เสียงหวีดแหลมจากลำโพงทำให้นักศึกษาปีหนึ่งทั้งห้องยกมือปิดหูพร้อมกัน ไฟในห้องชมรมภาพยนตร์กะพริบสองครั้ง จอผ้าสีขาวตรงหน้าสั่นไหวเหมือนกำลังจะหลุดจากขาตั้ง และเครื่องฉายเก่าบนโต๊ะกลางห้องส่งกลิ่นร้อนคล้ายพลาสติกโดนแดดจัด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อย่าดึงปลั๊ก!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากใต้โต๊ะ
ม่านไหมชะงัก มือของเธออยู่ห่างจากปลั๊กพ่วงไม่ถึงสองเซนติเมตร เธอก้มลง เห็นรองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากเงามืดใต้โต๊ะ ตามด้วยมือที่พันเทปสีดำไว้รอบนิ้วชี้
“ถ้าไม่ดึง มันจะไหม้ทั้งห้องนะ” เธอกดเสียงต่ำ แต่ยังต้องตะโกนแข่งกับเสียงหวีด
“มันไม่ไหม้ มันแค่ร้องไห้”
“เครื่องฉายร้องไห้ได้ด้วยเหรอ”
“ได้ ถ้าโดนคนเสียบสายผิดช่องสามเส้นพร้อมกัน”
เด็กปีหนึ่งบางคนหัวเราะคิก ม่านไหมเม้มปาก เธอไม่ชอบให้ใครหัวเราะตอนงานกำลังพัง โดยเฉพาะงานรับสมาชิกใหม่ที่เธอใช้เวลาจัดแสง จัดเก้าอี้ และเรียงโปสเตอร์บนผนังตั้งแต่บ่าย
ใต้โต๊ะมีเสียงขยับกุกกัก แล้วเสียงหวีดก็ค่อย ๆ หาย เหลือเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยกับเสียงถอนหายใจของคนทั้งห้อง ผู้ชายใต้โต๊ะคลานออกมา เส้นผมด้านหน้าชี้ยุ่งเหมือนเพิ่งผ่านสนามรบ เขาถือสายเสียงเส้นหนึ่งไว้ในมือ แล้วมองเธอด้วยตาที่เหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่
“ช่องแดงเข้าช่องแดง ช่องขาวเข้าช่องขาว” เขาพูดพลางยื่นสายให้ “ช่องเหลืองอย่าไปยุ่ง มันมีศักดิ์ศรีของมัน”
ม่านไหมรับสายมาโดยไม่ขอบคุณ “นายมาสายไปยี่สิบแปดนาที ธาม”
ธามปัดฝุ่นที่หัวเข่า “นับด้วยเหรอ”
“ฉันเป็นคนกำกับเวลา”
“งั้นฝากกำกับชีวิตฉันด้วยได้ไหม ช่วงนี้มันหลุดคิวบ่อย”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังจากปั้น ประธานชมรมที่ยืนถือแฟ้มอยู่หน้าประตู เขายกมือเหมือนผู้กำกับกองถ่ายที่พยายามหยุดฉากวุ่นวาย
“โอเค ทุกคนยังมีหูครบ ชมรมเรายังไม่ระเบิด ถือว่าเปิดตัวได้ดีมาก” ปั้นพูด “ปีหนึ่งครับ นี่คือม่านไหม ผู้กำกับมือแข็งของชมรม และนี่ธาม คนเสียงที่ถ้าไม่มา ชมรมจะไม่มีใครรู้ว่าปุ่มไหนทำให้โลกไม่แตก”
ม่านไหมเหลือบมองธาม เขากำลังนั่งขัดสมาธิข้างเครื่องฉาย ใช้ผ้าเช็ดเลนส์อย่างเบามือผิดกับท่าทางไม่เรียบร้อยของเขา นิ้วที่พันเทปสีดำเคลื่อนไหวช้า ๆ รอบขอบเลนส์ราวกับกลัวจะทำให้ของเก่าชิ้นนั้นเจ็บ
ปั้นปรบมือหนึ่งที “ปีนี้ชมรมเราจะส่งหนังสั้นเข้าฉายในเทศกาลมหาวิทยาลัย หัวข้อจากฝ่ายกิจกรรมคือ ‘สิ่งที่ยังอยู่เมื่อใครบางคนไป’ เราจะทำหนังเจ็ดนาที ทีมเล็ก งบเล็ก หัวใจใหญ่ ใครอยากร่วมลงชื่อกับจูนด้านซ้าย”
จูน เด็กปีสองผมสั้นสีชานม โบกปากกาเมจิกเหมือนธง “ใครเล่นละครไม่เป็นก็มาแต่งหน้า ใครแต่งหน้าไม่เป็นก็มาช่วยถือของ ใครถือของไม่เป็นก็มานั่งให้กำลังใจแต่ต้องซื้อขนม”
คิว นักศึกษาคณะวิทย์ที่มักมาเป็นนักแสดงจำเป็น ยกมือจากแถวหลัง “ถ้าซื้อขนมแล้วได้บทพระเอกไหม”
“ได้บทเก้าอี้” จูนตอบทันที
เสียงในห้องเบาลงเมื่อไฟดับเพื่อฉายตัวอย่างหนังเก่าของชมรม ม่านไหมเดินไปยืนข้างกล้องที่ตั้งไว้ถ่ายเบื้องหลัง เธอปรับโฟกัสไปที่ใบหน้าของปีหนึ่งหลายคน มีคนตาเป็นประกาย มีคนแอบดูโทรศัพท์ มีคนหยิบป๊อปคอร์นจากถุงของเพื่อน เธอชอบวินาทีที่คนยังไม่รู้ว่าตัวเองจะกลายเป็นอะไรในภาพยนตร์
ธามยืนอยู่ข้างลำโพง เขาไม่ดูจอ แต่หลับตาฟังเสียงเครื่องฉาย เสียงเก้าอี้ครูดพื้น เสียงปั้นกระซิบกับสมาชิกใหม่ เธอเห็นเขายกเครื่องบันทึกเสียงเล็ก ๆ ขึ้นมาแนบอก กดปุ่มด้วยนิ้วโป้ง แล้วปล่อยให้ไฟสีแดงกะพริบเงียบ ๆ
“นายอัดอะไร” ม่านไหมกระซิบ
ธามลืมตา “เสียงห้องตอนยังไม่รู้จักกัน”
“เอาไปทำไม”
เขาหันมามองเธอเพียงแวบเดียว แสงจากจอทาบบนแก้มเขาเป็นสีฟ้า “เผื่อวันหนึ่งมีคนอยากจำ”
ม่านไหมไม่มีคำตอบ เธอหันกลับไปมองจอ แต่หูของเธอกลับได้ยินเสียงปุ่มบันทึกที่ยังเดินต่ออย่างชัดเจน
วันต่อมา ห้องชมรมเต็มไปด้วยกระดาษโพสต์อิตสีเหลือง ม่านไหมแปะภาพสเก็ตช์ฉากลงบนกระดาน เธอเขียนตัวหนังสือเรียบร้อยว่า ภาพเปิด เก้าอี้ว่าง แสงบ่าย ฝุ่นลอย เธอถอยมาหนึ่งก้าว สำรวจเส้นเรื่องในหัวเหมือนกำลังวางรางรถไฟ
ประตูเปิดออก ธามโผล่หน้าเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้วและสายหูฟังพันคอ
“ประชุมเริ่มบ่ายโมง” ม่านไหมพูดโดยไม่หันไปดูนาฬิกา “ตอนนี้บ่ายโมงสิบสอง”
“ฉันพยายามเร็วแล้ว”
“ผลลัพธ์ยังไม่เร็ว”
ธามวางแก้วหนึ่งบนโต๊ะเธอ “ลาเต้ไม่ใส่นมวัว”
ม่านไหมชะงัก “นายรู้ได้ไง”
“เมื่อวานเธอสั่งชานมแล้วแยกไข่มุกให้จูน กินไปสองคำแล้วไอ ฉันเดาว่ากับนมไม่ถูกกัน”
เธอมองแก้วกาแฟที่มีป้ายเล็ก ๆ เขียนว่าโอ๊ต ตัวหนังสือบนป้ายเอียงมากจนอ่านแทบไม่ออก “ฉันไม่ได้ขอ”
“ไม่ได้บอกว่าซื้อให้” เขาดันแก้วมาตรงหน้า “ซื้อเผื่อเครื่องเสียง มันชอบผู้กำกับที่คาเฟอีนพอ”
ปั้นเดินตามเข้ามา วางแฟ้มลงกลางโต๊ะ “ข่าวดี เราได้ห้องฉายใหญ่คืนวันศุกร์สุดท้ายของงานเทศกาล ข่าวร้าย หนังต้องเสร็จก่อนวันพุธหน้า ข่าวร้ายกว่า คนตัดต่อหลักของเราไปเข้าค่ายแอนิเมชันต่างจังหวัดแล้ว”
