เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ในยามเช้า ทุกอย่างดูเรียบร้อยในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ แต่ใต้ความสงบมีบางสิ่งที่กำลังรอให้ถูกเปิดเผย ลูกชายวัย 12 ปีของครอบครัว ‘จรัญ’ ชื่อ ‘น้องเอก’ ได้หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อ 3 วันก่อน สะพานเข้าสู่ป่าได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นการค้นหานี้ ขณะที่พ่อและแม่ของเขากำลังเดินกุลีกุจอไปตามคูน้ำและชายป่า พวกเขารู้สึกถึงความหวาดกลัวท่ามกลางอากาศที่แห้งกร้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พวกเราอาจต้องแจ้งตำรวจแล้ว” มาลัย พูดเสียงสั่น ขณะหลั่งน้ำตาเธอสำลักความกลัวที่เกิดขึ้นในใจ
จรัญพยักหน้า เขารู้ว่านี่อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำ แต่อารมณ์ที่ปะทุในใจเขาไม่สามารถบรรยายออกมาได้ เขาเดินไปข้างหน้าพร้อมกับคิดคำนึงถึงข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักลูกชายเขา แต่วันนี้เรื่องราวนี้กลับทำให้ชีวิตดูเหมือนหายไปในความมืด
ขณะที่แสงแดดเริ่มลดระดับลง แสงอ่อน ๆ สาดส่องผ่านใบไม้สีเขียวในป่า สัญญาณของสิ่งที่ผิดปกติกำลังส่งเสียงกระซิบผ่านลม “เขาจะต้องกลับมา” จรัญแง้มปากบอกตัวเองเบา ๆ เขาเตรียมใจเพื่อที่จะทำให้มั่นใจว่าน้องเอกยังมีชีวิตอยู่
เวลาผ่านไป และตอนนี้เหลือเพียงเสียงลมและเสียงร้องของนกเท่านั้น ทุกอย่างยังคงเงียบอ้างว้าง ความรู้สึกของจรัญและมาลัยค่อย ๆ เริ่มกลายเป็นความกลัวที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาเดินต่อไปในท่ามกลางรอยแตกของความไม่แน่นอน
จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในบ้าน ซองจดหมายอันหนึ่งถูกส่งมา นี่คือจดหมายจากน้องเอก หรือว่าทางใครบางคนได้ส่งข้อมูลเกี่ยวกับฝันร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันครบรอบของความไม่แน่นอนนี้
“จรัญ ดูนี่สิ!” มาลัยร้องเสียงดัง ขณะที่เปิดซองออกมาก็พบกับภาพวาดที่น้องเอกทำขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน ภาพวาดที่เต็มไปด้วยความสุข ถูกสลัดทิ้งและถูกแทนที่ด้วยฤดูหนาวที่เยือกเย็น ความรู้สึกที่หนาวสั่นเข้ามาทางค่าอินฟินิตี้ในอากาศ ถ้าเด็กชายยังอยู่มีหรือเขาจะวาดภาพนี้
“ทำไมเราไม่เห็นเรื่องนี้มาก่อน?” จรัญตอบเชิงบ่นขณะจ้องมองไปที่ภาพควบคู่ไปกับมือของเขาที่เริ่มสั่น เพราะความกังวลที่เริ่มซึมลึกลงไปในใจ
บางทีคำตอบของความลึกลับของการหายตัวไปนั้นอาจจะอยู่ในอดีตที่พวกเขาพยายามเลือนหาย สองคู่สามีภรรยา จึงเดินทางออกจากหมู่บ้าน เพื่อค้นหาความจริงในพื้นที่ที่พวกเขาคุ้นเคย ก็อาจทุ่มเททุกอย่างที่พวกเขามี แต่คงไม่มีใครรู้ว่าน้องเอกจะกลับมาหรือไม่ในเมืองลึกลับที่เต็มไปด้วยความมืดมิด
เข้าสู่ค่ำคืนที่เงียบสงัด สัญญาณของอาการที่เริ่มส่งเสียงผ่านป่า แต่เสียงเหล่านั้นกลับกลายเป็นเสียงสะท้อนหนึ่งที่พาพวกเขาเดินทางตามหาความทรงจำในอดีต เรื่องราวในคืนนี้ได้กลายเป็นบทลงโทษให้กับผู้ที่ต้องแบกรับความผิดพลาด
จนกระทั่งพวกเขาถึงจุดสูงสุดของคืนที่มืดหม่น ขณะที่เจอสาวน้อยในชุดขาวที่วิ่งล้ำแสงในป่า เพื่อเรียกหาน้องเอก จรัญและมาลัยจึงรู้ว่าในจิตใต้สำนึก น้องเอกอาจจะสื่อสารผ่านเด็กหญิงนั้น ความรักต้องห้ามซ่อนอยู่ในความเงียบ
“เราอาจผิดพลาด แต่เขายังมีความทรงจำอยู่” จรัญหยุดมองภาพนั้น เขารู้แล้วว่าความรักและการสูญเสียในแบบที่เขาเห็นอย่างไร
เหมือนดั่งฝันอันมืดมิดกลับส่องแสงไปที่กลางใจของเขา ความรักของพ่อแม่ย่อมส่งสารเสมอ และน้องเอกอาจจะมีเสียงอยู่ในหัวจรัญตลอดไปในช่วงเวลากลางคืน
หลายวันหลังจากที่พวกเขาเดินทางออกสำรวจ ขณะที่ทำธุระที่ค้างอยู่ในเมืองเล็ก ๆ จู่ ๆ จรัญได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนบ้านที่บอกให้เขารีบกลับไปที่บ้าน พร้อมกับข้อความที่เต็มไปด้วยจดหมายและภาพวาดของน้องเอกที่หายสาบสูญเห็นหน้าตาเขาในทุกวัน
เมื่อกลับถึงบ้าน เสียงจะต้องเกิดขึ้นแล้วไม่นาน และภาพวาดของน้องเอกที่ยังวาดออกมาได้ตามความปรารถนาของเขา ก็กลายเป็นเสียงที่น่าจดจำของลูกชายที่ไปจากเขาไป แม้สายลมธารนทีจะพัดทำความเงียบอยู่กลางใจของจรัญ และความรักในครอบครัวของเขา ก็กลายเป็นเสียงคำตอบให้ได้เมื่อเขาไม่ได้ยินเสียงน้องเอกพวกเขายังมีเสียงแห่งความรักอยู่เสมอ
