป็นเด็กที่อยากถ่ายรูป แต่กลัวกล้อง”
โอ๊ตทำหน้าสงสัย “อยากถ่ายรูปแต่กลัวกล้อง?”
“กลัวถูกมอง” คินตอบเร็ว “มันเป็น metaphor”
ปายยังไม่เงยหน้า “ถ้าพื้นที่มองไม่เห็น ทำไมเล่าด้วยภาพอย่างเดียวคะ”
คินหันไป “เพราะเราทำหนัง”
“หนังก็มีเสียงค่ะ”
“รู้ครับ นี่ชมรมภาพยนตร์ ไม่ใช่ชมรมสไลด์โชว์”
เมย์รีบยกมือสองข้าง “ใจเย็น นี่เพิ่งเริ่ม ยังไม่มีใครเสียเลือด”
ปายวางแบตเตอรี่ก้อนสุดท้ายลงเป็นระเบียบ “หนูไม่ได้จะเถียงเอาชนะ แค่คิดว่าพื้นที่บางอย่างมองไม่เห็นจริง ๆ เช่น เสียงทางเดินตอนเช้า เสียงเครื่องถ่ายเอกสารก่อนสอบ เสียงสนามกีฬาเวลาคนแพ้แล้วพยายามไม่ร้องไห้ ถ้าเล่าผ่านคนที่ฟังมากกว่ามอง มันอาจตรงหัวข้อกว่า”
โอ๊ตเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “น่าสนใจนะ ทำเพลงน้อยลงด้วย ประหยัดแรงกู”
คินมองโพสต์อิทบนผนัง เขาใช้เวลาสามคืนร่างภาพแสงเงาเหล่านั้นไว้ในหัว มันเรียบร้อย ปลอดภัย และเป็นหนังที่เขาควบคุมได้ แต่ปายพูดคำว่าเสียงสนามกีฬาเวลาคนแพ้แล้วไม่ร้องไห้ เขาเห็นภาพชัดกว่าสตอรีบอร์ดของตัวเอง
“ถ้าใช้เสียงนำ คนดูอาจเบื่อ” เขาว่า
ปายพยักหน้า “ถ้าทำไม่ดี เบื่อค่ะ”
“น้องนี่ให้กำลังใจเก่ง”
“หนูก็กลัวทำไม่ดีเหมือนกัน” เธอตอบเรียบ ๆ แต่นิ้วที่กดฝาถ่านแน่นขึ้น “แต่ถ้ากลัวแล้วเลือกทางที่ปลอดภัยตลอด มันจะเป็นหนังของหัวข้อ หรือหนังของความกลัวเราคะ”
ห้องเงียบ โอ๊ตเลิกเคาะโต๊ะ เมย์มองคินเหมือนรอดูว่าเขาจะหักปากกาหรือหายใจ
คินดึงโพสต์อิทแผ่นหนึ่งออกจากผนัง “โอเค เราลองทางเสียง แต่ต้องมีภาพที่รับไหว และต้องส่งทรีตเมนต์วันจันทร์ ปายรับผิดชอบเก็บเสียงจริงในมหาวิทยาลัย เมย์ช่วยสัมภาษณ์คนที่ใช้พื้นที่ โอ๊ตทำธีมดนตรีจากเสียงที่ปายเก็บมา ผมจะร่างโครงภาพ”
ปายเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “พี่ให้ลองจริงเหรอคะ”
“ให้ลอง ไม่ได้ให้ชนะ”
“หนูไม่ได้จะชนะพี่ค่ะ”
“แล้วจะชนะอะไร”
ปายมองเครื่องอัดเสียง “ชนะเสียงในหัวตัวเองมั้งคะ”
คินไม่ถามต่อ แต่คำนั้นติดอยู่กับเขาตลอดทางกลับหอ
เช้าวันเสาร์ แดดอ่อนวางบนพื้นทางเดินเหมือนกระดาษไข ปายมาถึงหน้าตึกกิจกรรมก่อนเวลานัดสิบห้านาที เธอสวมหมวกแก๊ป ใส่หูฟังข้างเดียว และถือบูมไมค์ที่สูงกว่าตัวเอง คินมาถึงตรงเวลาเป๊ะพร้อมกล้อง กระเป๋าเลนส์ และกาแฟกระป๋องสองกระป๋อง
“ดื่มไหม” เขายื่นให้
ปายมองกระป๋อง “หวานไหมคะ”
“ไม่รู้ ซื้อจากตู้ เห็นมันเขียนว่ากาแฟ”
“พี่เลือกของจากตัวหนังสืออย่างเดียวเหรอ”
“แล้วน้องเลือกจากอะไร”
“เสียงตอนเขย่า”
คินนิ่งไป ปายรับกระป๋องมาเขย่าเบา ๆ ใกล้หู แล้วคืนให้ “หวานมาก พี่ดื่มเองเถอะค่ะ”
เขามองกระป๋องในมือ “งั้นน้องดื่มอะไร”
“น้ำเปล่า”
คินจำไว้โดยไม่ตั้งใจ
พวกเขาเริ่มจากลานหน้าอาคารเรียน ปายกดบันทึก ยกมือบอกให้คินหยุดเดิน เสียงไม้กวาดของแม่บ้านลากผ่านพื้นปูน เสียงจักรยานเบรกแอ๊ด เสียงนักศึกษาสองคนท่องศัพท์ก่อนสอบ ปายหลับตาข้างหนึ่งเพื่อฟังทิศทาง คินยกกล้องถ่ายเธอจากด้านข้าง แต่ปายลืมตาทันที
“อย่าถ่ายหนูค่ะ”
“แค่เบื้องหลัง”
“ไม่เอาค่ะ” น้ำเสียงเธอไม่ดัง แต่แข็งขึ้น “ถ่ายมือ ถ่ายไมค์ ถ่ายอะไรก็ได้ แต่อย่าถ่ายหน้า”
คินลดกล้อง “โอเค ขอโทษ”
ปายพยักหน้าเร็ว ๆ แล้วหันกลับไปหาเสียงไม้กวาด แต่ไหล่เธอยังเกร็งอยู่
เขาเปลี่ยนไปถ่ายปลายบูมไมค์ที่เคลื่อนตามเสียง ท่อนแขนที่มีรอยปากกาจดเวลา นิ้วที่กดปุ่มบันทึกก่อนเสียงสำคัญเสมอ เขาพบว่าการไม่ถ่ายหน้าเธอทำให้เขาต้องมองสิ่งอื่นละเอียดขึ้น
ที่ห้องสมุด ปายขอให้คินถอดรองเท้าเดินบนพื้นไม้ส่วนเก่าเพื่ออัดเสียงฝีเท้า เขาทำตามอย่างไม่เต็มใจ
“เดินปกติค่ะ”
“นี่ก็ปกติ”
“ปกติของคนระแวงพื้นเหรอคะ”
“พื้นมันดัง”
“เรามาอัดเสียงพื้นดังค่ะ”
เขาถอนใจแล้วเดินใหม่ คราวนี้ปล่อยน้ำหนักเท้าตามธรรมชาติ ปายยิ้มกับหน้าจอเครื่องอัดเสียง
“ได้แล้ว?”
“ยังค่ะ ขออีกที พี่เดินเหมือนคนเพิ่งตัดสินใจโกหกอาจารย์”
คินหันขวับ “เสียงเท้าบอกขนาดนั้นเลย?”
