เสียงน้ำทะเลซัดชายฝั่งเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ใต้ท้องฟ้ายามเช้า เงาสูงโปร่งของเด็กหนุ่มคนหนึ่งตัดกับแสงอ่อนที่ไต่ขึ้นเหนือขอบฟ้า อาศัยจังหวะเดียวกับคลื่นเหวี่ยงตาข่ายดักปลาลงทะเลด้วยมือที่ไม่กลัวบาดแผลและใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเกลือและรอยแผลเก่าๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ชาวบ้านบนเกาะอรุณเริ่มรวมตัวกัน แม่เฒ่าศิริถือไม้เท้าสาดสายตามองอชิ—วัยสิบหก—เดินผ่าน “คนขวางโลกอย่างเอ็ง ปีนี้จะรอดมั้ย ฮึ…” เสียงทรงพลังแต่ดวงตาเหนื่อยล้า เหล่ากลุ่มเด็กชายหญิงหยอกเย้าเขา ขณะที่อชิเมินเฉย เดินตรงไปยังชายหาดเพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีเปิดการแข่งขัน ‘เอาตัวรอดชิงไฟอรุณ’ อันเก่าแก่ของหมู่บ้าน
กระทั่งหว่างทาง อชิเหลือบเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง ยืนโดดเดี่ยวใต้ต้นฉำฉา เธอสวมเสื้อผ้าต่างจากชาวเกาะและท่าทีแปลกแยก เธอจ้องมองเขา นิ้วมือบีบผ้าแน่น อชิหลบตา พยายามกลั้นลมหายใจที่สั่นไหว
“ไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน” เขากล่าวเสียงต่ำ เสียงหัวเราะเสียดสีจากกลุ่มเพื่อนลอยตามลม “หรือเจ้ามาจากฝั่ง…”
หญิงสาวยกยิ้มบาง ดวงตาวิบวับ “ไม่ใช่ทุกคนต้องมาจากที่ที่ใครๆ มองเห็นหรอก” เธอเอียงคอ คล้ายหยั่งเชิง
บรรยากาศผ่อนคลายกลายเป็นเครียดเมื่อเสียงกลองจากฝั่งหมู่บ้านดังขึ้น ประกาศเริ่มพิธี นาฏกรรมแห่งการอยู่รอดและเกียรติยศกำลังเริ่มต้น เด็กหนุ่มและเด็กสาวแต่ละคนต่างก้าวขึ้นเวทีกลางหาด ท่ามกลางเสียงเชียร์และสายตาดูแคลนปะปนจะรวบรวมกำลังใจไว้ที่ไหนก็สุดแล้วแต่ใจใคร
“เธอไม่ได้ร่วมแข่ง…ใช่ไหม” อชิมองหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง เธอเพียงส่ายหน้าช้าๆ ตอบด้วยรอยยิ้มที่งดงามไร้ความกลัว
ไต้กลองประกาศนำทั้งหมู่บ้านเข้าสู่พิธีกรรมเก่าแก่ที่เคยว่ากันว่า หากใครชนะ ‘ไฟอรุณ’ จะขับไล่เงามืดแห่งคำสาปที่อยู่กับเกาะมาหลายชั่วอายุคน ทุกคนต่างรู้ดีถึงตำนานนั้น แต่มีเพียงอชิที่เชื่อว่าคำสาปนั้นมากกว่าเรื่องเล่า
คืนแรก อชิเข้าไปยังป่าเพื่อหาน้ำและอาหาร ท่ามกลางความมืดสลัว เขาพยายามจุดไฟแต่ไม่สำเร็จ ฝนไม่ตกแต่ลมป่าหนาวเย็นและเข็มนาฬิกาเดินช้า ทุกคนต่างหลบซ่อนในแคมป์ตัวเอง ปล่อยให้ความเงียบเข้าเกาะกุมจิตใจ