จูนเงยหน้าจากกองผ้า “แปลว่าม่านไหมต้องตัดเองอีกใช่ไหม”
ม่านไหมพยักหน้า “ฉันทำได้”
ธามลากเก้าอี้นั่ง “ทำได้ไม่ได้แปลว่าควรทำคนเดียว”
เธอหันขวับ “นายพูดเหมือนรู้จักตารางฉัน”
“ไม่รู้ แต่เห็นใต้ตาเธอแล้วรู้จักแพนด้ามากขึ้น”
คิวกลั้นหัวเราะไม่สำเร็จ ม่านไหมหยิบปากกาเคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง “เรามาคุยเรื่องงาน หัวข้อคือสิ่งที่ยังอยู่เมื่อใครบางคนไป ฉันอยากเล่าเรื่องห้องชมรมหลังรุ่นพี่จบไป เหลือเก้าอี้ เหลือสคริปต์ เหลือเทปกาวที่ลอกไม่ออก ภาพนิ่ง ๆ ไม่ต้องมีบทพูดเยอะ”
ธามยกมือ
“ไม่ใช่คาบเรียน” ม่านไหมบอก
“งั้นขอขัดจังหวะอย่างเป็นทางการ ภาพนิ่ง ๆ ถ้าเสียงนิ่งด้วย คนดูจะหลับ”
“ฉันไม่ได้จะให้เสียงนิ่ง”
“แต่ในบอร์ดของเธอมีคำว่าเพลงเศร้าเบา ๆ อยู่สามที่” เขาชี้โพสต์อิต “เพลงเศร้าเบา ๆ ไม่ใช่คำตอบของทุกความว่าง”
ห้องเงียบลงนิดหนึ่ง ม่านไหมรู้สึกปลายหูร้อน เธอไม่ชอบถูกท้วงต่อหน้าทีม แต่คำว่าไม่ใช่คำตอบของทุกความว่างกลับติดอยู่ในอากาศอย่างประหลาด
ปั้นเคาะแฟ้ม “งั้นคู่หลักของโปรเจกต์นี้คือม่านไหมกับธาม ภาพกับเสียงต้องแต่งงานกันอย่างสงบ ห้ามหย่าก่อนส่งงาน”
“ปั้น” ม่านไหมเรียกเสียงเย็น
“ประธานใช้อำนาจในทางที่หวังดี” ปั้นยิ้มแหย “จูนดูโปรดักชัน คิวแสดง ปีหนึ่งช่วยกอง ถ้าเราทำหนังเรื่องนี้ดี ปีหน้าชมรมได้งบซ่อมห้องฉาย ถ้าทำไม่ดี เราจะได้งบเท่าเดิมคือศูนย์บาทกับเทปกาวหนึ่งม้วน”
ธามยื่นมือข้ามโต๊ะ “ร่วมงานกันนะ ผู้กำกับเวลา”
ม่านไหมมองมือเขา เห็นเทปดำรอบนิ้วชี้เริ่มหลุดปลาย เธอไม่ได้จับมือ แต่ยื่นโพสต์อิตสีเหลืองให้ “เริ่มจากมาประชุมให้ตรงเวลา”
เขารับโพสต์อิตไปแปะบนอกเสื้อ “คำสั่งแรก หนักแน่นมาก”
การถ่ายทำเริ่มในเช้าวันเสาร์ แสงแดดลอดบานเกล็ดของอาคารกิจกรรมเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นไม้ ห้องชมรมที่ปกติรกจนเหมือนกระเป๋าดินสอระเบิดถูกจัดใหม่ เก้าอี้ตัวเก่าตั้งอยู่กลางเฟรม มีเสื้อแจ็กเก็ตของรุ่นพี่ที่จบไปพาดพนักไว้ ม่านไหมนั่งหลังกล้อง หูฟังครอบอยู่ครึ่งเดียวเพราะอีกข้างต้องฟังทีม
“คิว เดินเข้ามาหยิบสคริปต์ หยุดตรงโต๊ะ มองเก้าอี้ อย่าเล่นใหญ่”
คิวทำหน้าเคร่ง “ผมเล่นเล็กได้ แต่เก้าอี้ต้องส่งอารมณ์กลับมาด้วย”
จูนยืนถือหวี “เก้าอี้บอกว่าเบื่อแกแล้ว”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ทำให้ความเกร็งในห้องคลายลง ธามนั่งยอง ๆ ข้างขาตั้งไมค์ เขาขยับหัวไมค์ทีละนิด ใส่หูฟังใหญ่จนผมด้านข้างยุบ เขายกมือบอกให้เงียบโดยไม่พูด
ม่านไหมมองจอมอนิเตอร์ “กล้องพร้อม”
ธามชูนิ้วโป้ง
“แอ็กชัน”
คิวเดินเข้ามา รองเท้าผ้าใบแตะพื้นไม้ดังแผ่ว เขาหยิบสคริปต์บนโต๊ะ ปลายนิ้วชะงักตรงชื่อรุ่นพี่ที่เขียนด้วยปากกาแดง เขาหันไปมองเก้าอี้ว่างนานพอที่ฝุ่นในลำแสงลอยผ่านหน้า
“คัต” ม่านไหมพูด “ดี แต่ขออีกเทก คิวลดไหล่ลงนิดหนึ่ง เหมือนเหนื่อยจริง ไม่ใช่กำลังรอคนดูปรบมือ”
คิวพยักหน้า “รับทราบ เจ็บแต่จริง”
ธามยกมืออีกครั้ง “ขอเก็บเสียงพื้นเปล่าก่อนเทกต่อไปได้ไหม”
ม่านไหมเหลือบดูนาฬิกา “เรามีเวลาไม่มาก”
“สามสิบวินาที”
“ทำไมต้องเสียงพื้นเปล่า”
ธามถอดหูฟังข้างหนึ่ง “ห้องนี้มีเสียงของมัน ตอนคนไม่เดินมันไม่ได้เงียบ มันมีพัดลม มีตึก มีเด็กซ้อมกลองห้องข้าง ๆ มีรถเข็นน้ำแข็งผ่านใต้ตึก ถ้าเราเอาแต่เสียงเดิน เสียงวางของ คนดูจะรู้ว่ามันจัดฉาก”
ม่านไหมอยากเถียง แต่เธอได้ยินจริง ๆ เสียงพัดลมครางต่ำ เสียงล้อรถเข็นไกล ๆ เสียงใครสักคนหัวเราะจากสนามบาส ภาพในจอมอนิเตอร์ดูนิ่ง แต่เสียงรอบตัวกลับเคลื่อนไหว
“ยี่สิบวินาที” เธอพูด
ธามยิ้มมุมปาก “ผู้กำกับใจดีขึ้นสิบวินาที”
เขากดบันทึก ทุกคนในห้องหยุดนิ่ง คิวกลั้นหายใจจนแก้มป่อง จูนใช้หวีแตะปากไม่ให้หัวเราะ ม่านไหมนั่งหลังกล้อง ฟังความเงียบที่ไม่เงียบ และแปลกใจที่มันทำให้เก้าอี้ว่างดูมีคนเคยนั่งอยู่จริง ๆ
เที่ยงวันนั้น ทีมพักกินข้าวกล่องใต้ระเบียงอาคารกิจกรรม ลมร้อนพัดถุงพลาสติกให้ดังกรอบแกรบ ม่านไหมนั่งแยกออกมาบนบันได ตรวจช็อตในกล้องทีละไฟล์ เธอกดเล่นซ้ำตอนคิวมองเก้าอี้ แล้วจดว่าแสงสวยแต่โฟกัสหลุดปลายจมูก
แก้วน้ำเย็นวางลงข้างเธอ
“น้ำเก๊กฮวย ไม่หวานมาก” ธามนั่งบนขั้นบันไดต่ำกว่า ไม่ได้มองจอเธอ
“นายเป็นคนชอบซื้อของให้คนอื่นเหรอ”
“ฉันเป็นคนชอบให้คนอื่นไม่เป็นลมก่อนงานเสร็จ”
เธอหยิบแก้วขึ้นมา น้ำแข็งกระทบฝาดังเบา ๆ “ขอบใจ”
ธามทำท่ามองฟ้าเหมือนได้ยินเสียงแตรชัย “คำนี้มีในพจนานุกรมเธอด้วย”
“อย่าทำให้ฉันถอนคำพูด”
เขาหัวเราะสั้น ๆ แล้วหยิบกล่องข้าวของตัวเอง เปิดออกเป็นข้าวไข่เจียวที่ดูเหมือนผ่านการเดินทางลำบาก “เธอทำไมถึงอยากกำกับหนัง”
ม่านไหมกดหยุดคลิป “ถามเพื่อสัมภาษณ์สมาชิกชมรมหรือถามเพราะข้าวนายแห้งเกินไป”
“ทั้งคู่”
เธอมองลานด้านล่าง ปีหนึ่งสองคนกำลังช่วยกันยกขาตั้งไฟ อีกคนสะดุดสายแต่เพื่อนคว้าไว้ทัน “ตอนเด็ก ๆ ฉันไม่ค่อยรู้ว่าจะพูดอะไรให้คนฟังเข้าใจ แต่ถ้าถ่ายเป็นภาพ คนจะเงียบแล้วดูจนจบ”