“หนูล้อเล่นค่ะ แต่เมื่อกี้ดีกว่า”
เขายืนมองเธอกลั้นยิ้มอยู่หลังไมค์กันลมสีเทา แล้วพบว่าตัวเองอยากทำให้เธอหลุดหัวเราะอีกครั้งทั้งที่ไม่อยู่ในแผนงาน
ตอนเที่ยง เมย์กับโอ๊ตมาสมทบที่โรงยิม เมย์สวมชุดวอร์มผิดสีเพราะหยิบของรูมเมตมา ส่วนโอ๊ตหอบคีย์บอร์ดเล็ก ๆ ที่สายสะพายขาดต้องใช้เชือกฟางมัด
“ชีวิตศิลปินลำบาก” โอ๊ตประกาศ
“ชีวิตคนไม่ซ่อมสายสะพายก็ลำบากค่ะ” ปายตอบ
เมย์นั่งลงบนอัฒจันทร์ “ปาย พี่ขอสัมภาษณ์นักกีฬาก่อนได้ไหม พี่ต้องเอาเทปไปซ้อมบทคัดเลือกละครเวทีเย็นนี้”
“พี่เมย์จะคัดบทอะไรคะ”
เมย์ยิ้มบาง ๆ “บทคนที่กล้าพูดกับแม่ว่าไม่อยากเรียนต่อสายที่แม่เลือก”
โอ๊ตแกล้งเป่าเสียงกลอง “ดราม่ามาแล้วครับ”
เมย์ปาขวดน้ำเปล่าใส่เขา “เงียบไปเลย นักแต่งเพลงที่ยังไม่บอกพ่อว่าตัวเองส่งเพลงเข้าประกวด”
ปายมองทั้งคู่แล้วหัวเราะ คินยกกล้องเก็บภาพอัฒจันทร์ว่าง ๆ แทนใบหน้าเธอ เขาเริ่มเข้าใจว่าทุกคนในห้องชมรมไม่ได้มาเพื่อช่วยหนังของเขาเท่านั้น ทุกคนถือหนังของตัวเองไว้ในอกคนละม้วน
เสียงในโรงยิมต่างจากที่ปายคิด มันไม่ใช่แค่ลูกบาสกระทบพื้น แต่มีเสียงหายใจขาด ๆ ของคนซ้อมวิ่ง เสียงหัวเราะหลังชู้ตพลาด เสียงรองเท้าถูพื้นดังเอี๊ยดเหมือนประโยคที่ยังพูดไม่จบ เมย์สัมภาษณ์นักกีฬาหญิงปีสามที่ซ้อมคนเดียว
“ทำไมมาซ้อมวันหยุดคะ” เมย์ถาม
นักกีฬาหมุนลูกบาสในมือ “เพราะตอนแข่งจริง คนดูเยอะ แต่ตอนแก้มือ เราต้องอยู่กับตัวเองค่ะ”
ปายยกไมค์เข้าใกล้ คินหันกล้องไปจับแสงบนพื้นสนาม เขาไม่พูดคำว่า สวย แต่ไหล่ที่เกร็งมาตั้งแต่เช้าคลายลง
เย็นวันนั้น พวกเขากลับมาที่ห้องชมรมเพื่อฟังไฟล์ ปายถอดรองเท้านั่งขัดสมาธิบนพื้น กระจายการ์ดความจำเหมือนเรียงไพ่ คินนั่งข้างโต๊ะตัดต่อ เมย์ซ้อมบทอยู่มุมห้อง โอ๊ตลองเอาเสียงรองเท้าในโรงยิมไปทำเป็นจังหวะ
“ตรงนี้” ปายชี้คลื่นเสียงบนจอ “มีเสียงพี่คินถอนหายใจทับไม้กวาด”
“ลบได้ไหม” คินถาม
“ได้ แต่หนูชอบ”
“ชอบเสียงถอนหายใจ?”
“มันทำให้รู้ว่ามีคนพยายามอดทนอยู่ตรงนั้น”
คินไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาหยิบกาแฟกระป๋องจากตู้เย็นชมรมมาดื่ม แล้วทำหน้าบิดเพราะหวานเกินไป ปายเหลือบมองแล้วเลื่อนขวดน้ำเปล่าของเธอให้โดยไม่พูด
เขามองขวดน้ำ “น้องไม่กิน?”
“กินไปแล้วครึ่งหนึ่ง พี่รังเกียจไหม”
“ไม่” เขารับไปจิบ น้ำธรรมดา แต่เย็นพอดี
เมย์หยุดซ้อมบท มองสองคนสลับกัน “อะแฮ่ม ห้องนี้มีคนอื่นอยู่นะ”
ปายดึงขวดกลับทันที “พี่เมย์อ่านบทต่อเถอะค่ะ เสียงเมื่อกี้ดีมาก”
โอ๊ตเล่นคอร์ดหวาน ๆ แทรก “ฉากแบ่งน้ำเปล่า เวอร์ชันไม่มีงบ”
คินเอาม้วนเทปกาวโยนใส่โอ๊ต “ทำเพลงไป”
คืนนั้น ปายกลับหอพร้อมเมย์ คินอยู่ตัดภาพคนเดียวจนไฟในตึกดับไปทีละชั้น เขาลากฟุตเทจมือของปายยกบูมไมค์เข้ามาในไทม์ไลน์ ตัดกับภาพพื้นโรงยิม แสงห้องสมุด และหน้าต่างชมรมที่สะท้อนคนในห้องแบบไม่ชัด เขาเปิดเสียงไม้กวาดที่มีลมหายใจตัวเองทับอยู่ เขาเกือบลบ แต่หยุดมือไว้
มือถือสั่น ข้อความจากปายขึ้นมาว่า “อย่าลบเสียงถอนหายใจนะคะ มันช่วยให้ไม้กวาดไม่เหงา”
คินอ่านข้อความสองรอบ ก่อนพิมพ์กลับ “ไม้กวาดฝากขอบคุณ”
จุดสามจุดขึ้น แล้วหาย แล้วขึ้นใหม่
“พี่คินยังอยู่ชมรมเหรอคะ”
“อืม”
“กลับหอก่อนประตูล็อกนะคะ”
เขามองนาฬิกา ประตูตึกจะล็อกในสิบสองนาที เขาเก็บของเร็วกว่าทุกคืน
สัปดาห์แรกของการถ่ายทำผ่านไปด้วยรายการเสียงที่ยาวขึ้นและเวลานอนที่สั้นลง คินยังสั่งงานเยอะเหมือนเดิม แต่เริ่มเว้นช่องให้ปายพูดก่อนตัดสินใจ ปายยังสวนกลับตรง ๆ แต่เริ่มใช้คำว่า “ลองไหมคะ” แทน “พี่ทำผิด” เมย์ได้บทละครเวทีที่อยากเล่น เธอซ้อมบทในห้องชมรมจนทุกคนจำประโยคได้ โอ๊ตส่งเพลงประกวดโดยให้คินกดปุ่มส่งให้ เพราะมือตัวเองสั่นเกินไป
วันหนึ่งตอนบ่าย ปายเข้าห้องชมรมช้ากว่าเวลานัดสิบห้านาที เธอถอดหูฟังออกช้า ๆ หน้าเธอซีดเล็กน้อย แต่พยายามยิ้ม
“ขอโทษค่ะ รถรับส่งในมหาวิทยาลัยอ้อมตึกวิทย์”
คินมองนาฬิกา “ไม่เป็นไร เริ่มเลยไหม”
“ค่ะ”
ระหว่างฟังไฟล์ คินสังเกตว่าเธอเอียงหูขวาเข้าลำโพงเสมอ เมื่อโอ๊ตเปิดเสียงเบสต่ำ ปายขมวดคิ้ว กดนิ้วตรงหลังหูซ้ายแผ่ว ๆ
“ปาย โอเคไหม” เขาถาม
เธอปล่อยมือทันที “โอเคค่ะ”
“ถ้าเสียงดังไปบอกได้”
“ไม่ได้ดังค่ะ”
“แล้วเป็นอะไร”
ปายมองเมย์กับโอ๊ตที่หยุดคุยกัน เธอก้มปิดสมุด “ไม่มีอะไรค่ะ ฟังต่อเถอะ”