เสียงแปร่งแปลกก้องในป่า อชิมองเห็นแสงบางอย่างวูบวาบจางๆ วิ่งเข้าใกล้ “ใช่เธอมั้ย?” เขาเงียบ หญิงสาวคนนั้นนั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ ข้างๆ โคมไฟโบราณ “คืนนี้อากาศเย็นมาก” เธอพูดเบาๆ
“อยู่คนเดียวกลางป่า ไม่กลัวหรือ” อชิมองเธอ ไฟในใจของเขาเต้นแรงขึ้นกว่าทุกคืน
“ฉันอยู่กับมันจนคุ้น” เธอตอบ นิ้วแกร่งเกลี่ยน้ำค้างบนใบหญ้า “แต่เอ็งไม่อยากอยู่กับความกลัวใช่ไหม”
บทสนทนาหยุดลง เงียบงัน ทว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปในใจอชิ เขารู้ตัวว่าความรู้สึกที่กดดันไม่ใช่ความกลัวสิ่งลึกลับอย่างเดียว หากแต่กลัวอดีตที่ยังไม่ได้แก้ไขด้วย
เช้าวันถัดมา ผู้เข้าแข่งขันเริ่มหายตัวไปทีละคน คนแรกคือกันต์—ศัตรูคู่อาฆาตของอชิ เสียงโวยวายดังไกลถึงหมู่บ้าน ผู้นำชุมชนเดินเข้ามา “ใครเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับกันต์?” สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่อชิ เด็กหนุ่มกำมือแน่น
ลมทะเลพัดแรง ภายในป่าแน่นขนัด อชิพบกับหญิงสาวปริศนาอีกครั้ง “มีบางอย่างผิดปกติ…คนหายไป เธอรู้ไหม มันเกี่ยวกับคำสาปจริงๆ หรือเปล่า?” เขาเอ่ย พลางส่ายหน้าด้วยความวิตก
“ทุกอย่างบนเกาะนี้มีราคาของมัน” เธอไม่ตอบคำถามตรงๆ “บางคนต้องหายไป เพื่อให้บางคนได้ค้นพบบางสิ่ง” เสียงเธอนิ่งเย็นน้ำหนัก แววตาเต็มไปด้วยปริศนา
อชิตัดสินใจตามสืบเรื่องราว เก็บเบาะแสจากรอยเท้า ใบไม้ที่ถูกฉีกขาด กลิ่นควันบางจางในสายลม ขณะเดียวกัน เขาต้องแสร้งทำใจเย็นต่อหน้าคนในหมู่บ้านที่เริ่มหวาดกลัวและปักใจเชื่อว่าเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ทุกมุมสายตาทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างไร้ความปรานี
เสียงทะเลซัดฝั่งดังขึ้นในยามค่ำ ภายใต้แสงคบเพลิงริมชายหาด นายเสนาชายกลางคนพ่อของกันต์ พุ่งตรงเข้ามาหาอชิ “ถ้าเอ็งไม่ใช่คนทำ ก็แสดงให้เห็น!” เสียงสั่นด้วยโทสะกับความหวาดกลัวในตัวเอง อชิถอยหลัง จังหวะหนึ่งหญิงสาวปริศนายื่นมือเข้ามาแตะไหล่ “ใจเย็นๆ” เธอกระซิบใกล้หูเขาอย่างแผ่วเบา
อชิกลืนน้ำลาย นิ่งอึ้ง เขาไม่อาจยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ ในเมื่อคืนนี้เขาเองยังไม่แน่ใจอะไรอีกเลย
กลางค่ำคืนที่ฟ้าสลัว ไผ่ เพื่อนวัยเดียวกัน เดินมาเยี่ยมในป่า เขาพูดช้าชักช้า “เอ็ง…ถ้าเป็นข้า สู้ไม่ได้จริง ข้าคงหนี เอ็งคิดไงวะ?”