ธามใช้ช้อนตัดไข่ “แล้วถ้าคนดูไม่เข้าใจภาพล่ะ”
“ก็แปลว่าฉันยังทำไม่ดีพอ”
เขาหยุดช้อนกลางอากาศ “โหดกับตัวเองจัง”
“ดีกว่าโทษคนดู”
ธามพยักช้า ๆ “ฉันเคยโทษลำโพงอยู่สองปี”
ม่านไหมหันไปมอง “เรื่องอะไร”
เขาก้มคนข้าว “ตอนปีหนึ่ง ฉันทำเสียงละครเวทีให้ชมรมอื่น คืนจริงเสียงไมค์นักแสดงหายครึ่งฉาก ฉันบอกทุกคนว่าลำโพงเสีย แต่จริง ๆ ฉันเช็กแบตไมค์ไม่ครบ มีคนร้องไห้หลังเวที ฉันเก็บสายกลับเร็วมาก ไม่กล้าขอโทษต่อหน้าใคร”
ลมพัดผมด้านหน้าของเขาตกลงมา เขาใช้หลังมือดันขึ้น แต่ไม่เงยหน้า
ม่านไหมหมุนแก้วน้ำในมือ “แล้วตอนนี้ยังกลัวอยู่ไหม”
“เวลาเห็นไฟแดงบนไมค์ดับกลางงาน มือฉันยังชา” เขายิ้มบาง “แต่ถ้าไม่ทำเสียง ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไร เสียงมันซ่อนตัวเก่ง ฉันชอบหาอะไรที่ซ่อนอยู่”
เธอก้มดูจอมอนิเตอร์อีกครั้ง ในภาพมีธามติดขอบเฟรมด้านหลัง ย่อตัวปรับไมค์ด้วยสีหน้าตั้งใจจนไม่เหมือนคนมาสาย ไม่เหมือนคนพูดเล่นเพื่อหลบทุกอย่าง
“ฉันจะตัดภาพนายออก” เธอบอก
“โห ทำไม”
“นายอยู่ในช็อต”
“ถ้าอยู่ในใจผู้กำกับด้วยค่อยน่าตกใจ”
ม่านไหมสำลักน้ำเก๊กฮวย จูนที่เดินผ่านมารีบตบหลังเธอ ธามยื่นทิชชู่ให้โดยไม่หัวเราะดัง เขาแค่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มไว้กับกล่องข้าวที่เย็นชืด
คืนวันจันทร์ ห้องตัดต่อเล็กของชมรมมีแสงจากจอมอนิเตอร์เป็นแหล่งสว่างเดียว ม่านไหมนั่งตัดภาพมาตั้งแต่หกโมงเย็น เส้นเวลาในโปรแกรมยาวเป็นแถบสี เธอเลื่อนคลิปไปมา ปรับจังหวะการเดินของคิวให้ตรงกับเสียงพื้นห้องที่ธามส่งมา
ธามนอนคว่ำอยู่บนพื้นข้างโต๊ะ ใช้หูฟังครอบหูข้างหนึ่ง อีกข้างปล่อยให้ได้ยินเธอ เขาเคาะนิ้วกับพื้นเป็นจังหวะเบา ๆ
“อย่าเคาะ” ม่านไหมพูด
นิ้วเขาหยุดทันที “โทษที”
เธอตัดช็อตเก้าอี้ว่างต่ออีกสามวินาที “นายเคาะเวลาคิดหรือเวลากังวล”
“ทั้งคู่”
“ตอนนี้อันไหน”
“หิว”
ม่านไหมหันไปมอง เขายกคางขึ้นจากแขน ยิ้มเหมือนเด็กโดนจับได้ เธอถอนหายใจ เปิดลิ้นชักหยิบขนมปังไส้เผือกโยนให้
“หมดอายุหรือยัง” เขาถาม
“ถ้ากลัวก็คืนมา”
เขากอดขนมปังไว้ “ฉันเชื่อในผู้กำกับ”
ความเงียบกลับมา แต่ไม่แข็งเหมือนวันแรก ธามลุกขึ้นมานั่งข้างเธอ ชี้คลื่นเสียงบนจอ “ตรงนี้ลองเอาเสียงพัดลมลงก่อนหนึ่งเฟรม ภาพจะเหมือนห้องหายใจช้าลง”
ม่านไหมลองเลื่อนตาม เสียงพัดลมเข้ามาช้ากว่าภาพเปิดประตูเสี้ยววินาที ห้องในจอดูเวิ้งว้างขึ้น เธอกดเล่นซ้ำสองครั้ง
“ดี” เธอพูดเบา ๆ
ธามแกล้งเอียงหู “อะไรนะ”
“ฉันบอกว่าดี”
“ขออัดไว้ได้ไหม วันไหนโดนดุจะเปิดฟัง”
เธอหยิบหูฟังอีกข้างยัดใส่มือเขา “ฟังงาน”
เขารับไปใส่ หัวไหล่ของเขาเกือบแตะหัวไหล่เธอ ม่านไหมขยับเมาส์ช้าลงเล็กน้อย กลิ่นสบู่จาง ๆ จากเสื้อเขาปนกับกลิ่นฝุ่นของห้องตัดต่อ เธอเห็นในเงาสะท้อนของจอมอนิเตอร์ว่าเขามองคลื่นเสียงอย่างจริงจัง ปากขยับนับจังหวะโดยไม่มีเสียง
โทรศัพท์ของม่านไหมสั่นบนโต๊ะ หน้าจอสว่างขึ้นเป็นอีเมลหัวข้อ ประกาศรายชื่อผู้ผ่านคัดเลือกสัมภาษณ์โครงการภาพสารคดีลุ่มน้ำไกล เธอรีบคว่ำโทรศัพท์ แต่ธามทันเห็นเพียงคำว่า สัมภาษณ์ และชื่อเธอ
“งานอะไรเหรอ” เขาถาม
“สแปม”
“สแปมเรียกชื่อเต็มเลยเหรอ”
ม่านไหมกดปิดหน้าจอ “ตัดต่อเถอะ”
ธามมองเธออยู่อีกวินาทีหนึ่ง แล้วหันกลับไปจอ “โอเค”
คำว่าโอเคของเขาเบากว่าปกติ เธอได้ยินมันค้างอยู่ในหูตลอดช็อตต่อมา
ปลายสัปดาห์ ทีมออกไปเก็บเสียงนอกอาคารตอนเช้ามืด ม่านไหมไม่อยากตื่น แต่ธามส่งข้อความมาตีห้าสิบว่า เสียงมหาวิทยาลัยก่อนคนมาเรียนมีแค่วันเดียวในแต่ละวัน เธออ่านประโยคนั้นซ้ำสองครั้งก่อนลากตัวเองออกจากหอ
ลานกลางมหาวิทยาลัยยังว่าง แสงแรกแตะยอดไม้เป็นสีส้มอ่อน ธามยืนรอใต้เสาไฟ ไม่ได้มาสาย เขาสะพายกระเป๋าอุปกรณ์ใบใหญ่จนไหล่เอียง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟโอ๊ต อีกมือยกขึ้นเหมือนรายงานตัว
“ก่อนเวลาเจ็ดนาที” ม่านไหมบอก
“ขอประกาศลงบันทึกชมรม”
เธอรับกาแฟ “นายซื้อให้ทุกครั้งจะจนไหม”
“แก้วนี้แลกกับการที่เธอช่วยถือขาตั้งไมค์”
“เจ้าเล่ห์”
“เรียกว่าจัดสรรทรัพยากร”
พวกเขาเดินผ่านสนามหญ้าที่มีน้ำค้างเกาะปลายใบ ธามหยุดตรงทางเดินระหว่างอาคารเรียน วางไมค์หันไปทางต้นไม้ เขาชี้ให้ม่านไหมยืนนิ่ง เธอยกกล้องขึ้นถ่ายเขาจากด้านข้าง แสงเช้าทำให้เส้นผมยุ่งของเขามีขอบทองบาง ๆ แต่เธอไม่ได้คิดว่าเขาดูดี เธอคิดว่าเขาดูเหมือนคนกำลังฟังโลกโดยไม่ขัดจังหวะ
“ได้ยินไหม” เขากระซิบ
“นก”
“ลึกกว่านั้น”
เธอหลับตาตามอย่างไม่เต็มใจ มีเสียงใบไม้เสียดกัน เสียงเครื่องปรับอากาศของอาคารเริ่มทำงาน เสียงจักรยานคันหนึ่งผ่านไกล ๆ เสียงรองเท้าของแม่บ้านถูพื้นในโถง
“เสียงถูพื้น” เธอพูด
ธามยิ้ม “ใช่ เสียงคนเริ่มวันก่อนเรา”
ม่านไหมลืมตา เห็นแม่บ้านคนหนึ่งในโถงยกมือทัก ธามโค้งหัวให้เล็กน้อย เขาไม่ได้อัดเสียงเหมือนขโมย แต่เหมือนขออนุญาตด้วยท่าทาง
“นายคิดถึงคนในเสียงด้วยเหรอ” เธอถาม
“ถ้าไม่คิดถึงคน เสียงก็เป็นแค่คลื่น”