น้ำเสียงนั้นเหมือนประตูที่ปิดเบา ๆ แต่ล็อกแน่น คินไม่ได้ผลัก เขาลดเสียงลำโพงลงหนึ่งระดับ แล้วทำเหมือนไม่เห็นปายกะพริบตาถี่ ๆ ในเงาจอคอมพิวเตอร์
คืนก่อนส่งร่างแรก ทุกคนอยู่ในห้องชมรมจนเกือบเที่ยงคืน เมย์หลับพิงกองผ้าดำ โอ๊ตนอนกอดคีย์บอร์ดเหมือนมันเป็นหมอน ปายนั่งข้างคินที่โต๊ะตัดต่อ เธอสวมหูฟังข้างขวา เขาสวมหูฟังข้างซ้าย พวกเขาฟังไทม์ไลน์เดียวกันคนละครึ่งโลก
“ตรงนี้เสียงเดินกับภาพยังไม่ตรง” ปายกระซิบ เพราะกลัวปลุกคนอื่น
“ถ้าขยับอีกสามเฟรมจะชนเสียงประตู” คินกระซิบกลับ
“งั้นลดเสียงประตูนิดหนึ่ง”
“ประตูเป็นจุดเปลี่ยนฉาก”
“แต่ฝีเท้าเป็นความลังเลของตัวละคร”
เขาหันไปมอง เธอนั่งใกล้จนเขาเห็นรอยฝุ่นบนปลายจมูกจากผ้าดำที่เมย์เอามาคลุมไฟ เธอไม่รู้ตัว เขายกมือขึ้น แต่หยุดกลางอากาศ
“อะไรคะ” ปายถาม
คินหยิบทิชชูจากโต๊ะ ส่งให้ “ฝุ่น”
ปายรับไปเช็ดแก้มผิดข้าง “ออกไหม”
“อีกข้าง”
เธอเช็ดอีกที ยังเหลืออยู่ เขาถอนใจเบา ๆ “ขอได้ไหม”
ปายมองทิชชูในมือเขา เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า คินแตะทิชชูที่ปลายจมูกเธอเบามาก เหมือนกำลังตัดเฟรมสำคัญที่ห้ามพลาด ลมหายใจของปายชะงัก เขารีบถอยมือ
“ออกแล้ว”
“ขอบคุณค่ะ”
ทั้งคู่หันกลับไปที่จอพร้อมกัน เสียงฝีเท้าในหูฟังเดินผ่านความเงียบสามวินาที ปายเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ลดเสียงประตูครึ่งหนึ่งได้ไหมคะ”
คินขยับเมาส์ “ได้”
ร่างแรกฉายต่อหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาในห้องเรียนเล็กบ่ายวันจันทร์ อาจารย์ฟังจนจบโดยไม่จดอะไร กระทั่งเครดิตชั่วคราวขึ้นเป็นชื่อทีม อาจารย์ปิดจอแล้วมองทุกคน
“หนังเรื่องนี้ยังไม่เรียบร้อย”
โอ๊ตกลืนน้ำลายดัง เมย์บีบมือปายใต้โต๊ะ
อาจารย์พูดต่อ “แต่มีลมหายใจของตัวเองแล้ว อย่าทำให้มันกลายเป็นงานประกวดที่พยายามฉลาดเกินไป”
คินนั่งนิ่ง ปายก้มมองรองเท้า
“ใครเป็นคนออกแบบเสียง”
ปายค่อย ๆ ยกมือ “หนูค่ะ”
“ดีมาก แต่ระวังอย่าซ่อนตัวเองจนคนดูหาไม่เจอ”
ปายลดมือลงเหมือนประโยคนั้นแตะถูกตรงที่ไม่มีใครเห็น
เมื่อออกจากห้อง เมย์กระโดดกอดปาย “ได้ยินไหม อาจารย์ชม!”
“ชมแล้วดุด้วยค่ะ” ปายยิ้มแห้ง
โอ๊ตยกมือไหว้ฟ้า “รอดตาย โอ๊ตจะเลี้ยงน้ำปั่นทุกคนถ้าเงินในบัญชีเหลือเกินร้อย”
คินเดินตามหลัง ปล่อยให้พวกเขาดีใจกัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นอีเมลจากโครงการฝึกงานสตูดิโอภาพยนตร์ในเมืองหลวง หัวข้อแจ้งว่าเขาผ่านเข้าสัมภาษณ์รอบสุดท้าย วันสัมภาษณ์ตรงกับวันฉายรอบคัดเลือกเทศกาลมหาวิทยาลัย
เขาปิดหน้าจอทันที แต่ปายหันมาพอดี
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มี งานอื่นนิดหน่อย”
ปายพยักหน้า เธอไม่ได้ถามต่อ แต่คินเห็นแววตาเธอเก็บคำว่า งานอื่น ไว้ในที่เงียบ ๆ ของตัวเอง
สองวันถัดมา ปายได้รับอีเมลของตัวเองตอนนั่งอยู่บนพื้นห้องชมรม เธออ่านมันช้า ๆ ซ้ำสามรอบ หัวข้อคือทุนผู้ช่วยบันทึกเสียงธรรมชาติภาคฤดูร้อนที่ศูนย์ริมทะเลจังหวัดหนึ่ง เธอสมัครไว้ก่อนเข้าชมรม เพราะคิดว่าคงไม่มีใครในมหาวิทยาลัยอยากให้เด็กปีหนึ่งหูไม่เท่ากันคนหนึ่งรับผิดชอบเสียงหนังจริง ๆ
“ข่าวดี?” เมย์ถามพลางทาลิปหน้ากระจกแตก
ปายสะดุ้ง “อะไรนะคะ”
“หน้าปายเหมือนคนอยากยิ้มแต่กลัวโดนปรับ”
ปายล็อกโทรศัพท์ “แค่เมลทั่วไปค่ะ”
เมย์มองเธอผ่านกระจก “ถ้าทั่วไป ทำไมมือสั่น”
ปายซ่อนมือไว้ใต้สมุด “พี่เมย์ซ้อมบทเถอะค่ะ วันนี้ต้องไปเวทีไม่ใช่เหรอ”
เมย์ไม่คาดคั้น เธอเก็บลิปลงกระเป๋า “โอเค แต่ถ้าเมลทั่วไปทำให้ต้องไปไกล บอกกันก่อนนะ พี่ไม่ชอบส่งคนที่รักไปแบบยังไม่ได้ด่า”
ปายหัวเราะเบา ๆ แต่คำนั้นติดอยู่ตรงคอ เธอยังไม่กล้าเรียกใครในชมรมว่าคนที่รัก ไม่ใช่เพราะไม่รู้สึก เพียงเพราะเมื่อเรียกแล้ว การจากไปจะมีเสียงดังขึ้น
วันฉายรอบคัดเลือกมาถึง ห้องฉายเล็กของคณะเต็มไปด้วยทีมจากชมรมต่าง ๆ คินใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดไม่เรียบ ปายช่วยติดไมค์สำหรับพูดนำเสนอให้เขา มือของเธอเฉียดกระดุมเสื้อเขา เขายืนนิ่งผิดปกติ
“พี่หายใจตื้นมาก” เธอพูดเบา ๆ
“น้องฟังปอดคนได้ด้วย?”
“ไหล่พี่ขึ้นลงเหมือนตอนแบกขาตั้งกล้องสามอันค่ะ”
เขาหัวเราะแห้ง “เวทีแบบนี้ไม่ค่อยถูกกัน”
“พี่คินเป็นประธานชมรม”
“ประธานชมรมไม่ได้แปลว่าไม่กลัวอะไร”
ปายเงยหน้ามองเขา สายไมค์ยังอยู่ในมือ “งั้นเวลาพูด มองไฟท้ายห้องก็ได้ค่ะ ไม่ต้องมองคน”
“ทำบ่อย?”
