เสียงฝนโปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างกระจกใสของชั้นสาม อาคารเรียนศิลปะ ภาพหยดน้ำที่ไหลแทรกตามรอยนิ้วมือเก่าๆ ทำให้บรรยากาศเย็นชื้นแฝงเหงา ทั้งภายในห้องเรียนที่ว่างเปล่ามีเพียงเมฆ หนุ่มร่างสูงผมกระเซิงในเสื้อยืดสีซีด เขากำลังนั่งจรดดินสอวาดภาพบนกระดาษร่างแบบอย่างเงียบเชียบ ข้างกายเขามีชุดกล่องสีและซองจดหมายเก่าๆ วางกองอยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูเปิดออกเสียงเบา พร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำฝน ฝน หญิงสาวผมบ๊อบสั้นในชุดยีนส์กับเสื้อกันฝนสีเหลืองสดใส เธอฉีกยิ้มทันทีเมื่อเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งข้างเมฆ
“ยังไม่กลับบ้านเหรอ ฝนตกหนักเลยนะ” ฝนถามเสียงสดใสและยังหอบเล็กน้อย
เมฆยกไหล่ ถอนหายใจเบา ๆ และตอบแบบเรียบเฉย “ยังไม่เสร็จนี่”
ฝนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองมือเมฆที่ไล้เส้นอย่างสม่ำเสมอ “วาดอะไรอยู่เหรอ?”
เมฆหลบตา ไม่พูดอะไร ฝนโน้มตัวเข้าไปมองภาพใกล้ๆ พบรอยเส้นเปียกน้ำฝนบนกระดาษเป็นรูปวิวเขาใหญ่ในฝนพรำ เธออมยิ้ม
“ยังชอบฝนอยู่เหรอ?”
เมฆหันไปสบตาแว่บหนึ่ง กัดริมฝีปากแต่ไม่ตอบ ฝนยิ้มจาง เสียงฝนข้างนอกขับกล่อมความเงียบก่อนที่เธอจะลุกขึ้น
“จะเอาขนมไหม เราแวะร้านเด็ดมา” เธอหยิบขนมปังไส้แยมออกมาวางตรงหน้าเมฆ
เมฆเงยหน้ามองขนมแล้วกลับสู่สมุดภาพของตัวเอง ฝนหัวเราะเบา ๆ
“ก็รู้ว่ายังไงนายต้องกินอยู่ดีน่า”
เมฆหยิบขนมมาตัวหนึ่งช้า ๆ ฝนยิ้มให้ ตอนนั้น เธอนิ่งไปพลางจ้องสายฝนแล้วเปรยเบา ๆ
“เมฆ นายคิดไว้หรือยังว่าจะทำอะไรต่อถ้าเรียนจบ”
เมฆชะงักมือเงียบไป แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ “ยัง… นายล่ะ?”
ฝนเบือนสายตาออกนอกหน้าต่างแอบมีรอยเศร้าเจือจาง
“พ่อแม่อยากให้รับราชการ แต่เราก็…