เธอลดกล้องลง ประโยคนั้นทำให้เธอนึกถึงภาพของตัวเอง ภาพที่บางครั้งสวยแต่ไม่มีที่ให้ใครหายใจ
พวกเขาเก็บเสียงประตูห้องชมรม เสียงม้วนเทปกาวถูกดึง เสียงจูนหัวเราะตอนเข็มกลัดทิ่มนิ้ว เสียงคิวซ้อมพูดประโยคเดียวสิบเจ็ดแบบ และเสียงปั้นนับเก้าอี้อย่างสิ้นหวัง ธามตั้งชื่อไฟล์อย่างประหลาด เช่น ประตูที่ไม่อยากปิด เทปกาวหัวร้อน และคิวพยายามเป็นมนุษย์ ม่านไหมบ่นทุกชื่อ แต่เธอจำได้หมด
เย็นวันเดียวกัน ขณะทุกคนแยกย้าย ม่านไหมกลับเข้าห้องชมรมเพราะลืมแบตกล้อง เธอได้ยินเสียงธามคุยโทรศัพท์อยู่หลังตู้เก็บฉาก น้ำเสียงเขาไม่เหมือนตอนพูดเล่น
“ผมรู้ว่ามันไกลครับ…ครับ ผมอ่านเงื่อนไขแล้ว ถ้าผ่านผมต้องไปอยู่ศูนย์เสียงเมืองฝั่งตะวันหกเดือน…ยังไม่ได้บอกทีม…ไม่ใช่ไม่อยากบอก แค่หนังยังไม่เสร็จ”
ม่านไหมหยุดเท้า เธอไม่ควรฟัง แต่ชื่อศูนย์เสียงทำให้หัวใจเธอกระตุก เธอเองก็ยังไม่ได้บอกใครว่าโครงการภาพสารคดีที่สมัครไว้จะพาเธอไปถ่ายงานตามลุ่มน้ำไกลหนึ่งปี ถ้าผ่านสัมภาษณ์ เธอต้องออกเดินทางก่อนเปิดเทอมหน้า และอาจไม่ได้อยู่ช่วยชมรมปีสุดท้ายของปั้น
ธามเงียบไป แล้วพูดเบาลง “ผมไม่ได้หนีครับ อาจารย์ ผมแค่อยากไปฟังที่ที่ไม่มีใครให้ความสำคัญบ้าง”
ม่านไหมถอยออกมาก่อนเขาจะวางสาย แบตกล้องยังอยู่บนโต๊ะ เธอคว้ามันแล้วออกจากห้อง เสียงประตูปิดเบากว่าทุกวัน แต่ในอกกลับดังเกินควบคุม
คืนต่อมา พวกเขาทำ rough cut เสร็จครั้งแรก ห้องชมรมปิดไฟ เหลือเพียงโปรเจกเตอร์ฉายหนังเจ็ดนาทีบนผนังขาวที่ยังมีรอยเทปเก่า คิว จูน ปั้น และปีหนึ่งนั่งเรียงบนพื้นพร้อมถุงขนม ม่านไหมนั่งหลังสุด มือกำรีโมตแน่น ธามนั่งห่างออกไปหนึ่งเก้าอี้ เครื่องบันทึกเสียงวางบนตัก
ภาพเก้าอี้ว่างเปิดเรื่องพร้อมเสียงห้องที่ยังหายใจ คนดูในห้องเงียบลงโดยไม่ต้องบอก ภาพมือของคิวหยิบสคริปต์ตัดกับเสียงเทปกาว เสียงหัวเราะเก่าจากคลิปซ้อมถูกวางเบา ๆ เหมือนความทรงจำที่ไม่ชี้นำ ภาพเสื้อแจ็กเก็ตพาดเก้าอี้ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเก้าอี้เปล่าในแสงเย็น
เมื่อหนังจบ ไม่มีใครพูดทันที จูนยกแขนเสื้อปาดใต้ตาแล้วทำเป็นเกาหัว “ฝุ่นเยอะเนอะ ห้องเรา”
คิวสูดจมูก “เก้าอี้แสดงดีกว่าผมนิดหนึ่ง”
ปั้นหันมามองม่านไหมกับธาม “เราได้หนังแล้ว”
ม่านไหมปล่อยรีโมตบนตัก นิ้วเธอมีรอยแดงจากการกำแน่น ธามไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยื่นขวดน้ำให้ เธอรับมา ฝาขวดถูกคลายไว้แล้ว
“เสียงเทปกาวตรงกลาง…” เธอเริ่ม
“ดังไป?”
“ไม่ มันพอดี”
ธามก้มหน้าจดอะไรในสมุดเล็ก ๆ “บันทึกประวัติศาสตร์ ครั้งที่สอง”
ม่านไหมยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ ปั้นกับจูนหันมามองพร้อมกัน เธอรีบก้มเปิดขวดน้ำ
จูนลากเสียง “อ๋อ”
“อ๋ออะไร” ม่านไหมถาม
“อ๋อว่าฝาขวดเปิดง่าย”
คิวพยักหน้าจริงจัง “ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับฝาขวดเป็นเรื่องละเอียดอ่อน”
ธามยกมือ “ขอให้ทุกคนกลับไปสนใจหนัง ไม่ใช่ฝา”
เสียงหัวเราะกระจายทั่วห้อง ม่านไหมแอบมองธาม เขากำลังหัวเราะกับเพื่อน แต่มืออีกข้างยังวางใกล้เครื่องบันทึกเสียง เหมือนกลัวเสียงดี ๆ จะหลุดหายไป
คืนนั้น เมื่อทุกคนกลับหมด ม่านไหมอยู่จัดไฟล์ต่อ ธามช่วยม้วนสายอย่างเงียบ ๆ เธออยากถามเรื่องศูนย์เสียงเมืองฝั่งตะวัน แต่คำถามติดอยู่หลังฟัน เธอกลัวว่าถ้าถาม เขาจะถามกลับเรื่องอีเมลของเธอ
“ธาม” เธอเรียก
เขาหันมา “หืม”
“ถ้าคนในทีมมีเรื่องต้องไปไกล ๆ ก่อนหนังฉาย นายคิดว่าควรบอกเมื่อไหร่”
เขาหยุดม้วนสาย “ก่อนคนอื่นรู้จากคนอื่น”
เธอก้มมองมือ “แล้วถ้าเขายังไม่แน่ใจว่าจะได้ไปไหม”
“ก็บอกว่าไม่แน่ใจ”
“พูดง่าย”
ธามวางสายลง “ไม่ง่ายหรอก แต่การไม่พูดมันทำให้คนข้าง ๆ ต้องเดา และคนเดามักเดาเข้าข้างความกลัวของตัวเอง”
ม่านไหมเงยหน้า เขามองเธอนิ่งกว่าทุกครั้ง ไม่มีรอยเล่นอยู่ในตา
“นายเดาอะไรอยู่” เธอถาม
ธามกลืนน้ำลาย “เดาว่าเธอมีที่ที่อยากไปมากกว่าห้องนี้”
ห้องเงียบ เสียงพัดลมดังเป็นจังหวะเก่า ๆ ม่านไหมถือแฟลชไดรฟ์ไว้แน่น
“ฉันสมัครโครงการสารคดี” เธอพูดในที่สุด “ถ้าผ่าน ต้องเดินทางหนึ่งปี สัมภาษณ์วันเดียวกับที่เราส่งหนังรอบสุดท้าย”
ธามพยักหน้าอย่างช้า ๆ “เธอจะไปไหม”
“ไม่รู้”
“อยากไปไหม”
คำถามนั้นง่ายเกินไปจนเธอหายใจไม่สะดวก เธอมองโปสเตอร์บนผนัง มองเก้าอี้ตัวเดิม มองกล้องที่วางอยู่ข้างกระเป๋า “อยาก”
ธามก้มเก็บสายต่อ “งั้นควรไป”
“พูดเหมือนไม่เป็นไร”
“เป็นหรือไม่เป็นไม่เกี่ยวกับควรหรือไม่ควร”
ม่านไหมขมวดคิ้ว “นายโกรธเหรอ”
“ฉันไม่ได้มีสิทธิ์โกรธ”
“ประโยคแบบนี้แปลว่าโกรธ”
ธามหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มองเธอ “แปลว่าฉันกำลังพยายามเป็นคนดีในฉากที่ยังไม่ได้ซ้อม”
เธออยากบอกว่าเธอไม่ได้อยากหายไปจากหนังของพวกเขา อยากบอกว่าเธอกลัวถ้าพูดออกไป ทุกคนจะมองเธอเหมือนคนกำลังทิ้งห้องนี้ แต่เสียงโทรศัพท์ของปั้นดังขึ้นจากโต๊ะ ประธานชมรมลืมมือถือไว้ ม่านไหมหยิบดู เห็นข้อความจากฝ่ายกิจกรรมเตือนให้ส่งเครดิตทีมภายในเที่ยงพรุ่งนี้
