ฝนกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องในยามเย็นของปลายฤดูฝน เสียงน้ำหยดบนหลังคาสังกะสีเก่า ๆ ดังเปาะแปะไม่หยุด พีทนั่งอยู่หลังรถกระบะที่วิ่งลัดเลาะถนนดินแดงสู่บ้านร้างกลางป่า ใจของเขาเต้นระส่ำ ความเงียบของเพื่อนร่วมทางทั้งสามคน—ฝ้าย, โอ๊ต และพลอย—ช่างน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีใครพูดถึงเหตุผลแท้จริงที่ต้องมาที่นี่ ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง ‘น้องแป้ง’ ที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฝนตกแบบนี้…เรายังจะเข้าบ้านนั้นอีกเหรอ?” พลอยกระซิบเบา ๆ ขณะพวกเขาเดินตัดหญ้ารกชัฏ บรรยากาศรอบตัวเย็นชื้นและเหมือนมีไอละอองลอยอยู่ในอากาศ โอ๊ตยักไหล่ ไม่พูดอะไร ฝ้ายเดินนำหน้าด้วยท่าทีแข็งใจแต่ดวงตาไม่สามารถซ่อนไหวไหวยามมองบ้านไม้สองชั้นที่กำลังจะพังทลายตรงหน้า
บ้านหลังนี้ถูกทิ้งร้างมานาน หน้าต่างแตกร้าว ประตูหลุดบาน ผนังแหว่งวิ่น พีทยืนมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง หัวใจเต้นถี่รัว ภาพความทรงจำเก่าไหลย้อนกลับ—เสียงหัวเราะของน้องสาว, เงาในห้องโถง, กับดักที่เขาไม่เคยเข้าใจ
เสียงไม้แห้งแตกลั่นเมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน โอ๊ตเป็นคนแรกที่พูดขึ้น “เราต้องหาหลักฐานให้เจอ ก่อนที่ฝนจะตกหนักกว่านี้” ไม่มีใครตอบ พวกเขาเพียงเดินแยกย้ายไปตามมุมต่าง ๆ ของบ้าน ตามหา ‘อะไรบางอย่าง’ ที่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าคืออะไร
ห้องรับแขกมีกลิ่นอับของฝุ่นและรา ปล่องไฟสมัยโบราณยังคงอยู่แต่เต็มไปด้วยเถ้าถ่านสีดำ ฝ้ายหยิบไฟฉายส่องไปยังมุมห้อง “ทำไมรู้สึกเหมือน…มีใครรออยู่ตรงนี้” เธอพูดคล้ายพึมพำกับตัวเอง พลอยยืนข้าง ๆ กอดอกแน่น
เสียงฝนข้างนอกกลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด ขณะทั้งสี่เดินขึ้นบันไดเก่าเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด พีทรู้สึกเหมือนสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ในเงามืด ขนแขนของเขาลุกชันโดยไม่รู้สาเหตุ
“แป้งเคยนั่งตรงนี้…” พีทเอื้อมแตะรอยขีดบนผนังห้องนอนเล็ก ๆ ตรงมุมบ้าน ความเงียบทวีความหนักอึ้ง พลอยถอนหายใจ หันไปมองโอ๊ตซึ่งกำลังหมุนลูกบิดประตูอีกห้องหนึ่ง
เสียงดัง ‘กึก’ ประตูห้องน้ำเปิดออกช้า ๆ กลิ่นอับโชยออกมาปะทะจมูก พีทไม่ได้เข้าไปในห้องนี้นานร่วมสิบปี เขาเดินเข้าไปช้า ๆ ในความมืด เพดานเต็มไปด้วยหยากไย่และรอยน้ำหยด หยดน้ำจากท่อน้ำเก่าตกลงในอ่างดัง ‘ติ๋ง… ติ๋ง…’ ไม่มีใครพูดอะไร พลอยยืนเงียบ หายใจแรงอย่างไม่รู้ตัว
จู่ ๆ ก็มีเสียงแปลกประหลาดดังมาจากข้างล่าง เหมือนเสียงกระซิบเบา ๆ ที่ไม่น่าจะได้ยินในบ้านร้าง ฝ้ายชะงัก “เมื่อกี้ ได้ยินไหม?” โอ๊ตส่ายหน้า แต่สีหน้าไม่แน่ใจ