“เวลาต้องพรีเซนต์ หนูมองสกรูบนผนัง มันไม่ตัดสินใคร”
คินยิ้มบาง ๆ “ขอบใจ”
ก่อนขึ้นเวที เขายื่นขวดน้ำเปล่าให้เธอ “ไม่หวาน”
ปายรับมา นิ้วของทั้งคู่แตะกันแค่เสี้ยววินาที เธอก้มมองฉลากขวดเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเอง
หนังของพวกเขาเริ่มด้วยภาพห้องชมรมว่างเปล่า ไม่มีดนตรี มีแต่เสียงพัดลมครางและเทปกาวถูกดึง ในความมืดของห้องฉาย ปายนั่งตัวแข็ง เธอฟังเสียงทุกชั้นเหมือนกำลังนับชีพจรคนไข้ คินนั่งห่างไปสองที่นั่ง มือกำขอบเก้าอี้
เมื่อถึงฉากโรงยิม เสียงรองเท้าถูพื้นดังขึ้นพร้อมภาพลูกบาสหมุนช้า ๆ มีคนในห้องฉายหยุดขยับถุงขนม เมื่อเสียงนักกีฬาพูดว่า “ตอนแก้มือ เราต้องอยู่กับตัวเองค่ะ” ปายได้ยินคินปล่อยลมหายใจยาว
เครดิตขึ้น ห้องฉายเงียบหนึ่งวินาทีเต็ม ก่อนเสียงปรบมือดังขึ้น ไม่ได้ดังล้นหลาม แต่จริงใจ เมย์น้ำตาคลอจนมาสคาร่าเลอะ โอ๊ตยกสองมือปิดหน้า คินหันไปหาปาย เธอมองจอ ไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่ปลายนิ้วที่กำขวดน้ำค่อย ๆ คลายออก
ผลรอบคัดเลือกประกาศเย็นนั้น หนังของชมรมภาพยนตร์เข้ารอบสุดท้าย และได้รับคำแนะนำจากคณะกรรมการให้ขยายฉากเสียงส่วนตัวของตัวละครหลักให้ชัดขึ้น คินอ่านข้อความบนบอร์ดประกาศ ท่ามกลางเสียงเฮของเมย์กับโอ๊ต แล้วหันไปหาปาย
“เราต้องถ่ายเพิ่ม”
ปายพยักหน้า “ค่ะ”
“ฉากที่อาจารย์พูดว่าอย่าซ่อนตัวเอง”
เธอจับสายกระเป๋าแน่น “หมายถึงอะไรคะ”
คินกลืนน้ำลาย “ผมอยากให้ตัวละครมีเสียงของตัวเอง ไม่ใช่แค่เสียงพื้นที่ อาจจะมีบันทึกเสียงสั้น ๆ เหมือนไดอารี่”
“ให้ใครพูด”
“น้องลองเขียนได้ไหม”
ปายส่ายหน้าทันที “หนูทำเสียง ไม่ได้เขียนบท”
“แต่เสียงในเรื่องมาจากน้องเยอะที่สุด”
“มันเป็นเสียงของที่ต่าง ๆ ไม่ใช่เสียงหนู”
“ปาย” เขาเรียกชื่อตรง ๆ น้อยครั้งมาก “บางทีหนังเรื่องนี้ต้องการสิ่งที่น้องไม่อยากให้ใครได้ยิน”
เธอมองเขานาน จังหวะรอบตัวเงียบลง ทั้งที่คนยังเดินผ่านไปมา
“พี่พูดเหมือนมันง่าย”
“ผมไม่ได้บอกว่าง่าย”
“แต่พี่อยากได้”
คินนิ่งไป เขาอยากบอกว่าไม่ใช่เพราะเขาอยากได้รางวัล ไม่ใช่เพราะหนังต้องดีขึ้นอย่างเดียว แต่เพราะเขาเห็นเธอซ่อนอยู่หลังไมค์มานานพอจะอยากให้เธอก้าวออกมาแม้เพียงเสียงเดียว ทว่าเขาพูดได้แค่ “ใช่ ผมอยากได้”
ปายพยักหน้าเล็ก ๆ “ขอคิดก่อนนะคะ”
คืนนั้น ปายนั่งอยู่ในห้องอัดเล็กของคณะเพียงลำพัง ไฟสีแดงเหนือประตูสว่าง เธอวางเครื่องอัดเสียงบนโต๊ะ หูฟังครอบหูขวา ส่วนหูซ้ายเธอปล่อยว่าง เธอกดบันทึกแล้วเงียบไปสิบสองวินาที
“ฉันไม่ชอบเวลาคนถามว่าทำไมเลือกเสียง” เธอพูดในที่สุด เสียงเบาจนคลื่นบนจอแทบไม่ขึ้น “เพราะคำตอบจริง ๆ มันดูตลก ฉันได้ยินไม่เท่าคนอื่น หูซ้ายเหมือนมีประตูบาง ๆ ปิดอยู่ตลอด เวลาใครเรียกจากด้านนั้น ฉันต้องเดาว่าเขาเรียกฉันหรือเรียกคนข้างหลัง”
เธอหยุด กลืนน้ำลาย นิ้วกดโต๊ะจนเล็บซีด
“ฉันเลยฝึกฟังมากกว่าคนอื่น ฟังพื้น ฟังลม ฟังว่าคนกำลังจะร้องไห้จากการหายใจยังไง ฟังว่าคนโกหกตัวเองตอนบอกว่าไม่เป็นไรมีเสียงแบบไหน แต่บางที…ฉันก็เหนื่อยที่ต้องพิสูจน์ว่าฉันได้ยินพอ”
หน้าต่างห้องอัดสะท้อนหน้าเธอในเงาดำ เธอไม่ชอบเห็นตัวเองตอนพูดความจริง มันไม่มีมุมให้หลบ
“ถ้าวันหนึ่งฉันต้องไปที่ที่ไกลจากคนพวกนี้ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะจำเสียงฉันได้ไหม เพราะฉันเองยังไม่ค่อยกล้าใช้มันเลย”
เธอกดหยุด หายใจแรงเหมือนเพิ่งวิ่งรอบสนาม เธอเซฟไฟล์ชื่อ temp_voice_01 แล้วส่งให้คินก่อนความกล้าจะเย็นลง
คินเปิดไฟล์ในห้องชมรมตอนตีหนึ่ง เขาฟังด้วยหูฟังทั้งสองข้าง รอบแรกเขาไม่ขยับเลย รอบสองเขาจดเวลา รอบสามเขาถอดหูฟังแล้วเอามือปิดหน้าอยู่พักหนึ่ง
ข้อความจากปายขึ้นมา “ถ้าใช้ไม่ได้ ลบทิ้งได้ค่ะ”
เขาพิมพ์ “ไม่ลบ” แล้วลบคำ พิมพ์ใหม่ “ขอบคุณที่ไว้ใจ”
จุดสามจุดขึ้นอยู่พักใหญ่
“อย่าให้ใครฟังก่อนฉายได้ไหมคะ”
คินมองไฟล์เสียงบนหน้าจอ เหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องปกป้อง “ได้”
ความไว้ใจเป็นของบอบบางกว่าเลนส์ราคาแพง คินรู้ แต่ในเช้าวันศุกร์ เขาทำมันหล่น
ทีมต้องส่งเวอร์ชันแก้ไขให้คณะกรรมการภายในห้าโมงเย็น ขณะคินกำลังส่งออกไฟล์ อีเมลจากสตูดิโอฝึกงานเตือนให้ส่งพอร์ตโฟลิโออัปเดตก่อนเที่ยง เขาเปิดแบบฟอร์มที่เคยกรอกไว้ตั้งแต่ต้นเทอม ในช่องบทบาทของผลงานล่าสุด เขาเคยพิมพ์ว่า “กำกับและออกแบบแนวคิดโดย กฤติน” เพราะตอนนั้นหนังยังเป็นภาพในหัวเขาคนเดียว
เขาควรแก้ เขารู้ เขาวางมือบนคีย์บอร์ด แต่เสียงเตือนส่งออกไฟล์ดังขึ้น เมย์โทรมาตามเรื่องโปสเตอร์ โอ๊ตส่งไฟล์เพลงผิดนามสกุล อาจารย์ส่งข้อความถามชื่ออังกฤษของหนัง เขาบอกตัวเองว่าเดี๋ยวกลับมาแก้ แล้วกดบันทึกแบบฟอร์มชั่วคราว
ระบบส่งทันที
คินสบถเบา ๆ เขาพยายามกดแก้ไข แต่หน้าจอขึ้นว่าปิดรับการแก้ไขแล้ว เขานั่งนิ่ง มือเย็นลงช้า ๆ ก่อนเสียงประตูห้องชมรมเปิด