“ฉันจะทำเครดิต” เธอพูด
ธามพยักหน้า “ฉันกลับก่อนนะ”
เขาสะพายกระเป๋าออกไปโดยไม่ลืมปิดไฟดวงริมประตู ม่านไหมยืนอยู่ในแสงจอมอนิเตอร์ที่เหลือ เห็นเงาตัวเองบนหน้าจอสีดำ และรู้สึกว่าความเงียบครั้งนี้ไม่มีเสียงพื้นห้องช่วยประคอง
วันอังคาร ความผิดพลาดเริ่มจากไฟล์เครดิต ม่านไหมนั่งแก้ชื่อทีมในห้องตัดต่อ เธอพิมพ์ชื่อทุกคนลงไป แต่ยังเว้นตำแหน่งออกแบบเสียงไว้ชั่วคราว เพราะธามส่งข้อความมาว่า ขอปรับชื่อเครดิตเสียงให้ตรงกับไฟล์ที่อาจารย์ที่ปรึกษาต้องการ เธอตั้งใจจะรอเขามาดูด้วยกัน
จูนเปิดประตูเข้ามาพร้อมกล่องเข็มด้าย “ไหม ไปกินข้าวไหม”
“อีกห้านาที”
“ห้านาทีของเธอคือชาติหน้า”
ม่านไหมหัวเราะนิดเดียว แล้วโทรศัพท์ดัง เธอกดรับเมื่อเห็นชื่ออาจารย์ที่ปรึกษาโครงการสารคดี
“ค่ะ อาจารย์…ค่ะ หนูยังยืนยันสัมภาษณ์…ถ้าต้องเลือกเวลาส่งงานกับสัมภาษณ์ หนูจะจัดการเองค่ะ…ค่ะ หนูเลือกโครงการนี้จริง ๆ”
เธอพูดประโยคสุดท้ายเบามาก แต่ไม่รู้ว่าธามยืนอยู่หน้าประตูที่แง้มไว้ เขามองผ่านช่องเล็ก ๆ เห็นหน้าจอเครดิตบนคอมพิวเตอร์ที่มีชื่อผู้กำกับเป็นม่านไหม ชื่อภาพเป็นม่านไหม ชื่อเสียงยังเป็นช่องว่าง และได้ยินคำว่าเลือกโครงการนี้จริง ๆ ในจังหวะเดียวกัน
เขาถอยออกไปก่อนจูนจะเห็น
เที่ยงวันนั้น ธามไม่มาประชุม ม่านไหมส่งข้อความไปสามครั้ง เขาอ่านแต่ไม่ตอบ ปั้นโทรหา เขาบอกสั้น ๆ ว่าปวดหัว ขอทำเสียงจากห้องพัก ม่านไหมมองสถานะอ่านข้อความบนหน้าจอจนแสงสะท้อนขึ้นในตา เธอพิมพ์ว่า เครดิตรอนายอยู่ แล้วลบทิ้ง เธอพิมพ์ว่า นายเป็นอะไร แล้วลบทิ้งอีกครั้ง สุดท้ายส่งไปแค่ ส่งไฟล์ก่อนหกโมงนะ
หกโมงสิบ ไฟล์เสียงยังไม่มา ม่านไหมเปิดคอมพิวเตอร์ของชมรม พบว่าโฟลเดอร์ Final_Sound ที่เคยอยู่บนไดรฟ์กลางหายไป เหลือเพียงไฟล์สำรองเก่าสามวันก่อน เธอคลิกซ้ำ ตรวจถังขยะ ตรวจฮาร์ดดิสก์สำรอง ลมหายใจเธอเริ่มสั้น
ปั้นเข้ามาพอดี “เกิดอะไร”
“ไฟล์เสียงสุดท้ายหาย”
จูนวางกล่องผ้าลง “หายแบบไหน”
“หายแบบไม่มี” ม่านไหมกดโทรหาธาม เสียงรอสายดังหนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ แล้วตัดเข้าโหมดฝากข้อความ
คิวที่เพิ่งมาถึงหยุดตรงประตู “อย่าเพิ่งมีใครร้องไห้นะ ผมรับมือคนร้องไห้ไม่เก่ง”
ม่านไหมยืนขึ้นเร็วเกินจนเก้าอี้ล้ม เธอคว้ากระเป๋ากล้อง “ฉันจะไปหอเขา”
ปั้นจับข้อมือเธอไว้ “ไหม ใจเย็นก่อน”
“เขาเอาไฟล์ไป”
“เราไม่รู้”
“เขาเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ลบ”
ปั้นปล่อยมือช้า ๆ “ถ้าไปคุย ไปคุย อย่าไปยิงคำพิพากษา”
ม่านไหมไม่ตอบ เธอเดินออกจากห้อง ข้างนอกฟ้าเริ่มมืด ไฟทางเดินติดทีละดวง เธอได้ยินเสียงรองเท้าตัวเองกระแทกบันไดดังเกินไป ทุกก้าวเหมือนตอกคำว่า ช่องว่าง ช่องว่าง ช่องว่าง
หอพักนักศึกษาชายอยู่ถัดจากสนามกีฬา ม่านไหมโทรหาธามอีกครั้ง เขาไม่รับ เธอยืนใต้โถงหน้าหอ ส่งข้อความว่า ลงมาคุยกัน ถ้าไม่ลง ฉันจะรอ
สิบสองนาทีผ่านไป ธามเดินออกจากลิฟต์ เขาสวมเสื้อยืดยับ ผมเปียกเหมือนเพิ่งล้างหน้า มือข้างหนึ่งถือฮาร์ดดิสก์สีเทา
“ไฟล์อยู่กับฉัน” เขาพูดก่อนเธอถาม
ม่านไหมกัดริมฝีปาก “ทำไมลบจากไดรฟ์กลาง”
“ฉันไม่ได้ลบ ฉันย้ายมาทำต่อ เพราะไฟล์มันซิงก์ชนกัน”
“แล้วทำไมไม่บอก”
“ฉันกำลังจะบอก”
“นายหายไปทั้งวัน”
เขามองพื้น “ฉันต้องใช้สมาธิ”
“หรือเพราะนายเห็นเครดิตยังไม่มีชื่อนาย”
ธามเงยหน้าทันที “เธอรู้เหรอว่าฉันเห็น”
ม่านไหมนิ่งไป “ฉันเว้นไว้รอถามนาย”
“และฉันได้ยินเธอบอกว่าเลือกโครงการนั้นจริง ๆ”
“มันไม่เกี่ยวกับเครดิต”
“แต่มันเกี่ยวกับการที่เธอไม่บอกใครจนวินาทีสุดท้าย” น้ำเสียงเขาไม่ดัง แต่แต่ละคำเหมือนเขาต้องดึงออกมาจากที่ลึก “ฉันเคยทำงานกับคนที่หายไปก่อนคืนจริง เขาบอกว่าเดี๋ยวกลับมา สุดท้ายฉันถือไมค์คนเดียวหน้าเวทีพัง ๆ ฉันไม่อยากเดาอีกแล้วว่าใครจะอยู่หรือไม่อยู่”
ม่านไหมกำสายกระเป๋า “นายก็มีศูนย์เสียงที่อาจไปหกเดือน นายบอกฉันหรือยัง”
ธามเงียบ
“เห็นไหม เราก็ไม่ต่างกัน” เธอพูด
“ต่างตรงฉันไม่ได้ลบชื่อเธอจากอะไร”
คำพูดนั้นทำให้ม่านไหมถอยครึ่งก้าว เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตะโกน แต่ความรู้สึกเหมือนโดนผลักแรง ๆ
“ถ้านายคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น ก็เอาไฟล์มา” เธอยื่นมือ “ฉันจะทำต่อเอง”
ธามมองฮาร์ดดิสก์ในมือตัวเอง เขายื่นให้ แต่ไม่ปล่อยทันที “ไฟล์ยังไม่เสร็จ”
“ฉันใช้เวอร์ชันเก่าได้”
“มันจะไม่ใช่หนังที่เราทำ”
“ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าเราทำอะไรด้วยกัน”
นิ้วของเขาคลาย ฮาร์ดดิสก์ตกอยู่ในมือเธอ น้ำหนักของมันเล็กมาก แต่ทำให้แขนเธอหนักจนแทบยกไม่ขึ้น
ธามถอยกลับไปหนึ่งก้าว “ขอโทษเรื่องไฟล์”
ม่านไหมพยักหน้า เธอหันเดินออกมาโดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้ไม่แตกหักไปกว่านั้น เมื่อพ้นโถงหอ เธอหยุดข้างสนามกีฬา ไฟสนามส่องลงบนพื้นหญ้าเป็นวงกว้าง มีเด็กกลุ่มหนึ่งซ้อมวิ่งผลัด ส่งไม้ต่อกันอย่างระมัดระวัง เธอมองมือของพวกเขาที่ต้องเชื่อใจกันในเสี้ยววินาที แล้วก้มดูฮาร์ดดิสก์ในมือของตัวเอง
