แสงไฟถนนสีส้มจางคล้อยลงเหนือทางเท้าที่ปกคลุมด้วยหิมะ ท่ามกลางเมืองหิมะขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่บนปลายภูเขา โลกทั้งใบดูนิ่งงัน ดาริสาเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ ระวังไม่ให้รองเท้าขนหิมะดังมากนัก เธอกอดกระเป๋าเป้แน่น หน้ากากผ้าห่อครึ่งหน้าไว้จากลมหนาวอย่างไม่ปรานี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"อย่าเดินไปคนเดียวสิ" เสียงของนนท์ดังแผ่วจากข้างหลังเขาไล่มาติดๆ ในมือถุงขนมขบเคี้ยวหนึ่งถุงใหญ่ "เธอกลัวอะไรนักหนาเนี่ย ดาริ"
ดาริสาหันกลับมากวาดตามองเขา เธอพูดเบา "วันนี้ครบรอบหนึ่งเดือนที่พีชหายไป…ฉันยังนอนหลับไม่สนิทเลยนะ"
นนท์ยื่นมือแตะไหล่เธอ "ตำรวจยังหาไม่เจอ เอาจริงๆ มัน…" เขาชะงัก ไม่กล้าพูดให้จบ
เสียงรองเท้าทั้งสองดังกรอบแกรบบนหิมะขณะเดินมาถึงหน้าร้านหนังสือเก่าสีซีด พิมพ์ เพื่อนในกลุ่มยืนรออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาใต้แว่นกลมมองกลับมาด้วยแวววิตก
"มีจดหมาย" พิมพ์ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้อย่างระมัดระวัง ดาริสาชะงักเมื่อเห็นลายมือสีน้ำเงิน พีชเขียนถึงเธอไว้ก่อนหายตัวไป
"เราไม่ปลอดภัยที่นี่…ถ้าใครหายไปอีก เธออย่าตามหานะ"
ดาริสากำกระดาษแน่น คำเตือนนั้นยากจะกลืน เธอมองพิมพ์และนนท์ ทั้งคู่เงียบงัน ลมหายใจรวมเป็นก้อนควันขาวในอากาศเย็นจัด
ต้นเหตุของความหายไปคืออะไร? ดาริสาไม่ยอมละความคิดออกจากเรื่องนี้ง่ายๆ แม้ทุกคนจะบอกให้หยุด
"คืนนี้…เราไปดูที่บ้านร้างท้ายเมืองกัน อีกหนหนึ่งไหม" ดาริสาเสนอแผ่วเบา พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น นนท์หลบตาชั่วครู่ ก่อนตอบ "แค่รอบนี้นะ"
สามเงาเดินฝ่าหิมะตกใหม่ที่สูงระดับข้อเท้า ไปเจอรั้วบ้านเก่าคร่ำครึ ลำแสงไฟฉายไล่ไปตามหน้าต่างแตกร้าว ใต้แสงจันทร์พวกเขายังเห็นรอยรองเท้าขึ้นใหม่ นนท์กลืนน้ำลาย มองหน้าดาริสา "นี่มันรอยของ…" เขาไม่กล้าต่อ
ด้านในกลิ่นสนิมและฝุ่นฉุนแทงจมูก เงาสะท้อนของกลุ่มเด็กในอดีตกะพริบแว๊บในกระจกแตกร้าว ดาริสาขยับตามเสียงประหลาดจากชั้นบน เสียงบางอย่างลากหรือดึงบางสิ่งใต้พื้นเล็กน้อย เธอกุมมือเพื่อน ก่อนเงาสีเงินพลันผุดขึ้นข้างบันได
เสียงกรีดยาวแทรกผ่านความเงียบ พิมพ์หน้าซีด เป็นเงาโปร่งใสคล้ายน้ำแข็งไหลเวียน เกือบคล้ายร่างมนุษย์ กลับส่องประกายระยิบอย่างไม่เป็นมิตร
ดาริสาสูดลมหายใจ พลางลากเพื่อนวิ่งหนีลงไปนอกรั้ว หอบหายใจแฮ่กๆ ข้างต้นไม้
นนท์หันกวาดตามอง "เรา…เราเพิ่งเห็นอะไร?" ดวงตาเขาสั่นระริก
"ฉันไม่รู้…แต่ถ้าเรายังอยู่ต่อ มันต้องย้อนกลับมาหาเราแน่" ดาริสาหยิบจดหมายพีชขึ้นมาดูซ้ำ น้ำตาเจือบนนัยน์ตา