ปายเข้ามาพร้อมถุงสายเคเบิล เธอเห็นหน้าจอที่ยังค้างอยู่ เห็นชื่อหนัง เห็นประโยค “กำกับและออกแบบแนวคิดโดย กฤติน” เห็นชื่อเธออยู่ในเครดิตแนบท้ายว่า “ผู้ช่วยฝ่ายเสียง” ทั้งที่โปสเตอร์ของทีมระบุว่าเธอเป็นผู้ออกแบบเสียง
คินหันไปทันที “ปาย มันไม่ใช่—”
เธอวางถุงสายเคเบิลลงเบาเกินไป “พี่ส่งไปแล้วเหรอคะ”
“มันเป็นฟอร์มเก่า ผมตั้งใจจะแก้ แต่—”
“แต่ไม่ทัน”
“ใช่ แต่ผมจะเมลอธิบาย”
ปายพยักหน้าเร็ว ๆ เหมือนกำลังช่วยเขาจบประโยค “ค่ะ”
“ฟังก่อน”
“หนูต้องไปห้องอัดค่ะ”
“ปาย”
เธอหยุดที่ประตู แต่ไม่หันมา “ไฟล์เสียงของหนู ใช้เท่าที่จำเป็นนะคะ ถ้าตัดได้ก็ตัด”
ประตูปิดลง เสียงคลิกของลูกบิดเล็กมาก แต่คินได้ยินชัดกว่าทุกเสียงในหนัง
ปายไม่ตอบข้อความเขาตลอดวัน เสาร์เช้าเธอมาที่ห้องชมรมตามเวลานัด แต่คุยเฉพาะเรื่องงาน เธอส่งไฟล์ด้วยชื่อเรียบร้อย จดโน้ตให้โอ๊ตละเอียด และหลบออกไปก่อนทุกคนกินขนม เมย์มองคินด้วยสายตาที่ไม่ต้องมีบทพูด
“ทำอะไรไว้” เมย์ถามตอนปายออกไปแล้ว
คินนั่งลูบหน้าตัวเอง “พลาด”
“พลาดแบบลืมปิดฝาเลนส์ หรือพลาดแบบเหยียบใจคน”
โอ๊ตยกมือ “จากบรรยากาศ กูว่าแบบหลัง”
คินเล่าให้ฟังสั้น ๆ เมย์ฟังจบแล้วเงียบไป ไม่ด่า ซึ่งแย่กว่าด่า
“คิน นายรู้ไหมปายกลัวอะไร” เมย์ถาม
“กลัวคนไม่เห็นว่าเขามีส่วน”
“ไม่ใช่แค่เห็น” เมย์วางบทละครลง “กลัวว่าเมื่อเขาให้เสียงตัวเองไปแล้ว คนอื่นจะเอาไปใช้โดยไม่ถามว่าเขายังอยู่ในนั้นไหม”
โอ๊ตเกาคาง “เมลแก้ได้ไหม”
“ส่งไปแล้ว แต่ไม่รู้เขาจะอ่านไหม”
เมย์ลุกขึ้นสะพายกระเป๋า “งั้นทำให้ปายรู้ ไม่ใช่ทำให้สตูดิโอรู้ก่อน”
คินไปหาปายที่ห้องอัด แต่ไฟหน้าห้องดับ เขาไปที่ห้องสมุด เจอเพียงเก้าอี้ว่างกับเสียงแอร์ ไปที่โรงยิม เห็นทีมบาสซ้อมโดยไม่มีเธอ สุดท้ายเขากลับมาห้องชมรมตอนเย็น เห็นเครื่องอัดเสียงของปายวางอยู่บนโต๊ะ ข้าง ๆ มีโน้ตสั้น ๆ
“ยืมไมค์ชมรมคืนแล้วค่ะ ไฟล์ทั้งหมดอยู่ในไดรฟ์ ขอพักจากการตัดต่อสองวัน”
คินอ่านซ้ำ เขาไม่ได้โกรธที่เธอพัก เขาโกรธตัวเองที่เป็นเหตุผลให้เธอเลือกความเงียบเป็นที่ปลอดภัยอีกครั้ง
สองวันที่ปายไม่เข้าชมรม ห้องกว้างผิดปกติ เมย์ซ้อมบทแล้วสะดุดตรงประโยคเดิม โอ๊ตทำเพลงไม่จบเพราะไม่มีคนบอกว่าเสียงรองเท้าเบาไป คินตัดหนังเวอร์ชันใหม่ตามคำแนะนำกรรมการ แต่ยิ่งตัด ยิ่งรู้สึกว่าภาพสวยของเขากำลังกลบสิ่งที่ทำให้หนังหายใจ
คืนวันอาทิตย์ เขาเปิดไฟล์เสียงไดอารี่ของปายอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ฟังเพื่อหาจุดตัด เขาฟังเหมือนนั่งอยู่หน้าประตูที่ใครบางคนยอมเปิดแง้มให้ แล้วเขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอเอามือไปกระแทกมัน
เขาหยิบโทรศัพท์ พิมพ์ข้อความยาว ลบ พิมพ์ใหม่ สุดท้ายส่งแค่ “พรุ่งนี้หกโมงเย็น ขอเจอที่ห้องชมรมได้ไหม ไม่คุยเรื่องงานก็ได้ แต่อยากคืนบางอย่าง”
ปายอ่านข้อความตอนตีหนึ่ง เธอนอนหงายบนเตียงหอพัก ฟังเสียงรูมเมตพลิกตัว เสียงรถรับส่งรอบดึกไกล ๆ เธอเปิดอีเมลทุนริมทะเลที่ยังไม่ตอบรับ วันยืนยันคือพรุ่งนี้เที่ยงคืน ถ้าไป เธอจะหายจากมหาวิทยาลัยตลอดฤดูร้อน ถ้าไม่ไป เธออาจเสียโอกาสที่เคยคิดว่าเป็นทางเดียวของตัวเอง
เธอไม่ได้ตอบคินทันที เธอกดอัดเสียงในโทรศัพท์
“ฉันไม่รู้ว่าการอยู่ต่อแปลว่ากล้าหรือกลัว” เธอกระซิบ “และไม่รู้ว่าการไปแปลว่าทิ้งหรือโตขึ้น”
เช้าวันจันทร์ ปายตอบรับทุนริมทะเล ก่อนออกจากห้อง เธอหยิบเครื่องอัดเสียงของตัวเองใส่กระเป๋า ไม่ใช่เครื่องชมรม เธอบอกเมย์เป็นคนแรก เมย์กอดเธอแน่นจนปายเกือบหายใจไม่ออก
“พี่ดีใจนะ” เมย์พูดทั้งที่เสียงสั่น “แต่ขอด่าก่อน ทำไมเพิ่งบอก”
“หนูกลัวค่ะ”
“กลัวพี่ร้องไห้?”
“กลัวหนูเปลี่ยนใจเพราะพี่ร้องไห้”
เมย์ปล่อยกอดแล้วเช็ดตาแรง ๆ “งั้นห้ามเปลี่ยนใจเพราะใครทั้งนั้น รวมถึงคนกำกับหน้าดื้อด้วย”
ปายยิ้มจาง ๆ “ค่ะ”
หกโมงเย็น ปายเปิดประตูห้องชมรม แสงสุดท้ายของวันลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นแถบยาว คินนั่งอยู่กลางห้อง ไม่ได้เปิดคอม ไม่ได้ถือกล้อง บนโต๊ะมีซองเอกสารหนึ่งซอง ขวดน้ำเปล่าสองขวด และม้วนเทปกาวสีดำที่วางทับกระดาษไว้
“ขอบคุณที่มา” เขาลุกขึ้น
ปายยืนใกล้ประตู “พี่จะคืนอะไรคะ”
คินหยิบกระดาษขึ้นมา “อันแรก เมลตอบกลับจากสตูดิโอ เขาแก้ข้อมูลในพอร์ตให้แล้ว ผมส่งเครดิตทีมจริงไป พร้อมอธิบายว่าผมส่งผิดเพราะความสะเพร่าของตัวเอง ไม่ใช่เพราะทีมไม่มีส่วน”
ปายมองกระดาษ แต่ไม่เดินเข้าไป
“อันที่สอง” เขาหยิบแฟลชไดรฟ์วางบนโต๊ะ “ไฟล์เวอร์ชันที่มีเสียงไดอารี่ของน้อง ผมตัดออกจากหนังรอบสุดท้ายแล้ว”
เธอเงยหน้าทันที “ทำไม”
“เพราะผมขอใช้มันตอนที่น้องไว้ใจ แต่ความไว้ใจตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ผมไม่อยากให้เสียงนั้นขึ้นจอเพราะคำว่า deadline”
ปายขยับเข้ามาหนึ่งก้าว “แล้วหนังล่ะคะ”
“มันจะไม่ดีเท่าเวอร์ชันที่มีเสียงน้อง”
“พี่พูดเหมือนโทษหนู”
“เปล่า” คินส่ายหน้าเร็ว “ผมโทษตัวเอง ผมเคยคิดว่าถ้าหนังดี ทุกอย่างที่ทำระหว่างทางจะถูกให้อภัย แต่ไม่จริง ถ้าหนังดีเพราะเราเหยียบเสียงใคร มันก็ไม่ควรได้ยินดังที่สุด”
ปายเงียบ เธอมองเขาเหมือนกำลังฟังสิ่งที่ไม่มีคลื่นเสียงบนจอ
