คืนอันตรายใต้หิมะสีเงิน

เสียงกรีดร้องปะทะสายลมหนาวข้างนอกดังลอดเข้ามาถึงหอประชุมเก่า เดียร์รีบวางถุงมือข้างตัวแล้วคว้าไฟฉาย เธอเหลียวมองเพื่อน ๆ ที่ยืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง ทั้งหมดต่างเงี่ยหูฟังโดยไม่กล้าพูด คำว่า “มันต้องไม่มีอะไร จริงสิ” วนเวียนในใจใครบางคนแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ไฟจะดับมั้ยเนี่ย?” สมุดในมือของภูวัฒน์สั่นกระทบโต๊ะเล็ก ๆ ด้านข้าง บาร์ทพิงฝาไม้เก่าด้วยสายตานิ่ง พลางมองไปยังบานหน้าต่างบานหนึ่งที่แตกร้าว เสียงหิมะโถมแรงใส่กระจกคล้ายโลกกำลังถูกกลืน.

“เมย์ยังไม่กลับมาใช่ไหม?” น้ำเสียงใสแต่แฝงความตื่นตระหนกของแก๊ปดังขึ้น ใครบางคนขบฟัน เฉลยความเงียบที่กดทับทุกคน.

เดียร์ส่องไฟฉายไปทางประตู “เธอแค่อาจลงไปห้องน้ำ…หรือเปล่า?” ปลายเสียงเธอสั่น เธอไม่แน่ใจตัวเองหรือไม่แน่ใจใครกันแน่.

บาร์ทยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเฉียบขาด “ไม่มีใครไปคนเดียวอีกเด็ดขาด งั้นเดี๋ยวพวกเราต้องออกไปหากัน” เขาแผ่วเสียง แต่ในแววตาเต้นระริกด้วยความวิตก.

ภูวัฒน์เริ่มเดินวนไม่หยุด “แล้วถ้าเกิด…มีอะไรน่ากลัวกลางหิมะล่ะ?” อรเสียงแข็ง “มันไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าเอาแต่สั่น!” เธอกอดอกแน่นพลางหลบสายตา.

“ไปหากันเถอะ ก่อนที่หิมะจะท่วมประตูหมด” เดียร์กลืนน้ำลาย แม้จะกลัวจนขาแข็ง แต่ก็ออกนำเพื่อนโดยไม่รู้ตัว.

ทั้งหกคนแบ่งกันเป็นสองกลุ่ม เดียร์กับบาร์ทนำ ส่วนแก๊ปเดินตามต้อย ๆ พร้อมอรและภูวัฒน์ ทางเดินมืดมิด เสียงลมพัดใบไม้กระพือกำแพงร้าง แสงไฟฉายวูบวาวตามจังหวะมือสั่น.

“เดียร์ เธอว่าเมย์อาจจะซ่อนตัวเล่นแรงแน่เหรอ?” อรกระซิบ รอยยิ้มจาง ๆ วาดบนใบหน้าแต่ตาไม่ยิ้มไปด้วย เดียร์ลังเล “ฉัน…ไม่รู้…” แล้วเธอก็เงียบ เพราะกลัวความจริง.

กระทั่งถึงห้องพละ เสียงบางอย่างกระทบพื้นดัง ‘ปัง’ ทุกคนหยุดนิ่ง กลั้นหายใจ บาร์ทค่อย ๆ หมุนลูกบิดประตู ภายในมีเพียงลูกบาสเศษหนึ่ง แสงไฟฉายส่องกระทบภาพสะท้อนเศร้าหมองบนกระจกฝ้า.

ภูวัฒน์สะดุดขอบพรม ร้องลั่นแกมเขิน “ขอโทษ ขอโทษ!” บรรยากาศตึงเครียดคลายชั่วครู่ แก๊ปหลุดหัวเราะ ทว่าทุกคนยังระแวดระวัง.

