อัยเหยียบย่างลงจากรถสองแถวคันเก่าในยามบ่าย หมอกสีขุ่นลอยบางเบาเหนือถนนลูกรังเข้าสู่หมู่บ้านไร้ชื่อในหุบเขา เธอสูดหายใจลึก รู้สึกถึงกลิ่นดินปนกลิ่นหอมของใบไม้เปียกฝนผ่านจมูก หัวใจเต้นรัวเพราะไม่ได้กลับที่นี่เกือบสิบห้าปี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูบ้านไม้หลังเก่าของเธอแง้มอยู่ เสียงรอยเท้าของเธอกระทบกระดานไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด อัยหยุดฟัง เงียบ…อย่างผิดปกติ ไม่มีเสียงคนคุย ไม่มีเสียงหมาเห่า ไม่มีแม้แต่เสียงนกป่าหรือแมลง เธอเดินไปยังห้องรับแขก โต๊ะไม้กลมวางอยู่ตรงกลาง มีจดหมายซองหนึ่งวางทิ้งไว้
“อัย กลับมาหาฉันด้วยเถอะ…ฉันกลัว”
ลายมือในจดหมายสั่นไหวแบบที่อัยจำได้ดี — วิ ผู้เป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็ก เพียงแต่…วิหายตัวไปตั้งแต่สิบปีที่แล้ว ไม่มีใครพบอีกเลย
อัยนั่งนิ่งอยู่นาน ใจเต้นช้า เหงื่อซึมตามขมับ คำถามผุดขึ้นมาในหัว—ใครส่งจดหมายนี่? วิยังมีชีวิตอยู่จริงหรือ?
ขณะพระอาทิตย์คล้อยต่ำ เสียงลมพัดเอื่อย ๆ ผ่านหลังคาบ้าน อัยลุกขึ้นสำรวจตัวบ้าน ห้องต่าง ๆ ยังคงเหมือนเดิม มีเพียงฝุ่นกับใยแมงมุมที่หนาขึ้น รอยขีดข่วนบนประตูห้องใต้บันไดยังอยู่ เธอยื่นมือแตะมัน ความทรงจำคลับคล้าย—วิเคยบอกว่าได้ยินเสียงคนเรียกจากในนั้น
อัยผลักประตูห้องใต้บันได กลิ่นอับและความมืดก่อตัว เสียงฝีเท้าตัวเองเบาลงขณะเดินเข้าไป เธอควานมือหาสวิตช์ไฟแต่ไม่พบ จู่ ๆ เสียงบางอย่างเคลื่อนไหวในเงามืด มีเสียงกระซิบแผ่ว ๆ คล้ายเรียกชื่อเธอ
เธอชะงัก หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม “ใครอยู่ในนั้น?” อัยถามออกไป เสียงสะท้อนกลับมาเพียงความเงียบ
คืนแรก อัยนอนบนฟูกเก่าในห้องนอน เสียงลมหายใจของตัวเองดังชัดเจนเกินจริง ทุกอย่างเงียบผิดมนุษย์ เธอพยายามหลับตาแต่กลับรู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ปลายเตียง
เช้าวันใหม่ อัยออกไปตลาดหมู่บ้าน เธอทักทายชาวบ้านแต่กลับได้รับเพียงสายตาเฉยชาและเสียงตอบรับเบา ๆ เหมือนไม่อยากพูดถึงอะไรสักอย่าง เมื่อเอ่ยถามถึงวิ ทุกคนกลับหลบตาและเปลี่ยนเรื่องทันที
“ไม่เห็นวิมานานแล้ว…อย่าพูดถึงเลยอัย” ป้าสาย เจ้าของร้านชำพูดเสียงต่ำ
อัยเดินกลับมาบ้านด้วยความอึดอัด เธอเห็นรอยเท้าเปียกน้ำบนระเบียงบ้าน รอยเท้านั้นเล็กเกินจะเป็นของผู้ใหญ่ มันหายเข้าไปทางหลังบ้านที่รกทึบ
เธอเดินตามรอยเท้าไป สวนท้ายบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้สูงและเสียงลมพัดผ่านใบ อัยหยุดยืนใต้ต้นกระโดนเก่า ความทรงจำแวบกลับมา เธอกับวิเคยเล่นซ่อนแอบที่นี่—แล้ววันหนึ่งวิก็หายไป ไม่มีใครเห็นอีกเลย
เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นจากพุ่มไม้ อัยถอยหลังไปเล็กน้อย “ใครอยู่ตรงนั้น!”
เสียงเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมและเงาไหว ๆ
คืนนั้นอัยนอนไม่หลับ เสียงกระซิบจากห้องใต้บันไดยังคงดังมาเป็นระยะ ๆ เธอเดินลงไปสำรวจกลางดึก ประตูห้องแง้มอยู่นิดหน่อย เมื่อเธอผลักเข้าไป กลับพบเพียงกล่องไม้ใบเก่า ฝุ่นจับหนาจนกลบสีเดิม
อัยเปิดฝากล่อง ภายในมีสร้อยข้อมือเด็กหญิงเปื้อนดินและสมุดบันทึกเก่า ๆ เธอหยิบสมุดขึ้นมา พลิกอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรจาง ๆ บันทึกถึงคืนหนึ่งที่วิได้ยินเสียงเรียกปริศนาใต้บ้านและไปตามเสียงนั้น…
“…ถ้าใครมาอ่าน สมุดนี่คือเสียงสุดท้ายของฉัน ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามตามมันไป…”
อัยหลับตาแน่น ความเย็นแผ่ซ่านขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง สมุดเล่มนี้เป็นของวิจริง ๆ
วันต่อมาอัยไปเยี่ยมบ้านเก่าของวิ ตัวบ้านถูกปล่อยรกร้างประตูหน้าต่างปิดตาย เธอปีนรั้วเข้าไป พบว่าหลังบ้านยังมีรอยขีดเขียนของเด็กสองคนที่กำแพง—ชื่อของเธอกับวิ
เสียงสายลมพัดเบา ๆ และกลิ่นหอมแปลก ๆ คล้ายดอกไม้ที่ไม่คุ้นจมูก อัยหันขวับ เห็นเงาร่างเด็กหญิงผมยาวในเงาไม้ไหววูบ เธอรีบเดินเข้าไปใกล้ แต่ไม่พบใคร
ขณะสำรวจบ้าน อัยได้ยินเสียงคนคุยแผ่ว ๆ จากห้องครัว เธอแอบฟัง เสียงนั้นเหมือนเสียงแม่ของวิ พูดอะไรซ้ำ ๆ “อย่าฟังเสียงนั้น…อย่าออกไป…”
จู่ ๆ ประตูห้องครัวปิดเสียงดัง อัยรีบผลักออกมา ขณะนั้นเธอรู้สึกเหมือนมีมือเย็นจัดคว้าข้อเท้าไว้ใต้โต๊ะ เธอดิ้นหนี ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
อัยกลับบ้านตัวสั่นและเหงื่อท่วม เธอเริ่มฝันร้ายถึงคืนฝนตกที่เธอกับวิแอบออกไปเล่นใต้ต้นกระโดน หลังจากนั้นวิก็หายไป—แต่ในฝันเสียงเรียกปริศนานั้นกลับเป็นเสียงของเธอเอง
อัยเริ่มระแวงในทุกเสียง ทุกเงา เธอปิดหน้าต่างบ้านแน่นทุกค่ำคืน แต่เสียงกระซิบยังดังเข้าหูทุกครั้งที่เธอเผลอหลับ
กลางดึกหนึ่ง มีเสียงเคาะประตูสามครั้ง อัยลุกขึ้นอย่างลังเล มือสั่น เธอถามเบา ๆ “ใคร?” ไม่มีเสียงตอบ เธอเดินไปเปิดประตู พบเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นดินเปียกโชยเข้ามา
อัยพบว่ารอยเท้าเปียกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งและนำไปสู่ห้องใต้บันได เธอลังเลแต่เลือกเดินตามไป เสียงกระซิบดังขึ้น “อัย…ช่วยด้วย…” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและเจ็บปวด
เธอเปิดประตูห้องใต้บันได กลิ่นเย็นเฉียบตีขึ้นมา ข้างในตอนนี้มีรอยขีดเขียนใหม่บนผนัง “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว…”
อัยทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหล เธอพูดกับความว่างเปล่าเบา ๆ “วิ…ฉันขอโทษ…”
ไฟในบ้านดับวูบ ทุกอย่างตกสู่ความมืดสนิท อัยหายใจถี่ เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นรอบตัว เหมือนมีคนมากกว่าแค่เธออยู่ในบ้านหลังนี้
เสียงกระซิบเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นเสียงตะโกนแผ่วเบา ทุกเสียงเรียกชื่อเธอและขอให้เธออยู่ต่อ อัยรู้สึกเหมือนตัวเองถูกกลืนหายไปกับความเงียบและเสียงประหลาดนั้น
ทันใดนั้นอัยระลึกได้—คืนที่วิหายไป เธอเองเป็นคนบอกให้วิตามเสียงปริศนาเพราะแกล้ง เธอพูดว่า “ไปดูสิ ถ้าไม่กล้าเธอก็ขี้ขลาด” แล้ววิก็ไม่เคยกลับมาอีก
เสียงรอบตัวหยุดลงทันที ความเงียบกลืนกินทุกอย่าง อัยทรุดตัวลงกับพื้น ตัวสั่นพร่ำขอโทษ “ฉันผิดเอง…ขอโทษ…”
ในความมืด เธอเห็นเงาร่างเลือนรางของเด็กหญิงผมยาวน้ำตาไหล ใบหน้าพิกลบิดเบี้ยว—แต่มันคือวิ เพื่อนของเธอเอง
วิพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ทำไมต้องให้ฉันไป…ฉันกลัว…”
อัยร้องไห้ “ฉันไม่รู้ ฉันเด็กไป ฉัน…ขอโทษ…”
เงาวิเอื้อมมือมาแตะไหล่อัยเบา ๆ แล้วสลายหายไปต่อหน้า ความมืดรอบตัวค่อย ๆ จางลง
อัยตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องนอน ฟ้าสางแล้ว ความเงียบยังคงอยู่ แต่เสียงกระซิบหายไป เธอเดินออกไปนอกบ้าน พบว่ารอยเท้าเปียกและรอยขีดเขียนใต้บันไดหายเกลี้ยง
ในใจอัยยังคงรู้สึกผิดและเจ็บปวด แต่เธอเริ่มเข้าใจว่าความทรงจำที่ถูกกลืนหายไปคือรอยบาปที่เธอเลือกจะลืม เพื่อปกป้องตัวเองจากความจริง—แต่เสียงเรียกจากอดีตไม่มีวันเงียบลงจริง ๆ
เธอเดินออกจากบ้าน ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เสียงลมหายใจและเงาในอดีตก็ยังติดตามเธอไปในความเงียบของหมู่บ้านแห่งนี้ตลอดกาล