เธอเพิ่งคว้าไม้มาไว้คนเดียวอีกครั้ง
วันพุธ หนังถูกส่งด้วยเสียงเวอร์ชันเก่า ม่านไหมนั่งอัปโหลดไฟล์จนแถบความคืบหน้าขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ปั้นยืนข้างหลังเงียบ ๆ จูนเย็บชายเสื้อของคิวโดยไม่บ่น คิวไม่เล่นมุก ห้องชมรมมีคนครบแต่เหมือนขาดเสียงบางย่านไป
“เขาส่งข้อความมาหาฉัน” ปั้นพูดเมื่อหน้าจอขึ้นว่า ส่งสำเร็จ
ม่านไหมไม่หันไป “ว่าไง”
“เขาขอโทษทีม บอกว่าเวอร์ชันสุดท้ายอยู่ในฮาร์ดดิสก์ที่เธอเอามา ถ้าอยากใช้ เขาเขียนโน้ตวิธีต่อไว้ในโฟลเดอร์”
เธอเปิดฮาร์ดดิสก์ มีโฟลเดอร์ชื่อ ถ้าผู้กำกับยังไม่ไล่ฉันออก ข้างในมีไฟล์เสียงที่จัดเรียงละเอียดกว่าทุกครั้ง และไฟล์ข้อความสั้น ๆ
ม่านไหมคลิกเปิด ข้อความขึ้นว่า “เสียงเทปกาวลดสองเดซิเบลตรงนาที 3:12 เพราะคิวหายใจแรงกว่าเดิม เสียงพัดลมท้ายเรื่องตั้งใจให้เหลือไว้ อย่าปิดหมด ห้องควรมีลมหายใจของมัน เครดิตใช้ชื่อ ธาม ออกแบบเสียงและเก็บเสียงร่วมกับทีม ถ้าไม่ทัน ใช้เวอร์ชันเก่าได้ ฉันจะไม่โกรธหนัง”
เธออ่านประโยคสุดท้ายซ้ำสามครั้ง ฉันจะไม่โกรธหนัง ไม่ใช่ฉันจะไม่โกรธเธอ
จูนลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ “ไหม เธออยากทำยังไง”
ม่านไหมวางมือบนเมาส์ แต่ยังไม่กดอะไร “ฉันไม่รู้ว่าถ้าใช้ไฟล์เขา มันแปลว่าฉันยอมแพ้หรือเปล่า”
จูนมองเธอ “บางทีการใช้ของที่ดีต่อหนัง ไม่ได้แปลว่าแพ้ใคร”
คิวพยักหน้า “และในฐานะคนที่หายใจแรงนาที 3:12 ผมเห็นด้วยกับผู้เชี่ยวชาญเสียง”
ม่านไหมหลุดหัวเราะสั้น ๆ แล้วเงียบลง เธอเปิดโปรเจกต์ใหม่ ใส่ไฟล์เสียงของธามกลับเข้าไปทีละแทร็ก ห้องในหนังค่อย ๆ ได้ลมหายใจคืน เธอปรับเครดิต ใส่ชื่อเขาไว้ในตำแหน่งที่ควรอยู่ ไม่ใช่เพราะเขาขอ แต่เพราะภาพของเธอไม่เคยยืนอยู่คนเดียวตั้งแต่แรก
คืนเทศกาลมหาวิทยาลัยมาถึง ลานหน้าอาคารกิจกรรมเต็มไปด้วยไฟประดับ โต๊ะชมรมต่าง ๆ เรียงยาว เสียงดนตรีจากเวทีกลางลอยมาไกล ๆ แต่ห้องฉายใหญ่ด้านในมืดและเย็น กลิ่นผ้าม่านเก่าปนกลิ่นป๊อปคอร์นจากถุงของปีหนึ่ง
ม่านไหมยืนข้างจอ ตรวจรายชื่อหนัง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่จูนรีดให้ ปลายแขนยังมีรอยด้ายสีดำติดอยู่ โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น อีเมลจากโครงการสารคดีแจ้งยืนยันเวลาสัมภาษณ์เช้าวันรุ่งขึ้น เธอกดอ่าน แล้วเก็บโทรศัพท์โดยไม่คว่ำหน้าจอซ่อนอีก
ปั้นเดินมาข้าง ๆ “ธามยังไม่มา”
“อืม”
“อยากให้ฉันโทรไหม”
ม่านไหมมองประตูทางเข้า คนดูทยอยเข้ามา มีรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว มีปีหนึ่ง มีอาจารย์ มีแม่บ้านที่เคยถูพื้นตอนเช้า เธอเห็นเก้าอี้ว่างแถวหลังหนึ่งตัว และไม่รู้ว่าควรหวังให้ใครมานั่งหรือไม่
“ไม่ต้อง” เธอพูด “ถ้าเขามา เขาคงอยากเดินเข้ามาเอง”
ปั้นพยักหน้า “เธอจะพูดก่อนฉายไหม”
ม่านไหมสูดลมหายใจ “พูด”
ไฟในห้องค่อย ๆ หรี่ลง ปั้นขึ้นไปกล่าวเปิดงานสั้น ๆ แล้วส่งไมค์ให้เธอ ม่านไหมยืนกลางแสงไฟดวงเดียว เธอไม่ถนัดพูดต่อหน้าคน มือของเธอเย็นจนต้องจับไมค์แน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่มีกล้องบังหน้า
“หนังเรื่องนี้เริ่มจากฉันคิดว่าภาพพอแล้ว” เธอพูด เสียงแรกสั่นนิดหนึ่ง “ฉันคิดว่าถ้าจัดทุกอย่างให้อยู่ในเฟรม คนดูจะเข้าใจ แต่ระหว่างทำ มีคนในทีมสอนฉันว่าห้องหนึ่งห้องไม่ได้มีแค่สิ่งที่เรามองเห็น มันมีเสียงของคนที่เคยอยู่ เสียงของคนที่ยังอยู่ และเสียงของคนที่กำลังจะไป”
เธอมองแถวหลัง เก้าอี้ว่างยังว่าง
“ฉันกำลังสมัครโครงการสารคดีที่อาจทำให้ต้องออกเดินทางหนึ่งปี ฉันกลัวว่าถ้าพูดออกมา จะเหมือนฉันเลือกไปจากที่นี่ แต่การไม่พูดทำให้คนสำคัญในงานนี้ต้องเดาแทนฉัน และฉันทำให้เขาเจ็บ”
เสียงในห้องนิ่งลงจนได้ยินเครื่องปรับอากาศ ม่านไหมกลืนน้ำลาย
“เครดิตของหนังเรื่องนี้เป็นของทีมทุกคน โดยเฉพาะธาม คนออกแบบเสียงที่ทำให้ห้องชมรมของเราหายใจได้ ถ้าเขาได้ยินอยู่ ฉันอยากบอกว่า ฉันใช้เสียงของนาย ไม่ใช่เพราะหาทางอื่นไม่ได้ แต่เพราะมันคือเสียงที่หนังเรื่องนี้ต้องมี”
เธอลดไมค์ลง คนดูปรบมือเบา ๆ ปั้นรับไมค์ไป ม่านไหมเดินลงจากเวที หัวใจเต้นแรงจนมือชา
ทันทีที่ไฟดับสนิท เสียงของหนังเริ่มขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงที่เธอใส่ไว้ เสียงพัดลมขาด ๆ หาย ๆ ดังสั่นพร่า ภาพเก้าอี้ว่างบนจอสะดุด เธอหันไปทางเครื่องฉาย ปั้นวิ่งเข้ามากระซิบ “ไฟล์เสียงกระตุก อาจเป็นเครื่องเล่น”
ม่านไหมลุกขึ้น แต่ประตูด้านหลังเปิดเบา ๆ เงาคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าอุปกรณ์ ธามหยุดตรงแถวหลัง เขาหายใจหอบเหมือนวิ่งมา นิ้วชี้ยังพันเทปดำเส้นใหม่ เขาไม่มองเธอก่อน แต่ตรงไปที่โต๊ะควบคุมเสียงข้างผนัง
ปั้นวิ่งไปหา “ทำอะไรได้ไหม”
ธามเสียบสายเข้ากับเครื่องบันทึกของตัวเอง มือเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขากดปุ่มอย่างแม่นยำ “ปิดเสียงจากเครื่องเล่น เปิดช่องสาม ฉันมีมิกซ์แยก”
“นายจะเล่นสด?”