พลอยจับแขนพีทแน่น “เรา…กลับกันเถอะไหม?” พีทส่ายหน้า “ยังไม่ได้เจออะไรเลย…ถ้ามีอะไรหลงเหลืออยู่ เราต้องรู้ให้ได้” น้ำเสียงของเขาแฝงแววสั่นเทา
เสียงเหมือนใครลากเท้าอยู่ในโถงชั้นล่าง ทุกคนหยุดพูดทันที พีทเหลียวมองฝ้าย โอ๊ตค่อย ๆ ย่องไปดูที่บันได แต่ก็ไม่พบอะไร เพียงแต่พบหน้าต่างที่ถูกใครบางคนแง้มไว้ ทั้งที่พวกเขาเพิ่งปิดไว้เมื่อครู่นี้
“มันเหมือนมีใครอีกคนในนี้…” โอ๊ตพึมพำ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและความไม่แน่ใจ พีทเริ่มสงสัยในสิ่งที่ตามหา บางทีสิ่งที่รออยู่ในบ้านอาจไม่ใช่แค่คำตอบธรรมดา
ฝ้ายเดินไปหยุดที่ชั้นวางหนังสือเก่า เธอหยิบสมุดบันทึกปกแข็งขึ้นมา ปัดฝุ่นออก ก่อนจะเปิดอ่านแต่ละหน้า เสียงกระซิบในหัวของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสายตาไล่ไปตามตัวอักษรที่ลายมือคล้ายเด็กน้อยบันทึกไว้
พลอยเอียงศีรษะเหมือนเงี่ยหูฟังอะไรบางอย่าง “ใคร…ใครร้องไห้?” แต่ไม่มีใครตอบ เสียงนั้นจางหายไปในความเงียบ
เสียงลมพัดหน้าต่างกระแทกเบา ๆ โอ๊ตสะดุ้งเงยหน้ามอง “เราสำรวจแยกกันดีกว่า จะได้เร็ว” น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พีทเดินกลับไปที่ห้องนอนน้องสาวอีกครั้ง เขาเห็นเงาตะคุ่มคล้ายร่างเด็กนั่งหันหลังอยู่ข้างเตียง แต่เมื่อกระพริบตาอีกครั้ง เงานั้นก็หายไปโดยไร้ร่องรอย เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาเดินสำรวจรอบห้อง สายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายครอบครัวเก่า ๆ ที่มุมฝุ่นจับหนาแน่น
พลอยกับฝ้ายสำรวจชั้นล่าง ฝ้ายหยุดที่ตู้กับข้าวซึ่งถูกมัดด้วยเชือกเก่า ๆ เธอยืนลังเลก่อนค่อย ๆ แกะเชือกออก กลิ่นฉุนของบางสิ่งลอยออกมา เธอหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา ตรวจสอบดูแต่ไม่กล้าเปิด
โอ๊ตเจอกระดาษแผ่นหนึ่งเสียบอยู่หลังกรอบรูป เป็นข้อความสั้น ๆ “อย่าไว้ใจเสียงกระซิบ” เขาอ่านออกเสียงเบา ๆ สีหน้าเครียดขณะเลื่อนนิ้วสัมผัสรอยขูดขีดบนผนัง
จู่ ๆ ไฟฉายของฝ้ายดับลง เธอถอยหลังไปชนพลอยโดยไม่ได้ตั้งใจ พลอยร้องเบา ๆ ทั้งสองพากันเดินออกจากห้องมาเจอกับโอ๊ต พีทเดินตามหลังมา สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“เราควรหยุด—” พลอยพูดยังไม่ทันจบ ประตูชั้นล่างปิดเองเสียงดัง ทุกคนชะงักงัน ฝนกลับมาตกหนักอีกครั้ง เสียงฟ้าร้องเบา ๆ ตามมา
พีทเปิดกล่องไม้นั้น ช้า ๆ กลิ่นเหม็นอับโชยออกมา ข้างในมีตุ๊กตาผ้าขาด ๆ กับกระดาษแผ่นหนึ่ง เขาอ่านทั้งน้ำตาคลอเบ้า “กลับบ้านด้วยนะ…หนูหนาว” ลายมือแป้ง น้องสาวเขาเอง
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากทุกมุมบ้าน เสียงเด็กร้องไห้สลับกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ทุกคนยืนนิ่งขนลุก พลอยสั่น “มัน…มันไม่ใช่เสียงเราใช่ไหม?”
