แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างของห้องนั่งเล่นในบ้านหลังเก่า เสียงเพลงจากวิทยุเก่าดังขึ้นบาง ๆ เข้ากับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่ฉาบอยู่ในอากาศ มดเดินเข้ามาในบ้าน ความรู้สึกนึกถึงอดีตที่มีความสุขก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเธอแตกแยกพูดปลุกใจเธอในทุกขณะ.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่! ทำไมแม่ไม่พูดคุยกับพ่อเลย?” มดถามขณะที่นั่งเคียงข้างแม่ที่กำลังเย็บผ้า แม่เงยหน้าขึ้นมองลูกสาวแล้วถอนหายใจออกมา “มันไม่ง่ายเลย มด…” ความเงียบปกคลุมบ้าน และเสียงรถยนต์ที่ขับผ่านนอกรั้วดังขึ้น ทำให้บาดแผลในหัวใจมดรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง.
วันหนึ่ง มดตัดสินใจออกจากบ้าน ไปที่คาเฟ่ข้างบ้านที่มีเสียงเพลงสดกำลังบรรเลงอยู่ เสียงกีตาร์ดังเคล้าคลอ กับการพูดคุยของกลุ่มเพื่อนๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มักทำให้เธอรู้สึกเบาขึ้น แต่ความคิดถึงบ้านยังหลอกหลอนเธออยู่.
ขณะที่ดื่มน้ำ และนั่งเงียบ ๆ มดเห็นทำนองเพลงหนึ่งที่เคยชอบเล่นกับพ่อเมื่อก่อน มันทำให้เธอเริ่มคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและแม่ที่เคยมีความสุข. “แม่คงคิดถึงพ่อมาก” มดพึมพำกับตัวเอง.
เวลาเดินไปเร็วมาก ห้วงเวลาที่มดห่างไกลจากบ้านคือช่วงที่เธอรู้จักกับเพื่อนใหม่ในมหาวิทยาลัย คนหนึ่งชื่อว่าอีฟ เป็นสาวที่ยิ้มแย้มและมีเสียงหัวเราะที่ดึงดูดคนรอบข้าง อีฟเหมือนกระจกสะท้อนให้มดเห็นถึงสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต.
“มด ทำไมเธอไม่กลับไปบ้านล่ะ?” อีฟถามขณะที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ ณ วันหนึ่งที่ฝนตกอย่างลงตัว ความคิดเห็นจากอีฟทำให้มดรู้สึกได้ว่า สิ่งที่หนีไม่พ้นคือการเผชิญหน้ากับความจริง. “แต่มันไม่ง่าย” มดตอบเสียงแผ่ว.
โดยมีแต่มิตรภาพที่อีฟมอบให้ ทำให้มดมีแรงกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับแม่และพ่ออีกครั้ง ทุกครั้งที่เธอไปหาม้ำซุปประจำที่ร้านเพื่อช่วยให้รู้สึกเบาขึ้น เสียงเพลงที่ดังในร้านกลับมายังติดอยู่ในหูเมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่มดเล่นเพลงกับพ่อ.
เมื่อมดตัดสินใจกลับไปบ้าน เธอพบว่าความเงียบที่เคยอยู่มีสิ่งที่มากกว่านั้น ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด. “มีอะไรเปลี่ยนไปมากนักอยู่ที่นี่!” มดพูดกับแก้วน้ำมึนงงก่อนที่จะได้ยินเสียงของแม่ดังขึ้น.
“มด!” คุณแม่ยิ้มเมื่อเห็นลูกสาวอุ้มสภาพข้างใน บ้านที่เคยเงียบงันเริ่มมีเสียงอีกครั้ง ลูกสาวหอบความรักที่ต้องการจะแบ่งปันกับครอบครัวที่เคยแตกสลายกลับคืน.
และในคืนที่ดาวตก มดไปรวมตัวกับคนในครอบครัว คนหนึ่งในนั้นคือพ่อที่นั่งอยู่ห่างออกไป ทุกคนทนความเงียบไม่ได้อีกต่อไป มดตัดสินใจพูดความรู้สึกที่เก็บไว้มานาน “พ่อ! แม่! เราควรเริ่มใหม่กันเถอะ!” เสียงของเธอจึงดังก้องไปทั่ว.
ในขณะที่ทุกคนเผชิญหน้ากับอารมณ์ ความทรงจำที่ท่วมท้น ภาพของครอบครัวในอดีตที่มีเสียงเพลงเวียนวนออกมาเป็นแรงบันดาลใจ ในที่สุด ความรักที่เจือด้วยน้ำตาและความเศร้าจะปรากฏเป็นเสียงใหม่ในชีวิตที่ยังมีพวกเขาอยู่เสมอ.
