เสียงกริ่งจักรยานของเด็กชายตัวเล็กๆ ดังลอดมาท่ามกลางกองหิมะที่สูงเกือบถึงสะโพก เจ้านกกระจอกสีน้ำตาลสั่นไหวอยู่เหนือสายไฟ ท้องฟ้าสีหม่นครึ้มถึงแม้จะเป็นเวลาเที่ยงตรงแล้วก็ตาม เด็กสาววัยสิบหกผมยาวยุ่งตื่นขึ้นในตรอกแคบแห่งหนึ่ง เธอรู้สึกถึงเกล็ดหิมะแผ่วเบาเย็นชืดทาบผิวแก้ม แต่ไร้ความทรงจำใดจากทั้งอดีตและชื่อของตนเอง มือขาวนวลกำแน่นคล้ายจะไขว่คว้าบางอย่างที่มองไม่เห็น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงฝีเท้าหนักแน่นหยุดลงห่างออกไปไม่มากนัก ‘เอิร์ธ’ เด็กหนุ่มรูปร่างสูงในชุดโค้ทยาวสีดำ มองเด็กสาวด้วยสายตาเฉยชาและระมัดระวัง “มีคนตื่นแล้วว่ะ” เขากระซิบกับ ‘แยม’ สาวร่างเล็กผมสั้นผู้ติดต่างหูรูปดาว เธอสบตาเด็กสาวนิรนามอย่างลังเล “มาจากไหนเหรอ?” แยมถามเสียงแผ่ว ก่อนจะเสไปมองรอยร้าวตามกำแพง
คนแปลกหน้าลุกขึ้น ชะงักมองแต่ไม่เอื้อนเอ่ยคำตอบ เสื้อไหมพรมสีเทาหนาอึดอัดรัดกายจนเหน็บหนาว “ฉัน… จำไม่ได้” น้ำเสียงนั้นสั่นๆ ปนงงงัน เอิร์ธแลกสายตากับแยมอย่างลังเล “สั่งให้เจย์ดูไว้ด้วย เดี๋ยวเกิดเรื่อง”
ทั้งสามเดินฝ่าความเงียบของเมืองหิมะ กลุ่มไอน้ำลอยออกจากปากทุกคำหายใจ บ้านเรือนปิดไฟเงียบเกือบหมด มีก็แต่ร้านของชำเก่าแก่เดียวที่ยังเปิดประตูค้างไว้ เด็กชายแว่นหนาเรียก ‘เจย์’ ปรากฏที่ขอบประตู ท่าทางซุกซนแต่ระแวงอยู่ไม่ห่าง “นี่ใครอะพี่แยม?” เขากระซิบติดๆ ขัดๆ ขณะยืนกอดอก
เอิร์ธจ้องไปยังสาวนิรนาม “เธอจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อยเหรอ? ชื่อก็ไม่รู้?” เธอส่ายหน้าเบาๆ ดวงตานั้นเศร้าและกลัว “งั้นเอาเป็นว่า ฉันชื่อแยม—คนนี้เจย์ และนั่นเอิร์ธ นายคงหิว ตามมาสิ”
ห้องในร้านของชำคับแคบ กลิ่นชาร้อนอบอวล แยมรินชาร้อนใส่ถ้วยพลาสติก ยื่นให้หญิงสาว เธอรับมาอย่างเก้อเขินนิ้วมือยังสั่น เจย์หยิบขนมปังแผ่นยื่นไป เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนพูดเบาๆ “กินเลย เดี๋ยวหายหมด”
เธอค่อยๆ รับขนมปัง ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอน้ำ “ขอบ… ขอบคุณ” นั้นเป็นถ้อยคำแรกที่เปล่งออก ทว่าบรรยากาศไม่ได้อบอุ่นนัก เพราะเอิร์ธยังจ้องเขม็ง คล้ายจับสังเกตความผิดปกติบางอย่าง
เสียงหิมะไถลตกหลังคา เสียงหวีดแหลมของลมหนาวพัดลอดหน้าต่าง เจย์ชะเง้อออกไปข้างนอก “ตกลงจะให้เธออยู่ตรงนี้ใช่ไหม?” แยมลังเล ทว่าเอิร์ธตอบแทนสั้นๆ “คืนนี้ เดี๋ยวเช้าไปถามนายกเทศมนตรี เขาจะรู้ว่าควรทำยังไง”
กลุ่มเด็กวัยรุ่นอีกสองคนทยอยเข้ามา ‘พาว’ เด็กหนุ่มร่างผอมสูง พูดน้อยแต่มักจะเหล่มองคนรอบข้าง และ ‘เฟิร์น’ เด็กสาวผู้มีแผลเป็นจางๆ บนลำคอ พวกเขาแนะนำตัวอย่างอ้อมๆ ต่างคนต่างมีระยะห่าง