“ถ้าปล่อยให้มันกระตุก หนังตายแน่”
ม่านไหมยืนกลางทางเดิน ธามเงยหน้ามาเจอเธอในความมืด เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้พูดขอโทษผ่านสายตา เขาแค่ยกหูฟังขึ้นครอบหู แล้วพยักหน้าหนึ่งครั้ง เหมือนถามว่า พร้อมไหม
เธอพยักหน้ากลับ
ปั้นส่งสัญญาณให้ฉายใหม่ ตั้งแต่ต้น
ภาพเก้าอี้ว่างปรากฏอีกครั้ง คราวนี้เสียงห้องค่อย ๆ เข้ามาจากมือธาม เขาเลื่อนเฟดเดอร์ด้วยนิ้วที่ยังสั่น เสียงพัดลมต่ำ ๆ เปิดพื้นที่ เสียงประตูดังตามภาพพอดี ม่านไหมยืนอยู่ข้างผนัง มองเขาทำงานในเงามืด แสงจากจอสาดผ่านใบหน้าเขาเป็นช่วง ๆ เห็นเหงื่อที่ขมับ เห็นริมฝีปากเขานับจังหวะโดยไม่มีเสียง
นาที 3:12 คิวในจอหายใจแรง ธามลดเสียงเทปกาวลงสองเดซิเบลตามที่เขาเขียนไว้จริง ๆ ม่านไหมรู้เพราะเธอจำได้ทุกคำในโน้ต ภาพกับเสียงประกบกันแนบเหมือนคนสองคนที่ยังทะเลาะกันอยู่แต่ไม่ปล่อยมือจากงาน
ท้ายเรื่อง เก้าอี้ว่างถูกทิ้งไว้ในแสงเย็น เสียงพัดลมไม่ถูกปิดหมด ห้องยังหายใจ คนดูเงียบจนเสียงนั้นกลายเป็นสิ่งเดียวที่เคลื่อนไหว เมื่อจอดับ มีช่วงว่างสั้น ๆ ก่อนเสียงปรบมือดังขึ้น ไม่ได้ดังแบบเวทีคอนเสิร์ต แต่แน่นและยาว คนบางคนยืนขึ้น แม่บ้านในโถงยิ้มจนตาหยี จูนกอดคิวจนเขาร้องว่าเข็มกลัดทิ่ม ปั้นหันหลังไปเช็ดแว่นทั้งที่เขาไม่ได้ใส่แว่น
ม่านไหมไม่ได้มองคนดูนาน เธอมองโต๊ะเสียง ธามถอดหูฟังออก วางมือทั้งสองบนโต๊ะเหมือนเพิ่งวิ่งถึงเส้นชัย เขาหลับตาหนึ่งวินาที แล้วลืมตาเมื่อเธอเดินไปหา
“นายมา” เธอพูด
ธามมองสายไฟบนโต๊ะ “เกือบไม่มา”
“อะไรทำให้มา”
เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมา กดเล่น เสียงของเธอเมื่อครู่ดังออกมาเบา ๆ จากลำโพงเล็ก ประโยคที่ว่า มันคือเสียงที่หนังเรื่องนี้ต้องมี สั่นนิด ๆ แต่ชัด
“ฉันยืนอยู่หน้าประตูตอนเธอพูด” เขาบอก “แล้วคิดว่าถ้ายังหนีอีก ฉันคงต้องโทษลำโพงไปอีกสิบปี”
ม่านไหมหัวเราะออกมาทั้งที่คอแน่น “ฉันขอโทษที่เว้นเครดิตไว้โดยไม่บอก ขอโทษที่ทำให้นายเดา”
ธามพยักหน้า “ฉันขอโทษที่เอาไฟล์ออกจากไดรฟ์แล้วหายไป ฉันอยากให้เธอถาม แต่ทำตัวเหมือนคนไม่อยากตอบ”
พวกเขายืนอยู่ใกล้กันท่ามกลางเสียงคนออกจากห้องฉาย ไม่มีเพลง ไม่มีไฟสวยเกินจริง มีแค่สายไฟพันกันบนโต๊ะและกลิ่นฝุ่นจากผ้าม่าน
“ฉันสัมภาษณ์พรุ่งนี้เช้า” ม่านไหมพูด
“ฉันรู้”
“ฉันยังอยากไป”
“ฉันก็ยังอยากให้เธอไป”
เธอมองหน้าเขา “แล้วนายล่ะ ศูนย์เสียง”
ธามล้วงกระเป๋า หยิบซองจดหมายยับ ๆ ออกมา “เขารับฉันรอบสำรอง ถ้าคนสละสิทธิ์ ฉันได้ไปกลางเทอม ถ้าไม่ได้ ฉันอยู่ทำคลังเสียงมหาวิทยาลัยก่อน”
“นายไม่บอกทีม”
“พรุ่งนี้จะบอก” เขาหยุด “คืนนี้อยากบอกเธอก่อน”
ม่านไหมก้มมองซองจดหมายที่ยับตรงมุม “เราสองคนเหมือนคนถือกล้องกับไมค์แล้วกลัวหันเข้าหากัน”
ธามยิ้มจาง “เพราะถ้าหันเข้าหากัน จะเห็นหน้าชัดเกินไป”
เธอยื่นมือไปดึงเทปดำปลายหลุดบนนิ้วเขาให้เรียบ ธามนิ่งไป สายตาของเขาตกอยู่ที่มือเธอ ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ว่างเปล่าอีกแล้ว มันมีเสียงปรบมือไกล ๆ เสียงจูนเรียกให้ไปถ่ายรูป เสียงปั้นคุยกับอาจารย์ เสียงหัวใจที่ไม่มีใครอัดไว้แต่ทั้งคู่ได้ยินในแบบของตัวเอง
“ไปถ่ายรูปไหม” ธามถาม
“ไป”
“จับมือได้ไหม คนเยอะ เดี๋ยวผู้กำกับหลง”
ม่านไหมมองมือเขาที่วางหงายอยู่ระหว่างสายไฟ “ข้ออ้างแย่มาก”
“ฉันกำลังฝึกพูดตรง ๆ แต่ยังไม่ถึงบทนั้น”
เธอวางมือลงบนมือเขา นิ้วของเขาขยับอย่างระวังก่อนจะจับตอบ ไม่แน่นจนเจ็บ ไม่หลวมจนหลุด พวกเขาเดินออกจากโต๊ะเสียงไปหาทีม จูนกรี๊ดแบบกลั้นเสียงไม่อยู่ คิวทำท่าจะประกาศข่าวใหญ่ ปั้นยกกล้องขึ้นถ่ายก่อนใครจะทันตั้งตัว แฟลชสว่างหนึ่งครั้ง เก็บภาพทุกคนที่หน้าแดงบ้าง หัวเราะบ้าง หลบตาบ้าง เอาไว้ในเฟรมเดียวกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ม่านไหมมาถึงห้องชมรมก่อนเจ็ดโมงเพื่อเอากระเป๋ากล้องไปสัมภาษณ์ ประตูไม่ได้ล็อก ไฟในห้องเปิดไว้ดวงเดียว ธามนั่งหลับอยู่บนโซฟาเก่า ข้างตัวมีเครื่องบันทึกเสียง สายชาร์จ และถุงขนมปังไส้เผือกสองชิ้น
เธอเดินเข้าไปเบา ๆ แต่พื้นไม้ร้องดังเอี๊ยด ธามสะดุ้งตื่น หูฟังหล่นลงตัก
“ฉันไม่ได้หลับ” เขาพูดทันที
ม่านไหมยกคิ้ว
“โอเค หลับแบบตั้งใจ”
เธอวางกระเป๋ากล้องบนโต๊ะ “มาทำอะไร”
ธามหยิบกล่องพลาสติกเล็ก ๆ ยื่นให้ ข้างในเป็นเมมโมรีการ์ดติดสติกเกอร์เขียนว่า ห้องที่ยังอยู่
