เสียงรถแท็กซี่ที่ขับลึกเข้ามาในถนนเล็ก ๆ ก่อนหยุดลงหน้าตึกหอพักไม้สองชั้นอายุเกือบร้อยปี มะปรางเหลียวมองขึ้นไปยังหน้าต่างกระจกฝ้าที่ปิดแน่น เธอถอนหายใจเบา ๆ ขณะเพื่อนอีกสี่คนช่วยกันขนของจากท้ายรถ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยวะ?” ต้าร์เอ่ยเบา ๆ พลางกวาดตามองรอบ ๆ ป่าทึบที่ล้อมหอพักไว้ทุกด้าน “น่ากลัวจะตาย”
“ก็ไม่รู้จะไปอยู่ไหนแล้ว หอคณะเต็มหมด มันก็แค่ตึกเก่าเอง” น้ำพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่แววตาก็ดูระแวงไม่น้อย
“ไม่ต้องกลัวหรอก” ป๊อดพยายามยิ้มให้ทุกคน “เรามาอ่านหนังสือ เตรียมสอบ ไม่ได้มาเล่นล่าท้าผี”
“แต่ห้องนี้…เหมือนมันเคยเป็นอะไรซักอย่างมาก่อน” ม่อนพูดเบา ๆ พลางชะเง้อมองประตูไม้ที่สีลอกล่อน “เมื่อกี้เห็นลูกกรงเก่า ๆ ตรงข้างบันได เหมือนห้องขังเลย”
พวกเขาเปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นและกลิ่นไม้เก่าตีขึ้นมาทันที เงาสลัวภายในห้องโถงใหญ่ทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด
หลังเก็บของและแบ่งห้องกันเสร็จ ทุกคนมานั่งรวมกลุ่มที่ห้องนั่งเล่นเพื่อพูดคุยถึงแผนการอ่านหนังสือ สายตาของมะปรางจ้องมองรอยแตกร้าวที่พื้น เธอรู้สึกเหมือนมันเคลื่อนไหวได้ แต่ไม่กล้าพูดออกมา
ตกดึกคืนแรก ขณะทุกคนหลับ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดเข้ามาในความเงียบ มะปรางสะดุ้งตื่น เธอแน่ใจว่ามีเสียงคนเรียกชื่อเธอ แต่มองไปทั่วห้องก็ไม่มีใครขยับ
เช้าวันต่อมา น้ำบ่นว่าฝันร้ายทั้งคืน ได้ยินเสียงคนเดินวนไปวนมาหน้าห้อง “ฝันเหมือนกันมั้ย?” ป๊อดถาม แต่ไม่มีใครตอบ ทุกคนดูไม่สดใสเหมือนวันแรก
พวกเขาเริ่มสังเกตเห็นรอยขีดเขียนแปลก ๆ ที่ผนังชั้นล่าง เป็นข้อความขู่ว่า “อย่าเปิดห้องใต้บันได” พร้อมสัญลักษณ์ประหลาดที่ไม่มีใครรู้ความหมาย
“มันต้องมีอะไรแน่ ๆ” ม่อนกระซิบกับต้าร์ “พี่ภารโรงบอกว่าตึกนี้เคยเป็นโรงเรียนฝึกงานเมื่อร้อยปีก่อน แล้วก็ถูกปิดไปเพราะมีเด็กหายตัว”
คืนนั้น ขณะทุกคนกำลังจะเข้านอน เสียงเคาะดังขึ้นจากชั้นล่าง ต้าร์กับป๊อดเดินลงไปดู แต่ไม่พบใคร เพียงเงาหนึ่งที่เลือนรางในมุมมืด ใกล้ห้องใต้บันได
น้ำเริ่มเอาแต่เก็บตัว เธอสบตากับเงาในกระจกและร้องไห้ออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มะปรางสงสัยในท่าทีของน้ำที่เปลี่ยนไป “เธอโอเคใช่มั้ย?”
