เสียงเพลงของวงออร์เคสตราที่กำลังเล่นอยู่ทำให้อากาศในงานเลี้ยงดูสดชื่น ฉากนี้เกิดขึ้นที่งานเลี้ยงประจำปีของคอนโดมิเนียมหรูในใจกลางเมืองที่แสงไฟระยิบระยับจากชั้นสูงสาดส่องไปทั่ว เสียงหัวเราะและเสียงคุยของคนในงานดังขึ้นยิ่งทำให้บรรยากาศอบอุ่น แต่ก็ถูกตัดขาดเมื่อวาลินี สาวนักเรียนมัธยมปลายที่เข้ามาช่วยงานนี้เดินอยู่ท่ามกลางคนมากมาย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเมื่อมองไปที่ประตูทางเข้าที่คนกำลังเดินเข้ามา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฉันต้องทำแบบนี้ให้เสร็จ!” เธอคิดในใจ ขณะที่มือของเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูเวลา วาลินีเป็นเด็กที่มีอนาคตสดใส แต่อยู่ในช่วงความรักครั้งแรกที่ทำให้เธอรู้สึกทั้งสุขและเศร้า; เสียงหัวใจของเธอดังขึ้นเมื่อสายตาของเธอไปสะดุดกับชายหนุ่มที่อยู่มุมห้อง โน้ตบุ๊กในมือทำให้เขาดูเหมือนคนที่ลึกลับ
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มหยิบหูฟังออกจากหู ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาประกบกันกับของเธอ และเวลาทั้งหมดดูเหมือนจะหยุดลง “เฮ้ ทำงานอยู่เหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พูดเหมือนเสียงดนตรีที่เธอเคยฟัง
“อืม ใช่ค่ะ ตอนที่ฉันเห็นคุณ….” วาลินีกระวนกระวายในการตอบ กลับเผลอไปมองที่โน้ตบุ๊กในมือของเขา “คุณทำอะไรงั้นเหรอ?”
“เขียนเพลงครับ” เขายิ้มบาง ๆ ของเขาทำให้ใจของเธอลุ้นระทึก “ผมจะเอาเพลงนี้ไปเข้าร่วมการแข่งขัน”
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น วาลินีเริ่มเข้าสนทนากับเขา ชื่อของเขา—นัท—ดึงดูดเธออย่างมาก เคมีระหว่างพวกเขายิ่งมีมากขึ้นเมื่อเธอได้ฟังเขาพูดถึงความฝันในการเป็นนักดนตรีที่โตขึ้น แต่เขาก็มีความลับซึ่งไม่อยากเปิดเผย และกลัวที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง
อีกหลายวันต่อมาในห้องเรียน วาลินีค แอฟฟร์สามารถที่จะเข้าร่วมฟังเพลงของนัท ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ก่อนที่การแสดงจะเริ่ม เขาดูเครียดผิดปกติ มือของเขาสั่นไหว ขณะที่เสียงของหัวใจของเธอไวขึ้น เมื่อเห็นว่าเขาเตรียมพร้อมที่จะลงไปอยู่บนเวที
เสียงบรรเลงของเขาผสมผสานกับอารมณ์ที่อยู่ในเพลง ทำให้ผู้ชมติดตามอย่างจดจ่อ วาลินีรับรู้ถึงปฏิกิริยาของคนรอบข้าง สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มกลายเป็นเงาเมื่อทุกอย่างในหัวของเธอดูเหมือนหยุดลง ความสุขใด ๆ ที่เคยมีเริ่มแข็งตัว กลายเป็นรูปแบบของความเงียบที่ซ้อนกัน
“ทำให้เธอเปลี่ยนใจ!” เสียงจากใครสักคนตะโกนจากด้านหลังทำให้เธอต้องมองกลับไปข้างนอก เมื่อเธอหันมาทางเวทีอีกครั้ง เธอพบว่านัทไม่อยู่ในจุดที่เขาเคยยืน หลังจากเพลงจบลง เธอพยายามหาตัวเขาแต่แล้วก็ต้องพบกับบางอย่างที่เขากำลังจะบอกกับเธอ—เขาต้องกลับไปบ้านเกิดเพื่อดูแลครอบครัวของเขา
“วาลินี รู้ไหมว่าผมถูกบังคับให้กลับบ้าน?” ใช่ค่ะ วาลินีรู้แล้วว่าเขาต้องการไปแค่ไหน “ผมไม่น่าให้คุณมารู้จักผมเลย…” เสียงเขาสั่นไหว ความเจ็บปวดในใจของเธอเริ่มดังก้อง ความรักที่พวกเขามีถูกตัดสินไปด้วยความรับผิดชอบที่มากมาย ในคืนของการส่งท้ายที่พวกเขาจุ๊บกัน เสียงฉ่ำจากการทำกราโนล่าพริกส่งกลิ่นอวลอยู่ในอากาศ
หลังจากนั้นเวลาผ่านไป วาลินีเริ่มมีชีวิตในแบบของเธอ ซึ่งเป็นการเรียนรู้ และพัฒนาตนเองด้วยเสียงเพลงจากนัท ทุกครั้งที่เธอได้ยินเพลงของเขา เธอรู้ว่านัทอยู่ตรงไหน พร้อมทั้งระลึกถึงซาวด์แทร็กที่ทำให้แต่ละวินาทีในชีวิตมีความหมาย และในวันที่นัทกลับมาหลังจากหลายปี เป็นการแสดงให้เห็นว่ารักแท้ไม่เคยจากไปไหน
พวกเขาต่างรักษาความรู้สึกที่มีให้กัน เชื่อมโยงกันด้วยม่านเสียงจากความรักที่พวกเขาสร้างขึ้นตลอดเวลา ความรักไม่เพียงจะเป็นแรงบันดาลใจ แต่ยังเป็นการเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในใจ พร้อมที่จะเรียนรู้ที่จะรักกันและกันอีกครั้ง