พาวแทรกขึ้นมา “ถ้าเธอจำอะไรไม่ได้ อาจจะเป็นอันตรายกับเราก็ได้นะ” แยมขมวดคิ้ว “หรือเธอจะเป็นใครมีเรื่องหนีมาหรือเปล่า?” เธอส่ายหน้าอีกครั้งเงียบงัน
เฟิร์นพูดเบานุ่ม “เอาเถอะ อย่างน้อยคืนนี้ให้เธอมีที่นอนก่อน แล้วค่อยว่ากัน” เจย์กัดริมฝีปาก ดูเหมือนจะมีอะไรคาใจแต่ไม่กล้าพูด
ยามค่ำ บ้านเรือนดับไฟทั้งเมือง ท้องฟ้ามืดมนเว้นแต่แสงไฟสีเหลืองสลัวจากดวงโคมเล็กๆ ห้องพักชั้นสองแคบๆ ทั้งห้าคนนั่งล้อมวงใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เจย์ขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวนิรนามอย่างเงียบเชียบ
“จริงๆ แล้ว กลัวอะไรหรือเปล่า?” เจย์ถาม เธอมองนาน ก่อนจะพยักหน้า “กลัว… กลัวว่า ฉันจะเป็นคนไม่ดี” เสียงนั้นแผ่วสั่น เอิร์ธเหลือบมอง “ไม่มีใครรู้หรอกว่าดีหรือเลว จนกว่าจะได้เลือกเอง”
เสียงผะแผ่วของลมพัดหิมะซัดกระทบหน้าต่างทุกคืน เธอลอบสังเกตทุกคนในกลุ่ม พยายามจดจำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้น ความเงียบระหว่างเอิร์ธกับพาวมักปกคลุมอึมครึม เฟิร์นดูเหมือนเป็นผู้ฟังที่ดีที่สุด ขณะที่แยมพยายามพูดคุยผ่อนคลายบรรยากาศ
เช้าวันถัดไป แถวถนนซอยแคบ นายกเทศมนตรีชายวัยกลางคนมีหนวดหนาเดินออกมา เจย์อธิบายช้าๆ “เมื่อคืนนี้เราเก็บเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้… เธอจำอะไรไม่ได้เลย” นายกเทศมนตรีดูตกตะลึงนิดๆ แต่ไม่แสดงอารมณ์ “เอาอย่างนี้ให้เธออยู่กับพวกเธอไปก่อน ถ้าใครมาถามหาคนหายให้มาบอกฉัน”
ในห้องพัก แยมเข้าไปพูดคุย “เธออยากมีชื่อหน่อยไหม? ง่ายดีจะได้เรียก” สาวนิรนามนิ่งคิดอึดใจ ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น… เรียกฉันว่า ‘พิณ’” ทุกคนร่วมยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรก แม้ว่าความอึดอัดจะยังไม่จางหมด
ตกเย็น พิณยืนอยู่คนเดียวริมแม่น้ำที่กลายเป็นผืนน้ำแข็ง เอิร์ธเข้ามายืนข้างๆ เงียบ “ที่นี่หนาวมากใช่ไหม?” เอิร์ธพึมพำ ดวงตากลมโตของพิณจ้องสายน้ำแข็งไหลเชื่องช้า เธอพยักหน้าน้อยๆ “แต่ก็สวยดี”
เอิร์ธถามเสียงเรียบ “ถ้าเธอจำอะไรไม่ได้จริงๆ ก็แปลว่าเธอไม่มีอดีตให้ผูกพัน เหมือนเริ่มใหม่ได้” พิณนิ่งชั่วขณะ “แล้วนายล่ะ ถ้าเริ่มใหม่ได้จริง นายอยากได้อะไร?” เอิร์ธยิ้มนิด “เสรีภาพ”
คืนถัดมา พาวเดินมาเงียบ ๆ นั่งลงข้างพิณ เธอเริ่มพูดก่อน “เคยรู้สึกว่าทุกคนนี่มีอะไรที่ต้องปิดบังไหม?” พาวเหลือบมองก่อนพยักหน้า “แต่บางที มันก็จำเป็น ไม่งั้นคนอื่นอาจจะเจ็บ”