ตลอดหลายวันถัดมา เมืองหิมะยังคงปกคลุมไปด้วยความเงียบ พิมพ์เริ่มกลัวไม่กล้าออกไปไหน ดาริสารู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง แม้กลางวันในห้องเรียน เธอเริ่มเห็นเงาสีเงินวูบผ่านหน้าต่างบ่อยครั้ง
ในห้องเรียนวิทยาศาสตร์ พิมพ์นั่งซบโต๊ะ ดาริสามองเพื่อนอย่างเศร้า "พิมพ์ ถ้าเธอกลัวขนาดนี้ มันไม่จำเป็นต้องเข้าไปแล้ว…ฉันเองก็กลัว"
"แต่…พีชยังหาไม่เจอ" พิมพ์เสียงสั่น "ถ้าเราไม่ช่วยกันหา เธอจะหายไปตลอดกาล"
นนท์เสริมเสียงเบา "ครอบครัวเธอไม่มีใครเชื่อว่ายังมีชีวิตนะดาริ เธอ…เห็นในจดหมายนั่น…มันบอกว่าอย่าตามหา"
ดาริสาเงียบงัน มองออกไปนอกหน้าต่างหิมะตกหนักอีกระลอก กลืนความขมขื่น ท้องฟ้าสีเทาคล้ายใจดวงหนึ่งที่มืดมน
คืนนั้น หิมะตกไม่หยุด ดาริสานอนขดบนเตียง เก็บจดหมายพีชไว้ข้างตัว ได้ยินเสียงเคาะเบาหวิวบนกระจกหน้าต่าง เธอชะโงกออกไป เห็นเงาประหลาดเป็นร่างโปร่งบางเคลื่อนไหวผ่านเงาไฟถนน เธอหลับตาแน่น ร่างกายสั่นด้วยความกลัวและท้อแท้
เช้าวันถัดมา เธอเข้าหาแม่ด้วยน้ำเสียงชะงัก "แม่…หนูขอคุยหน่อยได้ไหมคะ"
แม่ชะงัก หันหน้ามอง "ดาริ มีอะไรที่ลูกไม่สบายใจเหรอ"
เธอลังเล "ถ้าเพื่อนหายไป…แม่จะเชื่อไหมว่าเขายังไม่ตาย"
แม่หลบตาไปพักหนึ่ง ก่อนตอบเบา "หมู่บ้านเราเคยมีเรื่องแปลก มันอาจเป็นแค่เรื่องเล่าก็ได้ แต่…แม่เคยสูญเสียเพื่อนที่รักที่สุดเหมือนกันนะลูก…ตอนนั้นไม่มีใครเชื่อแม่เหมือนกัน"
ดาริสาตะลึง น้ำตาคลอ "แม่…แม่เคย…"
เสียงบ้านเงียบงัน มีเพียงลมหายใจและเสียงหิมะตกกระทบหลังคา เธอรับรู้ถึงน้ำหนักของความกลัวเดิมๆ ที่แทรกในครอบครัวและเมืองนี้
วันต่อมา กลุ่มเด็กทั้งสามนัดพบอีกครั้งที่หอนาฬิกาเก่ากลางจัตุรัส
"ต้องมีอะไรมากกว่าที่เราเห็นแน่" นนท์พูดสะอึกสะอื้น พิมพ์พยักหน้าช้า ๆ "แต่เราจะเริ่มตรงไหนล่ะดาริ"
ดาริสาหยิบจดหมาย เปิดดูด้านหลัง พบวาดรูปแผนผังเมือง มีจุดสีเงินระบุสถานที่เจาะจง เธอชี้ไปที่ป่าหลังโบสถ์ "เราต้องไปที่นี่"
ขณะฝ่าหิมะเข้าไปในป่า เสียงหิมะบดเบาใต้ฝ่าเท้า ดาริสาคิดถึงครั้งแรกที่ได้มาเล่นกับพีช เธอหยุดเดินเมื่อเห็นเงาสีเงินลอยเลื้อยอยู่ไกลๆ ด้วยหัวใจเต้นแรง เธอรวบรวมความกล้าก้าวต่อ
เสียงกระซิบเย็นยะเยือกลอยมาตามสายลม ดาริสาตัวสั่น กอดเพื่อนซบไหล่ไว้แน่น "เราไม่ได้อยู่คนเดียว…เงาพวกนี้ เฝ้ามองเราตลอดไป"
พิมพ์พูดน้ำตาซึม "ถ้าจะเจอพีช…ต้องผ่านพวกมันไป"
ความมืดเข้าปกคลุม เมื่อถึงต้นสนใหญ่ ในโพรงไม้ พบเศษผ้าขาดสีแดงซึ่งเป็นเสื้อแจ็คเก็ตพีช ดาริสาเก็บขึ้นมาแนบอก เสียงฝีเท้าเบา ๆ มาจากเบื้องหลัง
"อย่ามองย้อนกลับ" เสียงกระซิบกรีดลมหู พิมพ์ร้องเสียงหลง นนท์ดึงแขนเธอ ดาริสาแข็งค้างแต่รวบรวมสติหันกลับไป เพียงพบบางสิ่งลอยหายไปในหิมะ เธอกลั้นใจตะโกน "พีช!"
