รอยยิ้มในสายฝน

กลางเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวนของรถที่แล่นผ่านไปมาท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย นาวินยืนอยู่ใต้ร่มชูชีพสีดำอย่างเหงา ๆ ในมือของเขามีร่มอีกคันที่เตรียมไว้ให้มีนา แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกไม่แน่ใจว่าจะรอเธอดีหรือจะกลับไปที่รถที่จอดอยู่ที่ข้างถนน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ท่าทางจะไม่มีใครมาแล้ว” เสียงของเขาดังขึ้นเบา ๆ กับตัวเอง และเขาก็ยิ้มเจื่อน ๆ ให้กับความคิดนั้น

ในขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจให้กลับบ้าน เสียงของมีนาดังขึ้นจากด้านหลัง “นายยังยืนรออยู่เหรอ?”

เขาหันไปพบกับมีนาที่เพิ่งเดินมา เสื้อกันฝนของเธอสะท้อนแสงไฟจากถนนเป็นประกายสีเหลืองทอง “ฉันขอโทษที่มาช้า”

“ไม่เป็นไร” นาวินตอบพร้อมรอยยิ้มที่พยายามจะทำให้ดูสบายที่สุด “เพียงแค่ฝนตกหนัก”

“ดีกว่าถ้าเราไปหาที่อบอุ่นกันดีกว่า” มีนาเสนอพลางยิ้มให้เขา ซึ่งทำให้หัวใจของนาวินเต้นแรงขึ้น

ทั้งสองเดินไปด้วยกันท่ามกลางสายฝน ที่ตกลงมาเรื่อย ๆ จนเสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกชื้น แต่ดูเหมือนว่าความชุ่มฉ่ำของน้ำฝนจะช่วยทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดชื่นขึ้น

“นายยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม?” มีนาถามขึ้นขณะที่พวกเขาหยุดที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างทาง

นาวินหัวเราะเบา ๆ “แน่นอน วันนั้นนายแต่งตัวเหมือนจะไปงานเลี้ยง”

“ฉันแค่พยายามจะทำให้ตัวเองดูดี” มีนาที่พยายามจะดูจริงจังพูดพร้อมยิ้ม

เมื่อได้ที่นั่งแล้ว ทั้งสองสั่งกาแฟและขนมเค้กมานั่งทานกันอย่างอร่อย มีนานั่งตรงข้ามนาวิน ยิ้มให้เขาอย่างมีความสุข ในขณะที่นาวินมองไปที่เธอด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น

“นายรู้ไหมว่าฉันคิดถึงนายมากแค่ไหน” นาวินพูดขึ้นในขณะที่เขาหยิบช้อนขึ้นมาเคาะเบา ๆ ที่ถ้วยกาแฟ

มีนามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ทำไม? ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น?”

“เพราะว่าทุกครั้งที่ฉันมองไปที่ทะเล ฉันนึกถึงนาย” นาวินตอบเสียงแผ่ว

“ทะเล?” มีนาทำหน้าแปลกใจ “ทำไมถึงทะเล?”

“ก็เพราะนายชอบทะเล” เขายิ้มและยกมือขึ้นยิ้มให้เธอ “และทะเลคือที่ที่ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับนาย”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุย รอยยิ้มของมีนาทำให้รู้สึกเหมือนโลกนี้มีแต่พวกเขาสองคน ความรู้สึกนี้ทำให้ทั้งคู่ได้ย้อนกลับไปถึงความทรงจำในอดีตที่เคยมีร่วมกัน

“นายยังจำได้ไหม ช่วงที่เราเดินเที่ยวทะเลในวันหยุดสุดท้ายของการเรียน?” มีนาถามด้วยเสียงเบา

“ฉันจำได้ดี” นาวินตอบแล้วหัวเราะ “ยุ่งอยู่กับการสร้างปราสาททราย จนเกือบจะลืมเวลา”

“และเกือบจะลืมเรื่องที่จะต้องแยกจากกัน” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

นาวินรู้สึกถึงน้ำหนักแห่งความทรงจำที่ทำให้เขาเจ็บปวด “เรายังสามารถสร้างปราสาททรายได้อีกนะ” เขากล่าวอย่างมีความหวัง

“ถ้าเรามีเวลา” มีนาตอบเสียงเบา

ช่วงเวลานั้นทำให้รู้สึกเหมือนว่าฝนที่ตกลงมาก็ดูจะหยุดลง และความรู้สึกผิดหวังที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหวังใหม่

“เราจะทำทุกอย่างเพื่อให้มันเป็นไปได้” นาวินยืนยันเสียงหนักแน่น

เมื่อวางแผนอนาคตในใจ ทั้งสองจึงเดินออกจากร้านกาแฟท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเบาลง มีนาเอื้อมมือไปจับมือของนาวิน ซึ่งทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“นายจะอยู่เคียงข้างฉันใช่ไหม?” มีนาถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

“แน่นอน ฉันจะไม่ไปไหน” นาวินตอบด้วยรอยยิ้มที่มอบให้เธอ

ทั้งสองเดินไปด้วยกัน ฝนที่ตกลงมาไม่สามารถหยุดยั้งความรักที่เกิดขึ้นใหม่ในใจของทั้งคู่ได้ และโลกภายนอกก็ยังคงหมุนไป แต่สำหรับพวกเขาแล้ว สายฝนที่โปรยปรายทำให้ทุกอย่างดูสดใสขึ้น และความรักที่มีให้กันจะทำให้พวกเขาฝ่าฟันทุกอย่างไปได้