น้ำส่ายหน้า “มันไม่เหมือนอยู่กับเพื่อนอีกต่อไป เหมือนมีใครเฝ้ามองเราอยู่ตลอดเวลา”
เช้าวันถัดมา ป๊อดสังเกตว่าของบางอย่างในห้องถูกขยับ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็น ป๊อดตั้งกล้องมือถือไว้แอบถ่ายในห้องนั่งเล่น หวังจับหลักฐาน
คืนนั้น ขณะดูวีดีโอในโทรศัพท์ ภาพเงาคล้ายเด็กผู้หญิงผมยาวเดินผ่านหลังกลุ่มเพื่อนแบบช้า ๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
ม่อนเริ่มสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติหอพัก เขาพบข่าวเก่าที่พูดถึง “ห้องขัง” ใต้บันไดที่เคยกักเด็กฝึกงานที่มีปัญหา เด็กคนหนึ่งชื่อ “เอื้อง” หายตัวไปอย่างลึกลับ
“ถ้านี่คือวิญญาณของเอื้องจริง ๆ เราจะทำยังไง?” ต้าร์ตั้งคำถามกลางวง ทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าสบตา
เสียงร้องไห้เบา ๆ ดังขึ้นทุกคืน เงาเคลื่อนไหวในความมืด มะปรางเริ่มเห็นเงาในกระจกขยับไม่ตรงกับร่างของตัวเอง เธอหวาดกลัวแต่ยังไม่ยอมหนี
อยู่ ๆ น้ำก็หายตัวไปในคืนฝนตก เพื่อน ๆ ตามหาแต่ไม่มีร่องรอย มีเพียงประตูห้องใต้บันไดที่เปิดอ้าอยู่
ป๊อดกับต้าร์รวบรวมความกล้าเดินลงไปในห้องใต้บันได ห้องเล็กแคบมืด เศษกระดาษเก่า ๆ เต็มพื้น มีกระดานไม้ที่ถูกเขียนว่า “ขอให้อภัย” ด้วยลายมือเด็ก
ทันใดนั้น ประตูปิดเอง เสียงกระซิบรอบตัวดังขึ้นเรื่อย ๆ ใจทุกคนเต้นแรง ต้าร์เริ่มร้องขอให้ปล่อยพวกเขาไป แต่เสียงนั้นกลับหัวเราะในความมืด
ม่อนพบสมุดบันทึกเก่าในซอกผนัง เล่าเรื่องการลงโทษเด็กที่ดื้อรั้นในอดีต และการเรียกร้องความยุติธรรมที่ไม่มีใครฟัง
เสียงน้ำร้องไห้ดังขึ้นอีกครั้ง มะปรางพยายามตะโกนเรียกน้ำ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินวนรอบห้อง
เมื่อทุกคนถูกขังในห้องใต้บันได มะปรางทนไม่ไหว สารภาพว่าเธอเป็นคนปิดประตูใส่เอื้องในอดีตเพราะกลัวจะโดนกลั่นแกล้งเหมือนกัน (มะปรางเคยอยู่ในกลุ่มเด็กฝึกงานรุ่นก่อน และเพิ่งจำความจริงนี้ได้)
เงาเลือนรางของเด็กหญิงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกและแรงกดดันรอบตัว น้ำเดินออกมาจากเงามืด สีหน้าเศร้าหมอง “เราทุกคนเคยเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้”
ม่อนซึ่งค้นพบความจริงจากสมุดบันทึก ยอมรับว่าเขาเองก็เคยเห็น เหตุการณ์ความรุนแรงต่อเอื้องแต่ไม่กล้าช่วยเพราะกลัวถูกกลั่นแกล้ง
เสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวของแต่ละคน พวกเขาเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนกับปัจจุบัน จนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง
มะปรางตัดสินใจขอโทษเอื้อง น้ำตาไหลพราก เธอวิงวอนขอให้ปล่อยเพื่อน ๆ ไป เพราะทุกคนสำนึกผิดแล้ว
เงาของเอื้องค่อย ๆ สลาย กลับกลายเป็นความเงียบสงัด ทุกคนล้มตัวนอนหมดแรงในห้องขัง
เช้าวันรุ่งขึ้น ประตูเปิดออกเอง ไม่มีร่องรอยใด ๆ ของน้ำหรือเงาใดหลงเหลือ มีเพียงความทรงจำหนักอึ้งและรอยคำว่า “ให้อภัย” ติดผนัง
พวกเขาออกจากหอพัก ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง แต่เสียงกระซิบแผ่วเบายังคงลอยตามลมมาเตือนใจทุกคนตลอดไป
