ประตูเหล็กเก่าหนักอึ้งส่งเสียงคลื่นเครือทุกครั้งที่รัชชานนท์ผลัก มันฝืด—นิ้วเขาเต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นสนิมเฉพาะตัวของโรงหนังเก่ากลับมาอีกครั้ง พอเข้าไป กิติ ปริม และบี เงียบสนิทยืนเบื้องหลัง แสงแดดยามบ่ายลอดช่องหน้าต่างกระจกแตกสาดลงพื้นฝุ่นหนา ส่องให้เห็นเพียงเสี้ยวรูปปั้นนางฟ้าเล็กๆ ตรงซุ้มประตู ทั้งหมดต่างเหลียวซ้ายขวาเหมือนระวังอะไรที่มองไม่เห็น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!กิติจ้องปีนบันไดเวที เงียบ ก่อนหันมาพึมพำ “เรามาทำอะไรกันตรงนี้อีกวะ มันก็ไม่อยู่ตั้งสามวันแล้ว ข้าวของก็ไม่มี”
ปริมแทรกด้วยเสียงเบาแต่แข็ง “ใครจะแน่ใจว่าไตเติ้ลไปเอง ไม่มีใครโทรติดเลยนะกิติ”
บีส่ายหน้าเล็กน้อย มองลง กับเสียงสั้นๆ “เมื่อคืนแม่เขาตามหาเรา”
รัชชานนท์ไม่ตอบ เขาก้าวออกไปกลางโถง—มีรอยเท้าใหม่บนผงฝุ่นใกล้แผงควบคุมฉาย เขาวางมือบนเบาะหนังสีแดงขาด รู้สึกถึงแรงบีบในอก
เสียงใครบางคนเคาะเหล็กเบาๆ ด้านหลัง กิติสะดุดเสียง กระซิบ “ใครวะ?” ทุกคนหยุดนิ่ง มองหน้ากัน—แต่ไม่มีคำตอบ
ภาพไฟฉายอ่อนวาดรอยบนผนัง ตลอดทางจนถึงห้องโถงฉายภาพเก่า ปริมถือสมุดปกดำเอาไว้แน่น มันคือไดอารี่ของไตเติ้ลที่เจอในล็อกเกอร์โรงเรียน
ประตูห้องฉายเปิด ว่างเปล่า ไม่มีเสียงหรือวี่แววไตเติ้ล บนโต๊ะมีซองจดหมายสีฟ้าดูใหม่วางอยู่ รัชชานนท์ลังเล ก่อนตัดสินใจฉีกซองออก กลิ่นกระดาษเก่าๆ กับลายมือคุ้นตา—ข้อความสั้นๆ “ห้องแถวฝั่งตะวันตก”
บีเงียบขณะทุกคนโล่งใจว่าเจอเบาะแส แต่แววตาเขาแฝงบางอย่างเอาไว้ ปริมเริ่มอยากรู้ จ้องหน้า “บี รู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นวันนั้น”
บีหลบสายตา ลมหายใจติดขัด รัชชานนท์หันถามเสียงแข็ง “มีอะไรที่เราต้องรู้ไหม”
กิติเสริม “ถ้านายไม่บอก ตอนมันหายไป นายก็อยู่กับมันคนเดียว”
ความเงียบระหว่างเพื่อนสี่คนหนาแน่นขึ้น ทุกคนมองบีที่ยังเงียบ ก่อนบีจะค่อยๆ เอ่ยออกมาช้าๆ “วันนั้นเราทะเลาะกันรุนแรงมากกว่าปกติ…เขาบอกว่าไม่อยากอยู่ในกลุ่มอีก…แล้วก็เดินหายเข้าไปในนี้”
รัชชานนท์ขมวดคิ้ว ความเจ็บในน้ำเสียงของบีปะปนความสับสน กิติถอนหายใจแรง ปริมตบไหล่เบา ๆ “ไปห้องแถวนั้นกัน”
แต่ขณะที่ทุกคนเดินออก บีกลับยืนนิ่ง มองไปที่จดหมายอีกครั้ง เหมือนใจยังติดกับอดีตและความผิดของตัวเอง
ลมเย็นพัดเบาผ่านโถงใหญ่ เสียงประตูเหล็กปะทะกันอีกครั้งขณะสี่คนมุ่งหน้าไปทางฟากตึกเก่า แต่ละคนเดินเงียบ ๆ ต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
ทางเดินไปห้องแถวฝั่งตะวันตกมืดและฝุ่นจับหนา รัชชานนท์ถือไฟฉายส่องข้ามซากเบาะ กิติเดินตามชิด ปริมเงียบขรึมบีเดินปิดท้าย ทุกคนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เข้ามา โรงหนังที่เคยเป็นที่หลบซ่อน เปลี่ยนเป็นจุดเชื่อมต่อความหวังและความผิดหวังของพวกเขาทั้งหมด
เมื่อถึงหน้าประตูไม้ซอมซ่อ รัชชานนท์เงี่ยหูฟัง รู้สึกถึงเสียงขูดเบา ๆ คล้ายมีบางอย่างขยับด้านใน ใจเขาเต้นแรง กิติตาโต ปริมกัดริมฝีปากแน่น บีเงียบกวาดตามองซ้ายขวา
รัชชานนท์เคาะเบา ๆ ประตู…