“ลองเช็คห้องส้วมหลังเวที” บาร์ทแนะนำ น้ำเสียงดูจะเอาการเอางานที่สุด เมย์ยังเป็นความลับที่ไม่มีใครคาดเดา เดียร์สูดหายใจ เดินนำเข้าไปในห้องน้ำที่เย็นเยียบและเปียกชื้น.

ไฟฉายส่องกวาดไปตามประตูห้องน้ำแต่ละบาน ทั้งหมดว่างเปล่า เว้นแต่บานในสุดที่ปิดสนิท เดียร์ลังเลอีกครั้ง “เมย์…?” เธอเคาะประตู เบื้องในไม่มีเสียงตอบ โต้ง ๆ ทันใดนั้นบาร์ทย่องมาเปิดบานประตูเผยให้เห็นเพียงผ้าพันคอสีชมพูของเมย์ตกบนพื้น เท่านั้น ทุกคนเงียบงัน

เสียงหิมะยังคงโหมกระหน่ำ ภูวัฒน์พึมพำ “เกิดอะไรขึ้นกับเมย์?”

บาร์ทก้มเก็บผ้าพันคอ หยิบขึ้นมาดู “มีบางอย่างผิดปกติ…ไม่มีใครหลงทางในอาคารได้ขนาดนี้” เขามองตรงไปที่เดียร์ ดวงตาห่วงใยและกังวล.

ในค่ำคืนนั้น ความเหน็บหนาวดูเหมือนจะกัดกินหัวใจทีละน้อย ความอดทนเริ่มบางเบา อรโพล่งขึ้น “เราบอกผู้ใหญ่ได้มั้ย?”

แก๊ปดีดนิ้ว “ถ้าโทรศัพท์ยังใช้ได้ล่ะ?” เขารีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นดู หน้าจอมืดสนิท สัญญาณขาด ทุกคนต่างฝืนยิ้มแต่ใจแอบหวั่นไหว.

เดียร์กอดอกแน่น รู้สึกเหมือนลมหายใจยิ่งสั้นลง “มัน…มันต้องมีเหตุผล” สิ่งที่เธอหวั่นกลัวในใจ ก็คือความลับที่เธอเองปิดบังจากทุกคน ความฝันร้ายซ้ำ ๆ ที่เธอไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เกี่ยวกับเมย์ เกี่ยวกับตัวเอง.

ท่ามกลางแสงสลัว เดียร์เห็นภาพเด็กหญิงคนหนึ่งในเงา รูปร่างคล้ายเมย์ยืนอยู่หน้าประตูทางออก ทันใดนั้น เสียงลมกรรโชกทำป้ายโรงเรียนหล่นผั้วะ ทุกคนสะดุ้งกันหมด.

บาร์ทรวบรวมสติ “เราต้องรวมตัวกันอยู่ใกล้ ๆ เหมือนฝันร้ายนี้ไม่มีวันจบ”

อรเริ่มโต้เสียงสะอื้นแผ่ว “ใครสักคนต้องพูดอะไรสักอย่าง ถ้าเราไม่พูดกัน ความกลัวจะฆ่าเราก่อนที่หิมะจะทำ”

เดียร์ยิ้มอ่อน “ฉันขอโทษ…มีบางอย่างที่ฉันไม่เคยบอกเมย์”

บรรยากาศในห้องประชุมเย็นเฉียบ อารมณ์ค้างคาและความลับที่สั่นคลอนในใจแต่ละคน เบื้องหน้าทุกคนคือทางไม่แน่นอน แต่เบื้องหลังคือความกลัวที่ถอยไม่ได้.

เสียงหัวเราะของเมย์ในวันเก่าดังแว่วในใจเดียร์ ความผิดที่เธอเคยพูดแรง ๆ กับเมย์เมื่อตอนบ่ายวานยังวนเวียน “ฉันทะเลาะกับเธอ…ก่อนที่เราจะขึ้นรถมาโรงเรียน” เดียร์สารภาพท่ามกลางความเงียบ ทั้งหมดนิ่งงัน จ้องหน้าเธอโดยไม่พูดอะไร เสียงหิมะคล้ายหยุดลงชั่วขณะ.