“เสียงทั้งหมดของชมรมตั้งแต่วันรับปีหนึ่งถึงเมื่อคืน” เขาบอก “ไม่ใช่ให้ใช้ส่งงานนะ ให้พกไป เผื่อบางคืนที่ที่เธอไปเงียบเกินไป หรือดังเกินไป”
ม่านไหมรับกล่องมา ปลายนิ้วเธอแตะสติกเกอร์ที่ลายมือเอียงจนแทบล้ม “นายทำทั้งคืนเหรอ”
“นอนตั้งใจด้วย”
เธอเปิดกระเป๋า หยิบม้วนฟิล์มถ่ายภาพที่ยังไม่ได้ใช้ส่งให้เขา “ฉันซื้อไว้แต่ยังไม่มีเวลาถ่าย เอาไปถ่ายเสียงที่ยังไม่มีภาพ”
ธามรับไปหมุนดู “ฟิล์มถ่ายเสียงไม่ได้”
“นายก็อัดเสียงห้องตอนยังไม่รู้จักกันได้”
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเก็บฟิล์มใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระวัง
รถตู้ของโครงการจอดรอหน้าอาคารแล้ว ปั้นส่งข้อความมาว่าโชคดี จูนส่งสติกเกอร์รูปเข็มกับหัวใจ คิวส่งคลิปตัวเองพูดว่า ถ้าเขาไม่รับ แปลว่าเขากลัวผู้กำกับเก่งเกินไป ม่านไหมดูแล้วส่ายหน้า
ธามเดินไปส่งเธอถึงบันไดหน้าอาคาร แสงเช้าส่องผ่านโปสเตอร์เทศกาลที่ยังไม่แกะออก ลมพัดมุมกระดาษให้กระพือเบา ๆ
“ถ้าผ่าน เธอจะไปเมื่อไหร่” เขาถาม
“อีกหกสัปดาห์”
“หกสัปดาห์ทำหนังสั้นได้อีกเรื่อง”
“อย่าหาเรื่องให้ตัวเอง”
“ฉันหาเรื่องให้เราต่างหาก”
ม่านไหมมองเขา เขาพูดคำว่าเราออกมาเหมือนวางของเปราะบางบนโต๊ะ ไม่ได้ผลักให้เธอรับทันที เธอก้าวลงบันไดหนึ่งขั้น แล้วหันกลับมา
“ธาม”
“หืม”
“ฉันยังไม่รู้ว่าปีหนึ่งจะทำให้เราเป็นอะไร”
เขาพยักหน้า “ฉันก็ไม่รู้”
“แต่ฉันอยากส่งไฟล์เสียงกลับมาให้นายฟัง”
“ฉันอยากส่งภาพที่ถ่ายเสียกลับไปให้เธอดู”
“ถ่ายให้ไม่เสียบ้างก็ได้”
“กดดันมาก”
เธอยิ้มเล็ก ๆ แล้วก้าวขึ้นมาหนึ่งขั้น กลับมาอยู่ระดับเดียวกับเขา “เมื่อคืน นายบอกว่ายังไม่ถึงบทพูดตรง ๆ”
ธามนิ่งไป “ตอนนี้ถึงไหม”
“ลองดู”
เขาหายใจเข้า มือที่ถือสายกระเป๋าขยับเหมือนจะเคาะจังหวะ แต่หยุดไว้ “ฉันชอบเวลาที่เธอตั้งใจฟัง แม้ตอนแรกจะทำหน้าเหมือนไม่อยากฟัง ฉันชอบที่เธอจำรายละเอียดของทุกคนจนลืมจำว่าตัวเองเหนื่อย ฉันไม่ได้อยากให้เธออยู่เพราะฉัน แต่ถ้าเธอไป ฉันอยากเป็นคนที่เธออยากเล่าให้ฟัง”
ม่านไหมก้มมองปลายรองเท้าตัวเอง เธอใช้เวลานับสามลมหายใจ ก่อนเงยหน้าขึ้น “ฉันชอบที่นายได้ยินสิ่งที่ฉันมองข้าม ฉันชอบที่นายทำให้ห้องว่างไม่ว่าง ฉันกลัวการไปไกล ๆ น้อยลงนิดหนึ่ง เพราะมีคนรอฟังว่าที่นั่นเป็นยังไง”
รถตู้บีบแตรเบา ๆ หนึ่งครั้ง คนขับไม่ได้เร่ง แค่เตือนเวลา ธามหันไปมองแล้วหันกลับมา
“ขอจับมืออีกได้ไหม คราวนี้ไม่มีคนเยอะ”
ม่านไหมยื่นมือไปเอง เขาจับไว้ อุ่นกว่าที่เธอจำได้ พวกเขาไม่ได้ดึงกันเข้าใกล้กว่านั้น ไม่ได้พูดคำใหญ่เกินวัย ไม่ได้สัญญาไกลจนฟังไม่จริง แค่ยืนอยู่หน้าห้องชมรมในเช้าที่กำลังเริ่ม และปล่อยให้มือที่จับกันบอกสิ่งที่ปากยังพูดได้ไม่หมด
เมื่อม่านไหมขึ้นรถ เธอเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ธามยืนบนบันได ยกเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมา เธอหัวเราะโดยไม่มีเสียงผ่านกระจก แล้วเคาะหน้าต่างสองครั้ง เขากดปุ่มบันทึก ไฟสีแดงกะพริบ
รถเคลื่อนออกจากอาคารกิจกรรมช้า ๆ ม่านไหมมองห้องชมรมที่ค่อย ๆ ถอยห่าง ประตูไม้สีซีด โปสเตอร์ที่มุมกระดาษเผยอ เก้าอี้ตัวเก่าที่ใครสักคนยกมาวางตากแดดตรงระเบียง ทุกอย่างเล็กลงทีละนิด แต่เสียงในเมมโมรีการ์ดในกระเป๋าเธอยังอยู่ครบ
ธามยืนฟังจนเสียงรถตู้จางไป เขากดหยุดบันทึก มองไฟสีแดงดับลง แล้วหยิบม้วนฟิล์มจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือ เขาหันกลับเข้าห้องชมรม วางฟิล์มไว้ข้างเครื่องฉายเก่า ติดเทปเล็ก ๆ เขียนวันที่ และใต้วันที่เขียนอีกบรรทัดว่า รอภาพจากที่ไกล
บนโต๊ะตัดต่อ หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังเปิดโปรเจกต์หนังค้างไว้ที่เฟรมสุดท้าย เก้าอี้ว่างในแสงเย็น ธามนั่งลง เสียบหูฟัง กดเปิดเสียงห้องที่บันทึกเมื่อคืน เสียงพัดลม เสียงปรบมือ เสียงม่านไหมพูดขอบคุณทีม และเสียงเธอหัวเราะสั้น ๆ ตอนจูนแซวเรื่องฝาขวดไหลออกมาเบา ๆ
เขาหยิบสมุดเล็กขึ้นมา เขียนชื่อไฟล์ใหม่ด้วยลายมือเอียง ๆ ว่า เช้าวันที่ผู้กำกับออกเดินทาง แต่ยังไม่ได้ไปจากเสียง แล้วกดบันทึกโปรเจกต์
แสงเช้าค่อย ๆ ขยับผ่านพื้นไม้ของห้องชมรม จอผ้าขาวว่างเปล่าอยู่ตรงหน้า ไม่ได้ฉายภาพใด ๆ แต่ในความว่างนั้นมีที่พอสำหรับหนังเรื่องต่อไป เสียงต่อไป และคำพูดที่ยังไม่ต้องรีบพูดในวันนี้