“แล้วอันที่สาม?” เธอถาม
คินสูดลมหายใจ “ผมอยากขอโทษแบบไม่ขอให้ปายหายโกรธทันที ผมขอโทษที่ไม่แก้เครดิตตั้งแต่แรก ขอโทษที่ตอนขอเสียงของปาย ผมคิดถึงหนังมากกว่าคนพูด และขอโทษที่ทำให้ปายต้องรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยในเรื่องที่ปายช่วยสร้างหัวใจให้มัน”
ปายก้มมองพื้น เท้าข้างหนึ่งขยับเหมือนอยากหนี อีกข้างเหมือนยึดไว้
“หนูตอบรับทุนแล้วนะคะ” เธอพูด
คินพยักหน้า “เมย์บอกแล้ว”
“พี่ไม่ถามเหรอว่าทำไมไม่บอก”
“อยากถาม แต่คงไม่มีสิทธิ์ทำเสียงน้อยใจ”
ปายหัวเราะเบา ๆ ครั้งเดียว “พี่ก็รู้ตัวเหมือนกัน”
“เริ่มรู้บ้างแล้ว”
เธอเดินไปนั่งบนพื้นที่เคยนั่งประจำ ห่างจากเขาพอสมควร “หนูกลัวว่าถ้าบอก ทุกคนจะทำเหมือนหนูกำลังทิ้งทีม ทั้งที่หนูอยากไปจริง ๆ หนูอยากฟังทะเลตอนเช้ามืด อยากเรียนกับคนที่รู้ว่าเสียงไม่ใช่ของประกอบภาพ หนูอยากรู้ว่าหูข้างเดียวที่ไม่ชัดของหนูยังพาไปไหนได้บ้าง”
คินนั่งลงตรงข้าม ไม่ใกล้เกินไป “มันพาเรามาถึงหนังเรื่องนี้”
ปายเม้มปาก เธอไม่ได้ยิ้ม แต่ดวงตาอ่อนลง “พี่นี่บางทีก็พูดดีตอนสายไปนิดหนึ่ง”
“กำลังฝึกให้ทัน”
ความเงียบในห้องชมรมไม่ได้แข็งเหมือนสองวันก่อน มันมีช่องให้หายใจ ปายหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาหมุนในมือ
“หนูไม่ได้อยากให้ตัดเสียงนั้นออกเพราะพี่รู้สึกผิด”
คินมองเธอ “งั้นอยากให้ทำยังไง”
“อยากให้ถามใหม่ค่ะ”
เขานิ่งไป ปายวางแฟลชไดรฟ์คืนบนโต๊ะ
“ถามในฐานะคนที่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่ใช่คนที่ต้องช่วยหนังให้รอด”
คินนั่งตัวตรงขึ้น เสียงของเขาเบาแต่ชัด “ปาย ผมขอใช้เสียงไดอารี่ของปายในหนังรอบสุดท้ายได้ไหม ผมคิดว่ามันทำให้หนังซื่อสัตย์ขึ้น แต่ถ้าปายไม่อยากให้ใช้ ผมจะเคารพ และเราจะหาทางเล่าด้วยเสียงอื่น”
ปายฟังจนจบ เธอหลับตาข้างหนึ่งอย่างที่ทำเวลาแยกเสียงไกล ๆ
“ใช้ได้ค่ะ”
คินผ่อนลมหายใจ แต่ยังไม่ยิ้มกว้าง “ขอบคุณ”
“แต่เครดิตต้องเขียนว่าออกแบบเสียงโดยปาย ไม่ใช่ผู้ช่วย”
“แน่นอน”
“และในช่วงถามตอบ พี่ต้องพูดว่าหนังเรื่องนี้เปลี่ยนทิศเพราะทีม ไม่ใช่เพราะพี่ใจดีให้คนอื่นลอง”
คินพยักหน้า “ได้”
“และ…” ปายหยุด นิ้วเคาะเครื่องอัดเสียงของตัวเอง “หนูอยากเพิ่มเสียงใหม่ตอนจบ”
“เสียงอะไร”
เธอมองรอบห้องชมรม มองพัดลมเก่า โต๊ะตัดต่อ ม้วนเทปกาว ซองเอกสาร และคินที่นั่งรอฟังจริง ๆ
“เสียงห้องที่ไม่ว่าง ถึงคนจะกำลังแยกย้ายค่ะ”
คืนก่อนฉายรอบสุดท้าย ทั้งทีมกลับมารวมกันในห้องชมรม เมย์เอาขนมจากร้านสะดวกซื้อมาเต็มถุงเพราะบอกว่าศิลปะต้องการน้ำตาล โอ๊ตแก้เพลงจนได้ท่อนจบที่ใช้เสียงพัดลมห้องชมรมเป็นเบส คินแก้เครดิตใหม่ทุกจุด และปายนำทุกคนอัดเสียงสุดท้าย
“ทุกคนเงียบก่อนนะคะ” ปายยกมือ
โอ๊ตหยุดเคี้ยวขนมกรอบเสียงดัง
“พี่โอ๊ต กลืนก่อนค่ะ”
“ศิลปินถูกกดขี่” เขาพึมพำแต่ทำตาม
เมย์นั่งบนพื้น กอดเข่าตัวเอง “ต้องทำอะไรบ้าง”
“อยู่เฉย ๆ ค่ะ แต่คิดถึงวันที่เราไม่ได้นั่งห้องนี้พร้อมกัน”
“โห น้องสั่งเหมือนผู้กำกับหนังเศร้า” เมย์ว่า แต่เสียงเบาลง
คินปิดไฟดวงใหญ่ เหลือไฟตั้งโต๊ะสีอุ่น ปายกดบันทึก ทุกคนเงียบ เสียงพัดลมเริ่มก่อน ตามด้วยเสียงโอ๊ตหายใจทางจมูกเพราะพยายามไม่หัวเราะ เสียงเมย์กลั้นสะอื้นเล็ก ๆ เสียงเก้าอี้ของคินลั่นเมื่อเขาขยับเพื่อหยิบขวดน้ำส่งให้ปายโดยไม่มอง
ปายรับขวดน้ำ เธอไม่ได้เปิดดื่ม แค่จับไว้ เสียงพลาสติกยุบเบา ๆ เข้าไปอยู่ในไฟล์ด้วย
เมื่อกดหยุด โอ๊ตถามทันที “ได้ไหม หรือเสียงท้องกูร้องดังไป”
ปายฟังผ่านหูฟัง เธอยิ้ม “ได้ค่ะ เสียงท้องพี่อยู่ไกลมาก พอให้อภัย”
เมย์ลุกมากอดทุกคนกลางห้อง คินยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่เสี้ยววินาที ก่อนยอมให้เมย์ดึงแขนเข้าไป ปายถูกเบียดอยู่ข้างเขา ไหล่เธอแตะต้นแขนเขา ทั้งคู่ไม่หันมองกัน แต่ไม่มีใครขยับหนี
วันฉายรอบสุดท้าย ลานกิจกรรมในมหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนเป็นโรงหนังกลางแจ้ง จอสีขาวตั้งอยู่หน้าตึกเก่า เก้าอี้พลาสติกเรียงเป็นแถว นักศึกษาถือพัดกระดาษเดินหาที่นั่ง ท้องฟ้ายังมีแสงเย็นสีส้มค้างอยู่ ไม่ใช่บรรยากาศหรูหรา แต่มีความตื่นเต้นที่จับได้เหมือนไฟฟ้าสถิต
คินยืนหลังจอ ตรวจไฟล์กับเจ้าหน้าที่ มือเขาเย็น ปายเดินมาหยุดข้าง ๆ พร้อมเครื่องอัดเสียง
“พี่หายใจตื้นอีกแล้ว”
“วันนี้ไม่มีสกรูบนผนังให้มอง”
ปายมองไปรอบ ๆ แล้วชี้ “เสาไฟต้นนั้นค่ะ มีรอยสติกเกอร์ลอกอยู่ มองตรงนั้น”
คินมองตาม “จำรายละเอียดแปลก ๆ เก่งนะ”
“พี่ก็จำได้ว่าหนูกินน้ำเปล่า”
เขาหันมองเธอ ปายทำเป็นปรับสายเครื่องอัดเสียง
“ปาย”
“คะ”
“ถ้าวันนี้จบแล้ว…ผมไม่ได้อยากให้ทุนของปายกลายเป็นเรื่องเศร้า”
เธอนิ่งไป เสียงประกาศจากเวทีดังขึ้นเรียกทีมแรก
“แล้วพี่อยากให้เป็นอะไรคะ”
คินมองเสาไฟที่มีรอยสติกเกอร์ลอก ก่อนตอบ “เป็นเรื่องที่ผมจะรอฟัง”
ปายเงยหน้ามองเขา ครั้งนี้เธอไม่หลบเร็ว “พี่พูดเหมือนตัวเองจะไม่ไปไหน”
“ผมอาจได้ฝึกงานในเมืองหลวง”
“อาจ?”