เฟิร์นเข้ามาสมทบ “แต่บางครั้งมันก็ทำร้ายเราด้วย ถ้าไม่พูดออกไปบ้าง” ความเงียบแล่นแทรกผ่านกลุ่ม ทั้งหมดดูเหมือนแบกน้ำหนักบางอย่างอยู่ในใจ
ตลอดหลายวันหลังจากนั้น พิณช่วยทำงานในร้านของเจย์ ค่อย ๆ สนิทกันมากขึ้น เธอสังเกตเห็นว่าเจย์มักจะจ้องประตูร้านทุกบ่าย “รอใครอยู่เหรอ?” เจย์ปัดเป่าว่าเปล่าแต่แววตาเจือความเศร้าลึกซึ้ง
คืนหนึ่ง เกิดเสียงดังโครมกลางถนน แจ้งเตือนจากชาวบ้านว่าบ้านหลังหนึ่งหายไปทั้งหลังคล้ายหายวับไปในหิมะ ทุกคนวิ่งออกไปดู พบแต่ร่องรอยเท้าและเงาปริศนากลืนหายเข้าไปกับหิมะ เอิร์ธพูดต่ำ “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
จากวันนั้นเป็นต้นมา คนในเมืองเริ่มหายตัวไปทีละคน บรรยากาศหวาดกลัวและกดดันเพิ่มขึ้นแต่ละวัน พิณเริ่มเห็นภาพฝันร้ายวาบผ่านสายตา เธอไม่แน่ใจว่าเป็นความจริงหรือภาพลวงตา เงาวูบไหวใต้หิมะเงียบงันในทุกค่ำคืน
กลางดึกหนึ่ง แยมได้ยินเสียงกรีดร้องไกล ๆ ทุกคนวิ่งออกไปเผชิญหน้ากับร่องรอยบางอย่างที่พาให้ใจเต้นรัว ปลายสุดซอยปรากฏรอยเท้าขนาดใหญ่มุ่งเข้าป่า เอิร์ธกังวลลึก “ถ้ามีบางอย่างอยู่ในป่านั่น เราอาจจะต้องตัดสินใจย้ายหนี…” ทุกคนต่างค้านด้วยเหตุผลของตัวเอง พาวบอกสั้น ๆ “ถ้าเราหนีง่าย ๆ เมืองนี้อาจไม่มีใครเหลืออยู่เลย”
จากนั้นเกิดความแตกแยกกลุ่ม แยมนำเสนอแผนเฝ้าระวังเวรยามกลางคืนเพื่อปกป้องกันเอง เอิร์ธค้านเพราะหวาดกลัวว่าจะยิ่งตกเป็นเป้า เฟิร์นเสนอให้ไปขอความช่วยเหลือจากภายนอกแต่ไม่มีใครกล้าเผชิญโลกนอกเมือง เจย์ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่มุมร้าน หน้าซีดเผือด
กลางค่ำหนึ่ง พิณพูดขึ้น “พวกเธอเห็นโทรศัพท์มั้ย? ฉันอยากลองโทรดู” ทุกสายถูกตัดขาด ไม่มีสัญญาณ อากาศข้างนอกหนักแน่นขึ้น หิมะตกหนักเกินคาด
ความหวาดระแวงซึ่งกันและกันลุกลาม ไม่มีใครไว้ใจพิณอย่างเต็มที่ เพราะเธอคือคนใหม่ เอิร์ธเริ่มสอบถามข้อมูลเพิ่มขึ้น “เธอแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้อง?” น้ำเสียงแฝงหวาดระแวง เจย์ปะทะ “จะไปโทษเขาทำไม ไม่มีหลักฐานเลย” พาวตัดบท “แต่ก็ไม่ควรไว้ใจใครง่าย ๆ”
คืนต่อมา เฟิร์นหายตัวไปพร้อมกับเสียงร้องครวญเอะอะกลางหิมะ รอยเลือดสีจาง ๆ ทิ้งไว้บนพื้น เมืองทั้งเมืองพุ่งสู่ความแตกตื่นและโศกเศร้า พิณมึนงง ความรู้สึกผิดแผ่ซ่าน เด็กบางคนเริ่มกล่าวหาว่าเธอนำภัยมาสู่ที่นี่
แยมพยายามปลอบ “ไม่หรอกพิณ มันต้องมีอะไรลึกกว่านั้น” พาวเครียดหนัก ร่องรอยอดีตความสูญเสียในครอบครัวเขาโผล่ขึ้นมาทำร้ายใจ
เอิร์ธพาผู้รอดชีวิตหนีเข้าไปพักในคฤหาสน์ร้างปลายเมืองกลางหิมะ ท่ามกลางบทสนทนาเคร่งเครียด ทุกคนแตกกันเป็นกลุ่มย่อยๆ โทษและป้องกันตนเอง พาวเอ่ยขึ้นเบาๆ “ยิ่งปิดหูปิดตากันแบบนี้ เราน่าจะกลืนกันเองก่อนพวกมันมาเสียอีก”
