อันนานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าในห้องนั่งเล่นของบ้าน ที่เต็มไปด้วยเสียงหรีดเรไรยามค่ำคืน แสงไฟนีออนจากถนนนอกบ้านส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่มีฝุ่นจับหนาเธอพยายามเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูภาพถ่ายเก่าๆ ที่ติดอยู่ในกล่องเพื่อเรียกความทรงจำในอดีต แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นตราบาปของความวุ่นวายที่ยังคงอยู่ในใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อเธอมีอายุเพียงสิบขวบ อันนาได้สูญเสียพ่อที่เธอรักเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อจากไปอย่างกะทันหันโดยไม่มีคำอธิบาย แม่ของเธอชอบเก็บเรื่องราวทั้งหมดไว้ในใจ และไม่พูดถึงมันเลย อันนาจึงเติบโตขึ้นมาโดยที่มีเพียงความสงสัยและคำถามมากมาย ไม่นานอันนาก็เริ่มงานใหม่ที่ร้านกาแฟท้องถิ่น
ที่นั่นเธอได้พบกับลี หนุ่มร้านหนังสือผู้มีรอยยิ้มที่อบอุ่นที่แอบติดตามเธอมาเป็นเวลานาน ทั้งสองเริ่มสนทนาเกี่ยวกับหนังสือ และความฝันที่หายไปในชีวิตวันแล้ววันเล่า ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มพัฒนา แต่ความลับของอันนาก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
วันหนึ่งเมื่ออันนากลับบ้านจากงาน เจอเข้ากับกล่องเก่าที่แม่ซ่อนไว้ใต้เตียง พร้อมกับจดหมายที่มีลายมือของพ่อเธอ งานนี้จึงเริ่มต้นการเดินทางค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เกี่ยวกับพ่อของเธอ
อันนานำจดหมายไปให้แม่ดูพร้อมกับคำถามมากมาย แม่กัดริมฝีปากหนีไม่ให้ดวงตาเธอแสดงความกลัวออกมาทันที แต่ในที่สุดก็ยอมเปิดใจและเล่าเรื่องเมื่อครั้งที่สูญเสียคนรัก
ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนาอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ ความสงสัยของอันนาถูกเติมเต็มด้วยความรักและความสูญเสียที่แฝงอยู่ เมื่อการพูดคุยเต็มไปด้วยน้ำตาและการให้กำลังใจ อันนารู้ว่าความรักที่จริงใจนั้นไม่ได้ไปไหน
กระทั่งสิ้นสุดการเปิดเผย อันนาจึงรู้ว่าเธอต้องเมตตาตนเอง เพราะการให้อภัยจะปลดปล่อยเธอจากการโกรธแค้นส่วนตัว และส่งผลต่อความรักที่มีต่อลี
สุดท้ายเมื่ออันนาตัดสินใจที่จะยอมรับในความจริงว่าบางครั้ง Life is not fair เธอเดินไปที่ร้านกาแฟที่ลีทำงานอยู่ ณ ตอนนั้นอากาศในร้านเริ่มอบอุ่นขึ้น ทั้งคู่มองตากันเหมือนเคย แต่คราวนี้มีความเข้าใจกันมากขึ้น
การเดินทางสู่ภายในจิตใจสร้างให้เกิดความเข้มแข็งและการยอมรับที่นำไปสู่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ ขณะที่อันนาเห็นลียืนยิ้มอยู่ที่มุมห้องเธอรู้ว่า แม้จะมีความลับแต่ในใจยังมีกระแสของความรักซึ่งเป็นสิ่งที่เธอจะจดจำตลอดไป