“ยังไม่ประกาศผล แต่ถ้าได้ ผมก็ไป”
ปายพยักหน้า ช้า ๆ “งั้นเราก็อาจจะไปคนละทาง”
“ใช่”
คำตอบนั้นวางอยู่ระหว่างพวกเขา ไม่สวยงาม แต่ไม่โกหก ปายบิดฝาขวดน้ำที่ถือมา เปิดแล้วส่งให้เขา
“ดื่มก่อนค่ะ เดี๋ยวขึ้นเวทีเสียงแห้ง”
คินรับไปจิบ “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะสารภาพผิดตลอดเวลาแล้วนะคะ”
“พยายามอยู่”
เมื่อถึงคิวหนังของชมรม คินกับปายขึ้นเวทีพร้อมเมย์และโอ๊ต ไฟส่องหน้าทำให้มองไม่เห็นคนดูชัดนัก คินถือไมค์ เขามองเสาไฟหลังแถวเก้าอี้ตามที่ปายบอก
“หนังเรื่องนี้เริ่มจากความคิดของผมคนเดียวครับ แล้วมันก็เกือบจะติดอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่มีทีมทำให้ผมฟังมากขึ้น โดยเฉพาะปาย ผู้ออกแบบเสียงของเรา หนังเรื่องนี้คงมีแต่ภาพที่พยายามสวย แต่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากพูดอะไร”
เสียงปรบมือดังขึ้น ปายยืนข้างเขา มือจับไมค์ของตัวเองแน่น เมย์หันมายิ้มให้ โอ๊ตยกนิ้วโป้ง
พิธีกรยื่นไมค์ให้ปาย “อยากพูดอะไรกับคนดูก่อนชมไหมคะ”
ปายมองคนดู เธอหาสกรูบนผนังไม่ได้ มีแต่ใบหน้าพร่า ๆ และไฟเวทีร้อน เธอเกือบส่ายหน้า แต่คินขยับขวดน้ำในมือให้เธอเห็น ราวกับเตือนว่าเสียงเธอไม่ต้องสมบูรณ์แบบถึงจะออกมาได้
“ถ้าระหว่างดู มีช่วงไหนที่เงียบ…” ปายพูดช้า ๆ “อย่าเพิ่งคิดว่าเครื่องเสียงเสียค่ะ บางทีความเงียบก็เป็นฉากหนึ่ง”
คนดูหัวเราะเบา ๆ เธอยิ้มเพียงนิดเดียว แต่ไม่ก้มหน้า
หนังเริ่มฉาย ท้องฟ้ามืดลงทีละน้อย ลมเย็นพัดผ่านลานกิจกรรม เสียงพัดลมในหนังดังออกจากลำโพงกลางแจ้ง ผสมกับเสียงพัดลมจริงจากบูธฉาย ปายยืนหลังแถวเก้าอี้ ไม่ได้นั่ง เธอฟังว่าคนดูขยับตัวตรงไหน เงียบตรงไหน หายใจพร้อมกันตอนไหน
คินยืนข้างเธอ ระยะห่างพอดีสำหรับคนที่ยังไม่รู้ว่าจะเรียกกันว่าอะไร แต่ใกล้พอจะได้ยินเมื่ออีกฝ่ายถอนหายใจ
ถึงฉากไดอารี่ เสียงของปายดังออกจากลำโพง “ฉันได้ยินไม่เท่าคนอื่น…” เธอกำสายกระเป๋าแน่น คินไม่ได้แตะมือเธอ เขาแค่เลื่อนขวดน้ำเปล่ามาไว้ใกล้มือเธอบนโต๊ะอุปกรณ์ ปายมองขวดน้ำ แล้วปล่อยสายกระเป๋าช้า ๆ
เมื่อหนังจบด้วยเสียงห้องชมรมที่ไม่ว่าง ทั้งลานเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เสียงแรกที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงปรบมือ แต่เป็นเสียงคนแถวหน้าสูดลมหายใจเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองกลั้นไว้ แล้วเสียงปรบมือก็ตามมา เมย์ร้องไห้แบบไม่สนมาสคาร่า โอ๊ตก้มหน้าหัวเราะกับมือ คินมองจอที่ขึ้นเครดิต “ออกแบบเสียง: ปาณิศา วรันต์” แล้วหันไปหาปาย
เธอมองเครดิตนั้นเหมือนมองประตูที่เปิดออกจริง ๆ
ผลรางวัลประกาศตอนดึก หนังของพวกเขาไม่ได้รางวัลใหญ่ ได้รางวัลออกแบบเสียงยอดเยี่ยมและรางวัลชมเชยภาพยนตร์สร้างสรรค์ เมย์กระโดดจนรองเท้าหลุด โอ๊ตถือโล่ผิดด้านถ่ายรูป คินยืนอยู่ข้างปายตอนอาจารย์ส่งใบประกาศให้เธอ
“ขึ้นไปรับสิ” เขาพูด
“ไปด้วยกันค่ะ ทีมทั้งหมด”
“รางวัลเสียงของปาย”
“เสียงในหนังมีพี่ถอนหายใจ มีพี่โอ๊ตท้องร้อง มีพี่เมย์กลั้นร้องไห้ หนูรับคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ”
คินยิ้ม แล้วเดินขึ้นเวทีพร้อมเธอและทุกคน
เมื่อคนเริ่มทยอยกลับ ลานกิจกรรมเหลือเก้าอี้พลาสติกที่ถูกดันเกะกะกับเศษกระดาษโปรแกรมบนพื้น ปายเดินเก็บสายสัญญาณช่วยเจ้าหน้าที่ คินเดินตามเก็บขาตั้งจอ เมย์ถูกเพื่อนลากไปถ่ายรูป โอ๊ตไปคุยกับรุ่นพี่ฝ่ายดนตรีที่ชมเพลงเขา
ปายกับคินกลับมาที่ห้องชมรมเพื่อเก็บโล่และอุปกรณ์ แสงไฟในห้องเหมือนเดิม พัดลมครางเหมือนเดิม แต่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ปายวางใบประกาศบนโต๊ะ แล้วหยิบเครื่องอัดเสียงขึ้นมา
“ยังจะอัดอีกเหรอ” คินถาม
“ค่ะ”
“อัดอะไร”
“เสียงตอนหนังฉายจบแล้ว แต่คนยังไม่อยากกลับ”
คินวางกระเป๋ากล้องลง “ผมต้องทำอะไร”
“อยู่นิ่ง ๆ ค่ะ”
“คำสั่งยากสุด”
ปายยิ้ม เธอกดบันทึก ห้องเงียบ มีเสียงไกล ๆ จากลานกิจกรรม เสียงเมย์หัวเราะตรงบันได เสียงโอ๊ตตะโกนว่ารอด้วย เสียงคินขยับเท้าเล็กน้อยเพราะอยู่นิ่งไม่เป็น
“พี่คิน” ปายเรียกเบา ๆ โดยยังปล่อยให้เครื่องอัดทำงาน
“ครับ”
“ถ้าพี่ได้ฝึกงาน แล้วหนูไปทะเล เราจะคุยกันยังไงคะ”
คินมองไฟแดงบนเครื่องอัด “ส่งเสียงมาให้กันได้ไหม”
“เสียงอะไร”
“อะไรก็ได้ เสียงรถไฟฟ้า เสียงลิฟต์ค้าง เสียงพี่ทำกาแฟหก เสียงทะเลที่ปายคิดว่าไม่เหมือนในโปสต์การ์ด”
“แล้วถ้าวันไหนไม่มีอะไรจะส่ง”
“ส่งความเงียบก็ได้”
ปายหัวเราะเบามาก “พี่ขโมยประโยคหนู”
“ยืม และจะใส่เครดิต”
เธอกดหยุดบันทึก แต่ยังไม่ลดเครื่องลง “พี่เคยคิดไหมคะว่าถ้าเราเจอกันตอนอื่น อาจไม่คุยกันเลย”
