เสียงหวีดหวานคราเก็บอารมณ์ แป้งนั่งอยู่ในห้องเรียน ปีอยู่ ม.6 ภายในวันที่พระอาทิตย์แสงเจิดจ้าสาดส่องผ่านหน้าต่าง เสียงการสอบดังขึ้น สายตาของเธอจ้องมองที่กระดาษข้อสอบแต่ในใจกลับคิดถึงวันงานศพของพ่อที่เพิ่งเสร็จสิ้น การสูญเสียครั้งนี้ทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง รอคอยความหวังอย่างเดียวที่จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แป้งหันมองไปทางเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “ทำไมพ่อถึงต้องจากไปแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาและสั่นคลอน ท่ามกลางการสอบ เธอรู้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง เธอเห็นจีบานของเพื่อนสาวที่เคยร่าเริงวันนี้กลับซึมเศร้าสร้างความรู้สึกผิดให้กับเธอ
หลังจากสอบเสร็จ แป้งเดินออกนอกห้องไปยังสนามกีฬา ช่วงภายใต้แสงแดดที่ร้อนระอุ เธอเห็นกลุ่มเพื่อนเล่นบอลและหัวเราะดัง แป้งยิ้มตามแต่ภายในใจกลับว่างเปล่า เหงาอย่างชนิดที่ไม่เคยรู้มาก่อน
ในคืนหนึ่งขณะที่นอนหลับ ลมหายใจของเธอแผ่วเบา เสียงนาฬิกาในห้องดัง “ติ๊ก ต๊อก” ทุกครั้งที่เสียงดัง แป้งรู้สึกเหมือนกับมีแรงดึงดูดที่เข้ามากดดันเธอให้เปิดเผยความลับเกี่ยวกับการตายของพ่อ ไม่ว่าจะทำอย่างไร เธอต้องหาคำตอบ
เช้าวันเสาร์ แป้งบอกแม่ว่าเธอจะออกไปทำงานพิเศษที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง แม่พยักหน้าตกลงแต่รู้สึกเป็นห่วง “ลูกยังไม่พร้อมหรอก” ฮอร์โมนวัยรุ่นส่งเสียงตะโกนให้ทำสิ่งที่โหยหา แป้งเดินเข้าสู่โลกกว้างอีกครั้ง
เมื่อถึงคาเฟ่ เสียงแบนด์ในร้านดัง คุณลูกค้าเริ่มไหลเข้ามา แป้งเข้ามาทำงานพร้อมกับดูแลตัวเองให้รู้สึกเป็นอิสระจากความคิดของพ่อ ในระหว่างการทำงาน เธอเห็นบทสนทนาระหว่างลูกค้าที่ทำให้รู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเธอ
ในระหว่างเวลาแอดมิน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความจากเพื่อนสนิทของเธอ “แป้ง เราต้องไปดูที่โรงเรียนที่พ่อเคยสอน” เพื่อนขอให้แป้งไปพบท่านอาจารย์ เพลิงที่เคยสอนพ่อของเธอ แป้งลังเลแต่สุดท้ายตัดสินใจว่าจะไป
ที่โรงเรียนเก่าอีกครั้ง อากาศเย็นๆ ฟ้ายังสว่างแฝงไปด้วยความเศร้า เมื่อพบเพลิง อาจารย์ดูเหมือนจะรู้ถึงความทุกข์ของเธอ “มีบางสิ่งที่ผมต้องบอก” พวกเขานั่งอยู่ในห้องเรียนมืด ๆ ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข
เพลิงแสดงให้แป้งเห็นภาพอดีตของพ่อและความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างพ่อกับแม่ เรื่องราวของการทรยศ ความรักที่ต้องห้ามซึ่งทำให้หัวใจของแป้งกระตุก “ทำไมพ่อถึงต้องแบกรับความลับนี้?” แป้งถามน้ำตาเริ่มเจิ่งนอง
เมื่อทบทวนเหตุการณ์ในค่ำคืนเก่า เธอตัดสินใจเดินกลับบ้าน สายตาของโลกภายนอกมืดดำ ฟ้ายังมีแสงดวงดาวที่ส่องสว่างเหนือหัวเธอแต่ใจกลับคิดถึงหนทางที่ต้องไป
เมื่อถึงบ้าน แม่กำลังนั่งบนโซฟา น้ำตาแตกเข้าหาแป้ง “แม่ก็เร่งพ่อให้เขาเปิดเผยสิ่งที่เขาหมายถึง แต่เขาไม่อยากให้ลูกต้องเจ็บ” ท่ามกลางการโต้เถียง แป้งรู้สึกว่าความโกรธแค้นเริ่มหลั่งไหลมาท่วมใจ ในที่สุดความจริงเปิดเผยและความสัมพันธ์ที่เปราะบางเริ่มถูกทดสอบ
ภาพพ่อวาดลงในความคิด แป้งรู้ว่าเธอไม่สามารถเก็บความโกรธไว้ได้นาน ต้องการให้แม่เปิดใจรู้ถึงความจริงที่ขมขื่น ทุกสิ่งดูเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ ภายในเมืองที่วุ่นวาย สายลมที่มาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้แค่เล็กน้อยทำให้เธอหวนคิดถึงความสุขที่เคยมี
ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด แป้งไปหาที่ของพ่อที่วัด ชอบเจอภาพจิตรกรรมของครอบครัวช่วงที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวที่สมบูรณ์และเปี่ยมไปด้วยความรัก เธอหวังที่จะหาคำตอบ
แป้งเรียกพ่ออย่างเงียบ “ทำไมพ่อถึงไป?” คำถามลอยอยู่ในอากาศ สายลมเป่าไปในวันอาทิตย์ที่สดใสก่อนที่จะคืนกลับเข้าสู่ความมืด “ถ้าให้เลือก จะทิ้งความทรงจำหรือเลือกความเจ็บปวด?”
เมื่อเผชิญสถานการณ์ซ้ำ ๆ แป้งมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางมุมมืดของโลก เธอตัดสินใจกลับไปหาความฝันในใจ “สำหรับการสูญเสีย ฉันพร้อมที่จะอยู่กับพ่อในทุก ๆ วัน”
การเดินทางเพื่อหาความจริงในชีวิตสอนให้แป้งรู้จักกับการรัก การสูญเสีย และการให้อภัย แม้จะมีความเจ็บปวด เธอเข้าใจว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ความรักที่ลึกซึ้งยังคงอยู่แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ สุดท้าย เธอรู้ว่าทุกคนมีการเสียสละเพื่อสุขที่แท้จริง