ภูวัฒน์ถาม “นายไม่ได้จะโทษตัวเองใช่ไหม?” บาร์ทส่ายหัวให้เดียร์ กลายเป็นการปลอบเงียบ ๆ “มันไม่ใช่ความผิดของคนเดียว” เสียงค่อย ๆ แข็งขึ้น “แต่เราต้องช่วยกันหา ไม่ใช่ปล่อยความรู้สึกแบบนี้มาทำลายเรา”

แก๊ปหยิบเป้ออกมาเปิด เจอขนมบิสกิตหนึ่งซอง “ใครหิวไหม พวกนี้น่าจะช่วยให้เราไม่คิดมากได้สักพัก” เขาวางซองกลางวง ทุกคนเก้อเขิน แต่ต่างหยิบขนมนั้นไปละนิด ความอึมครึมเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นบางเบาเพียงชั่วคราว.

เดียร์นั่งนิ่ง ๆ พร้อมกัดปากตัวเอง เธอเหมือนเห็นเงาใครเดินผ่านหน้าต่าง “เรา…ลองออกไปสำรวจรอบโรงเรียนอีกทีไหม” ทุกคนมองหน้ากัน บางคนลังเลบ้างแต่ในที่สุดก็ก้าวไปด้วยกัน.

หิมะขาวโพลนตลอดลานกว้าง ต้นสนสูงและรั้วเหล็กถูกปกคลุมจนดูผิดโลก แสงไฟฉายกระพริบเมื่อเดียร์ก้าวเหยียบพื้นหิมะเสียงกรอบแกรบ แต่ละคนเดินเกาะติดกันถี่ ๆ.

ระหว่างเดิน บาร์ทกระซิบกับเดียร์ “เธอกลัวไหม?” เดียร์พยักหน้าค่อย ๆ “กลัวที่สุด แต่กลัวเสียเมย์คนเดียวมากกว่า”

เสียงคลื่นลมแรงปะทะจนบาร์ทต้องจับแขนเดียร์ไว้แน่น ทั้งสองเงยหน้ามองบ้านหลังเล็กท้ายสนามที่เคยเป็นที่พักครูเก่า แสงไฟในนั้นกะพริบแวววาวเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหว.

อรถามใคร ๆ ว่า “คิดว่า…เราเปิดประตูเลยไหม?” ภูวัฒน์ยักไหล่ “ไม่มีทางเลือกแล้ว”

เดียร์กลั้นใจ ยื่นมือผลักประตูเก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ภายในมืดสนิทจนต้องใช้แสงไฟฉายช่วยส่อง เห็นโต๊ะไม้ผุ เก้าอี้ล้มระเนระนาด และเสื้อโค้ทของเมย์พาดอยู่บนแขวน เสียงลมหายใจถี่ขึ้น ความหวาดระแวงเพิ่มขึ้นยามบรรยากาศเย็นจัดตัดกับความเงียบชวนขนลุก.

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านห้องโถงข้างใน ทุกคนสบตากันโดยไม่พูด บาร์ทยกมือถือไฟฉาย ชี้ไปยังโซฟาเก่าท้ายห้อง “มีใครอยู่ไหม!”

เสียงเงียบเป็นคำตอบ มีเพียงเงาขนาดเล็กที่แลบออกมาข้างหลังโซฟา เดียร์ตัดสินใจก้าวไปใกล้ ใจเต้นแรงจนได้ยิน

แสงไฟฉายตกกระทบวัตถุสีน้ำตาล — กล่องไม้ที่มีชื่อเมย์เขียนไว้ ข้างในมีเพียงจดหมายสั้น ๆ และกระดาษวาดดินสอ วาดภาพกลุ่มเพื่อนสวมผ้าพันคอใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เดียร์เอื้อมไปหยิบจดหมายนั้น

“ฉันขอโทษทุกคน ถ้าบางทีฉันทำตัวไม่น่าคบ” เดียร์สะอื้นในลำคอ แต่พยายามกลั้นน้ำตา ในจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบ…เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นใกล้หู