“คิด”
“แล้วดีไหมที่เจอตอนนี้”
คินไม่ตอบทันที เขาเดินไปหยิบม้วนเทปกาวสีดำจากโต๊ะ ส่งให้เธอ “ถ้าไม่เจอตอนนี้ ผมคงยังเสียบสายผิดช่องแล้วโทษโปรเจกเตอร์”
ปายรับม้วนเทปไว้ “นั่นก็แย่จริงค่ะ”
“และคงทำหนังที่ไม่มีใครได้ยินหัวใจของมัน”
เธอก้มมองเทปกาว ม้วนมันเบากว่าโล่รางวัล แต่สำหรับเธอมันเหมือนจุดเริ่มต้นที่จับต้องได้
“หนูไม่ได้จะหายไปนะคะ”
“ผมรู้”
“แต่หนูไม่อยากสัญญาว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม”
“ไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้” คินตอบ “แค่ถ้าวันไหนเราเปลี่ยนไป อยากให้บอกกัน ไม่ใช่หายไปให้เดาเสียงฝีเท้าเอง”
ปายพยักหน้า ดวงตาเธอมีน้ำบาง ๆ แต่ไม่ไหล “พี่ก็เหมือนกัน อย่าตัดสินใจแทนคนอื่นเพราะกลัวงานพัง”
“ครับ”
“รับปากง่ายจัง”
“ยากตอนทำ เดี๋ยวให้ปายคอยด่าในไฟล์เสียง”
เธอหัวเราะ คราวนี้เสียงดังพอให้พัดลมดูเบาลง คินมองเธอโดยไม่ยกกล้องขึ้น ครั้งแรกที่เขาปล่อยให้ภาพบางภาพอยู่แค่ในความทรงจำ ไม่ต้องถ่ายไว้เพื่อพิสูจน์ว่ามันเกิดขึ้น
เมย์เปิดประตูพรวดเข้ามา “สองคนนี้! จะซึ้งกันถึงเช้าไหม ช่วยขนของด้วยค่ะ ศิลปินโอ๊ตถือโล่แล้วเดินชนเสา”
เสียงโอ๊ตตามมาจากโถง “เสาชนกูก่อน!”
ปายรีบเช็ดหางตาด้วยหลังมือ คินหยิบกระเป๋ากล้องขึ้นสะพาย เมย์มองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มรู้มาก แต่ไม่แซวต่อ เธอมีชีวิตของตัวเองที่ต้องไปซ้อมบทพูดกับแม่ในวันพรุ่งนี้ และคืนนี้เธอเลือกปล่อยให้เพื่อนสองคนเก็บความเงียบบางอย่างไว้
ปลายเดือนนั้น ปายขึ้นรถตู้ของโครงการไปศูนย์ริมทะเล กระเป๋าเธอมีเสื้อผ้า สมุดปกผ้า เครื่องอัดเสียง และม้วนเทปกาวสีดำที่เธอไม่รู้จะใช้ทำอะไร คินมาส่งที่หน้าหอพักพร้อมเมย์กับโอ๊ต เขาไม่ได้ถือช่อดอกไม้ ไม่ได้พูดประโยคยิ่งใหญ่ เขายื่นถุงเล็ก ๆ ให้
ปายเปิดดู ข้างในเป็นหูฟังข้างเดียวแบบคุณภาพดี สีเทาเรียบ กับกระดาษโน้ต
“ไม่หวาน” เธออ่านแล้วเงยหน้า
คินเกาท้ายทอย “ไม่รู้จะเขียนอะไร”
“พี่เขียนแค่นี้จริง ๆ”
“กลัวพูดเยอะแล้วผิด”
ปายเก็บหูฟังลงกระเป๋า “ขอบคุณค่ะ”
เมย์กอดปายเป็นคนแรก “ไปฟังทะเลให้เต็มที่ แล้วกลับมาเล่าให้พี่ฟังด้วยว่ามันนินทาอะไรคนบนฝั่ง”
โอ๊ตยื่นแฟลชไดรฟ์ให้ “เพลงใหม่ ยังไม่เสร็จ ถ้าทะเลบอกว่าห่วยก็อย่าเพิ่งฟังมันมาก”
ปายหัวเราะ รับไว้ “ได้ค่ะ”
คินยืนรอจนเพื่อนถอยไป เขามองรถตู้ที่คนขับเริ่มติดเครื่อง เสียงเครื่องยนต์สั่นเบา ๆ ปายสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า
“พี่คิน”
“ครับ”
“ถ้าส่งความเงียบมา หนูจะรู้ได้ไงว่าพี่ไม่ได้ลืมกดอัด”
“จะตั้งชื่อไฟล์ว่า ตั้งใจเงียบ”
เธอยิ้ม ดวงตาเธอไม่ได้หลบ “งั้นหนูจะตั้งชื่อไฟล์ว่า ทะเลไม่ได้เหงา”
รถตู้บีบแตรสั้น ๆ ปายขึ้นรถไป เธอเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง เปิดกระจกลงนิดหนึ่ง คินยกมือขึ้นโบก เมย์โบกทั้งแขน โอ๊ตตะโกนให้ซื้อเปลือกหอยฝากแล้วโดนเมย์ตี
รถเคลื่อนออกจากหน้าหอ ปายหยิบเครื่องอัดเสียงขึ้นมากดบันทึก เสียงล้อรถบดถนน เสียงเพื่อนหัวเราะไกลออกไป เสียงลมลอดกระจก และเสียงหัวใจของเธอที่ไม่ต้องพิสูจน์กับใครว่าดังพอ
คินยืนอยู่จนรถเลี้ยวพ้นตึก เขาไม่ได้รู้สึกว่าฉากนี้จบแบบสมบูรณ์ มันเหมือนคัตที่ทิ้งพื้นที่ให้ฉากถัดไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปบันทึกเสียง กดอัด
เขาไม่พูดอะไรอยู่สิบวินาที มีเสียงเมย์บ่นโอ๊ต เสียงนกบนสายไฟ เสียงรถตู้ที่ห่างไปจนเกือบไม่ได้ยิน แล้วเขากระซิบใกล้ไมค์
“ตั้งใจเงียบ ไฟล์ที่หนึ่ง”
เขากดส่ง ก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าและเดินกลับไปทางตึกกิจกรรม ห้องชมรมรอเขาอยู่พร้อมพัดลมที่ยังครางเหมือนเดิม งานหนังเรื่องใหม่ยังไม่มีพล็อต ไม่มีหัวข้อ ไม่มีคนออกแบบเสียงนั่งบนพื้นชิดปลั๊กไฟ แต่บนโต๊ะคงยังมีรอยเทปกาว และในโทรศัพท์ของเขา มีพื้นที่ว่างพอสำหรับเสียงจากทะเลที่กำลังเดินทางมา
บนรถตู้ ปายเห็นไฟล์เสียงจากคินเด้งขึ้น เธอเสียบหูฟังข้างเดียวที่เขาให้ กดเล่น ความเงียบสิบวินาทีแรกทำให้เธอเกือบหัวเราะ แต่พอได้ยินเสียงเขากระซิบ เธอหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ลมตีผมสั้นของเธอให้ยุ่ง เธอกดบันทึกไฟล์ใหม่ทันที
“ทะเลยังไม่ถึงค่ะ” เธอพูดเบา ๆ “แต่ทางไปเริ่มมีเสียงแล้ว”
เธอกดส่ง แล้ววางเครื่องอัดเสียงบนตัก แสงบ่ายไหลผ่านกระจกเป็นแถบยาวเหมือนเฟรมหนังที่ยังไม่ตัดจบ ปายหลับตาข้างหนึ่ง ฟังถนน ฟังลม ฟังอนาคตที่ไม่ได้อยู่ในเฟรมเดียวกันตลอดเวลา แต่ยังส่งเสียงถึงกันได้ชัดเจนพอ