คืนถัดมาในคฤหาสน์ร้าง เสียงฝีเท้าและเงาไหววูบวาบไปมา เสียงกรีดร้องดังขึ้นเจี๊ยวจ๊าว พิณร้อนตัว เธอวูบเห็นภาพอดีตตัวเองกำลังวิ่งหนีในหิมะ มือเปื้อนเลือดสายตาตื่นตระหนก เธอกรีดร้อง “ไม่! ฉันไม่ได้ทำ!” ก่อนจะเป็นลมล้มลง
เมื่อตื่นขึ้น ทุกคนนั่งล้อมรอบสายตากังวล เจย์จับมือพิณ “บอกเรามาเถอะ ถ้าเธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” พิณน้ำตาคลอเบ้า เธอสั่นสะท้าน “ฉัน… ไม่แน่ใจว่า ฉันอาจจะเป็นต้นเหตุ”
เอิร์ธถอนหายใจ “แต่เราเลือกเองว่าจะเชื่อเธอหรือเปล่า” เสียงพาวแทรก “ถ้าเธอจำความผิดอะไรออกมา เธอก็ควรได้โอกาสแก้ไขด้วย” แยมพยักหน้า “และเราจะไม่ทิ้งกัน”
ไม่นานหลังจากนั้น เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นต่อเนื่อง ห้องแต่ละห้องในคฤหาสน์เริ่มหายไปทีละห้อง เหมือนถูกกลืนหายไปในเงาหิมะ พิณกลัวเต็มที่ เสียงภายในหัวดังก้อง “ความลับต้องได้รับการให้อภัย มิฉะนั้นเมืองนี้จะสาบสูญ”
จุดเปลี่ยนมาถึงเมื่อพิณตัดสินใจลุกขึ้นท่ามกลางพายุหิมะเฮือกสุดท้าย เธอยืนกลางห้องรับแขกร้องบอกทุกคน “ฉันจำได้แล้ว! ฉันเคยทรยศคนที่รักเพราะกลัวการถูกเกลียด—และหลบหนีต้นตออันตรายที่ไล่ล่า ทุกอย่างที่ตามมาคือผลของฉัน”
ความเงียบหนักหน่วงคลุมทั้งกลุ่ม เอิร์ธพูดเบา ๆ “แต่ตอนนี้ เธอเลือกที่จะอยู่กับความจริง ไม่ใช่หนีอีก” พาวลุกขึ้นจับมือเธอ “และเราเลือกจะให้อภัย เพราะเราก็ล้วนเจ็บปวดจากอดีต”
ทันใดนั้นเสียงหิมะยุบตัวทั้งเมือง ดำดิ่งเข้าสู่ความเย็นยะเยือก เงาลึกลับใต้หิมะเริ่มปรากฏร่างแท้จริงเป็นเงาวิญญาณอดีตอันฟุ้งกระจาย มันโถมเข้าสู่ตัวพิณ เธอสบตากับทุกคนที่ยืนแนบไหล่ พวกเขารวมพลังกันอย่างเปราะบาง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือการเลือกให้อภัยตนและกัน เงาดำค่อย ๆ จางไปทีละน้อย ราวกับแผลเก่าถูกคลี่คลาย
เช้าวันใหม่ แสงแดดจาง ๆ ทะลุม่านหิมะ เมืองกลับคืน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มวัยรุ่นแข็งแกร่งขึ้น พิณยิ้มบาง น้ำเสียงมั่นใจ “ฉันจะใช้ชีวิตใหม่ เริ่มจากการซื่อสัตย์กับตัวเอง” เอิร์ธพยักหน้า พาวกอดคอเพื่อน เจย์ยิ้มทะเล้น พลางแสร้งดุดัน “ถ้าทำผิดอีกคราวนี้ไม่ช่วยแล้วนะ”
แยมส่งยิ้มละมุน “จบดีแล้วใช่ไหม?” พิณนิ่งคิด คำตอบโผล่มาหน้าต่างประกายตาเธอ “ไม่มีอะไรจบสมบูรณ์—แต่เรามีวันนี้ มีพรุ่งนี้ให้เลือกใหม่” กลุ่มเพื่อนหัวเราะเบา ๆ ขณะหิมะละลายทีละหยดเหนือเมือง ทั้งหมดเดินออกจากคฤหาสน์ด้วยหัวใจโล่งอยากมีชีวิตต่อ ช่องว่างอดีตหลอมรวมด้วยกำลังมือที่จับไว้แน่น