โอ๊ตเริ่มเดินวนรอบบ้านอย่างกระวนกระวาย “ประตูหลังบ้านล๊อก ใครปิด?” ฝ้ายส่ายหน้าตาเหลือบมองพีทเหมือนจะโทษเขาในใจ
อยู่ ๆ พลอยก็หยุดนิ่ง น้ำตาไหลพราก เธอพูดเสียงแผ่ว “เสียง…มันบอกให้เราอยู่ที่นี่กับมัน…มันเหงา” ฝ้ายรีบคว้ามือพลอยแต่เธอสะบัดออก
โอ๊ตหยิบขวานเก่าที่เจอในครัวมาเตรียมตัวฟาดประตู “เราต้องออกไป!” เขาตะโกนด้วยเสียงสั่น ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหลายคู่เคลื่อนผ่านชั้นล่างอย่างช้า ๆ
ฝ้ายคว้าสมุดบันทึกพลิกหน้าสุดท้าย พบข้อความว่า “ใครก็ตามที่ได้ยินเสียงนี้…จะไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลย” สีหน้าเธอซีดเผือด
พีทอ่านกระดาษในกล่องน้ำตาไหล “ถ้าเราทิ้งแป้งไว้ที่นี่…เราจะไม่มีทางหลุดจากเสียงนี้เลยใช่ไหม?” ไม่มีใครตอบ เขาหันไปมองหน้าต่างที่จู่ ๆ มีเงาร่างเด็กหญิงปรากฏอยู่ด้านนอก ยื่นมือมาติดกระจก เงานั้นค่อย ๆ เลือนหายไป
ความเงียบจู่ ๆ ถูกทำลายด้วยเสียงโหยหวนสั้น ๆ จากชั้นสอง ทุกคนเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ พีทเดินนำขึ้นไป มือสั่นเทาพร้อมไฟฉาย
ในห้องนอน พวกเขาพบตุ๊กตาผ้าอีกตัวนั่งอยู่บนเตียง มีคราบน้ำตาแห้ง ๆ บนหน้า พีทเอื้อมไปหยิบ มันเบามากจนเหมือนไร้น้ำหนัก ขณะนั้นเสียงกระซิบรอบตัวเปลี่ยนเป็นเสียงเด็กสาวกระซิบข้างหู “อย่าทิ้งเรา…”
โอ๊ตยกขวานฟาดประตูห้อง หวังหนีออกนอกบ้าน ประตูขาดเป็นแผลแต่กลับมีเงาเด็กหญิงยืนขวางทาง ไม่ขยับ ไม่พูด ทุกคนหยุดนิ่งด้วยความกลัว
ฝ้ายเริ่มร้องไห้พลางอ่านจากสมุด “ถ้าเราไม่ยอมรับสิ่งที่เคยทำ…เสียงนี้จะไม่มีวันเงียบ” พลอยคุกเข่าลง ร้องไห้หนัก “เรา…เราไม่ได้ตั้งใจทิ้งแป้ง”
พีทหลับตานิ่ง น้ำตาไหล “แป้ง…พี่ขอโทษ” เสียงรอบตัวค่อย ๆ เงียบลง เงาเด็กหญิงค่อย ๆ หายไปกับความมืด
ฝนหยุดตก กลิ่นอับจางหาย ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง พวกเขามองหน้ากันด้วยความรู้สึกผิดและความโล่งใจปนเปกัน พลอยร้องไห้สะอึกสะอื้น ฝ้ายจับมือพีทแน่น โอ๊ตปล่อยขวานทิ้งอย่างหมดแรง
ขณะเตรียมออกจากบ้าน พลอยหยุดยืนมองประตูห้องนอนน้องสาว “แป้ง…เธอคงไม่เหงาอีกแล้ว” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่บ้านทั้งหลังจะกลับเข้าสู่ความเงียบงันตลอดกาล