เสียงสะท้อนกลับมาเพียงความว่างเปล่า
คืนนั้นดาริสาฝันเห็นพีชยืนอยู่นอกหน้าต่างใต้แสงจันทร์ ท่าทีเศร้าสร้อย เธอสะดุ้งตื่นและรับรู้บางอย่าง เธอไม่อาจปล่อยมือจากอดีตได้อีกต่อไป จำเป็นต้องเจอความจริง แม้มันจะเจ็บปวด
วันรุ่งขึ้น เธอขอความช่วยเหลือจากคุณครูประจำชั้น "คุณครู…มีอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับเมืองนี้ไหมคะ?"
ครูหญิงตอบหลบตา "เมืองเรามีความลับ แต่บางอย่างควรเหลือไว้เป็นอดีต…" แล้วไม่พูดต่อ ดาริสานั่งนิ่ง น้ำตาเอ่อ เธอเดินออกจากห้องโดยไม่ได้คำตอบ แต่ความดื้อรั้นข้างในเพิ่มขึ้น
เมื่อคืน เธอฝันถึงรอยต่อระหว่างความเป็นจริงกับเงา เมื่อสะดุ้งตื่น เธอโทรหาพิมพ์ "คืนนี้เราต้องไปหลังโบสถ์จริง ๆ เหมือนที่แผนผังวาดไว้"
ฝ่าหิมะหนัก ดาริสาพกไฟฉาย พิมพ์กับนนท์ตามติด ใจพวกเขาปนน้ำตากับความหวังริบหรี่ โบสถ์ขนาดเล็กปิดตาย เสียงรองเท้ากระทบแผ่นไม้เก่าว่างเปล่า ดาริสากวาดไฟฉายไปเจอประตูโลหะแคบ ๆ มุมหนึ่ง วงกตใต้ดินเผยตัวภายใต้พื้นโบสถ์
สามคนลงไปในอุโมงค์เปียกชื้น เสื้อกันหนาวแนบตัวไร้ประโยชน์ เสียงเหมือนเสียดสีของบางสิ่งแทรกผ่านผนังอุโมงค์ พิมพ์มือเย็นเฉียบจับมือเพื่อน "ฉันกลัว…ถ้าพีช…ถ้าพีชไม่ได้รอเราอยู่"
"ยังไงก็ต้องรู้" ดาริสาพูดเสียงสั่น เมื่อไฟฉายจับไปเห็นตู้เก็บเอกสารเก่า ฝุ่นจับหนาแน่น เธอเปิดเจอรูปเก่า ๆ มีร่างเด็กในเมืองนี้หลายสิบปีก่อน บันทึกหายากระบุว่ามีการหายตัวในหมู่บ้านหลายครั้ง ทุกครั้งหิมะจะตกหนัก ว่ากันว่ามี "ผู้เฝ้าดู" รูปร่างโปร่งใสเหมือนที่พวกเขาเห็น
เสียงกรีดร้องกะทันหันดังขึ้นในอุโมงค์ นนท์และพิมพ์หน้าซีด ดาริสาวิ่งนำไฟฉายเจอร่างบางคล้ายพีชนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางห้อง เธอพุ่งกอดเพื่อน "พีช!"
พีชชะงัก ดวงตาซีดไร้แวว เธอสบตาดาริสา "ฉันเห็นเงาพวกนั้น…ฉันติดอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ใจฉัน…ถูกดึงเข้าไป"
พีชเริ่มร้องไห้ ดาริสากอดเพื่อนแน่น นนท์ยืนห่าง ๆ น้ำตาคลอ "เราจะพาเธอกลับบ้าน"
เงาสีเงินหนาแน่นขึ้นรอบ ๆ ห้อง พิมพ์สั่นระรัว "ถ้าเราออกไปไม่ได้?"
ดาริสาหันจับมือทุกคน "เราจะไม่ทิ้งกัน…ถึงกลัวแต่เราต้องก้าวไปข้างหน้า"
ดาริสาทำในสิ่งที่กลัวที่สุด เปิดเผยความรู้สึกผิดต่อพีช เธอเคยปล่อยเพื่อนไถลไปทางอันตรายครั้งหนึ่งเมื่อยังเด็ก ทุกคนต่างสารภาพความผิดที่ไม่เคยเอื้อนเอ่ย เสียงเงาสีเงินค่อย ๆ จางลง พวกเขาตะเกียกตะกายออกจากอุโมงค์ได้สำเร็จ
รุ่งเช้า หิมะบางลง แสงสว่างสาดเมืองใหม่ ทุกคนมองหน้ากันด้วยความหวังปนความเศร้า พีชเงียบไปหลังจากวันนั้น แต่เงาสีเงินไม่ปรากฏอีก
ดาริสาเปลี่ยนไป เธออ่อนโยนขึ้น มีน้ำใจถ่อมตน รู้จักให้อภัยทั้งเพื่อนและตัวเอง พิมพ์กล้าเผชิญสิ่งกลัวที่สุด นนท์เรียนรู้ที่จะไม่หนีเมื่อเพื่อนต้องการ
ภาพในความทรงจำ กับเมืองหิมะที่เปลี่ยนไปตลอดกาล…