อชิชะงัก มองหน้ายาวๆ ไผ่ถอนหายใจยาว “แต่ข้าอยากอยู่รอดกับเอ็ง ไปด้วยกันปะ”
“มันไม่ง่าย” อชิพูดช้าๆ มองแววตาไผ่ที่เจือกลัว “บางอย่างเราหนีมันไม่ได้…คำสาปนี้…หรืออดีตของแต่ละคน”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยภาวะอึดอัดระหว่างมิตรภาพและความกังวล ไผ่แค่เงียบ มองดูความสับสนของอชิผ่านเปลวไฟปลายไม้
รุ่งสาง ทั้งสองพบศพกันต์ริมผา ถูกวางอย่างประหลาด รอยบนหน้าผาฉีกขาดเป็นสัญลักษณ์คล้ายรูปดวงตา หลายคนโจษจันในหมู่บ้าน เสียงแม่เฒ่าศิริพร่ำ “นี่มันสัญลักษณ์ของวิญญาณเฝ้าเกาะ…ไฟอรุณกำลังหมดไป!”
หญิงสาวปริศนาเดินตรงเข้ามาหา เด็กหนุ่มจ้องลึกลงในตาใสขลับ เธอกระซิบ “ถ้าอยากคลายคำสาป ต้องยอมปล่อยบางอย่าง อย่ายึดติด”
“ปล่อยอะไร…อดีตเหรอ?” อชิทวนคำ เธอพยักหน้าเบาๆ
ระหว่างที่ชาวบ้านจัดพิธีศพกันต์ อชิโดนกีดกันจากทุกคน ยกเว้นไผ่ที่ยังอยู่ข้างเขา เสียงถกเถียงระหว่างผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเดือดขึ้นเรื่อยๆ หลายคนเริ่มคิดหาหนทางเอาตัวรอด แต่ก็ไม่มีใครกล้ารับผิดชอบคำพูด
คืนหนึ่งอชินั่งตัวงออยู่หลังโขดหินริมทะเล เสียงคลื่นดังกลา เข้าโอบกอดความเหงา หญิงสาวคนนั้นมานั่งเคียงข้าง ไหล่เกือบชนกัน “เอ็งไม่เชื่อในตัวเองใช่มั้ย” เธอพูดท่ามกลางเงียบสงัด
“ข้า…กลัว กลัวจะเป็นเหมือนที่พวกเขาว่าจริงๆ กลัวอดีต” เขากระซิบตอบ
“ทุกคนล้วนมีบางสิ่งที่กลัว บางทีสิ่งนั้นคือสิ่งที่จะพาเราเติบโต”
สองคนนั่งเงียบ คำพูดลอยไปกับเสียงคลื่น สามเหลี่ยมความเงียบทอดยาว อชิลุกขึ้นตัดสินใจ
รุ่งเช้า อชิกลับไปที่หมู่บ้านขอพบแม่เฒ่าศิริ ขอให้เธอเล่าอดีตเกี่ยวกับไฟอรุณจริงๆ แม่เฒ่ากระซิบเล่าเรื่องเมื่อครั้งวัยสาว ว่าวันหนึ่งไฟศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในมือคนไร้ศรัทธา เกาะจึงถูกทิ้งร้างเพราะเงามืดแห่งความผิดและการให้อภัยที่ไม่เคยเกิดขึ้น
เขากลับออกจากบ้านแม่เฒ่าด้วยแววตาเปลี่ยนไป “ข้าจะหยุดความเชื่อนี้ให้ได้” เขาบอกกับไผ่ เปล่งเสียงแน่วแน่เป็นครั้งแรกในชีวิต
สร้างอุปสรรคขึ้นเมื่อสายลมในค่ำวันนั้นพัดพาเสียงกรีดร้อง ผู้เข้าแข่งขันอีกคนหายตัว เหลือคราบเลือดสีดำกับเส้นผมพาดผ่านทางเดินสู่วังน้ำลึก ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านขนานวดินพรมน้ำมนต์หวังจะขับไล่วิญญาณชั่วร้ายโดยไม่รู้ว่าความกลัวที่ฝังรากในใจนั้นรุนแรงกว่าคำสาปภายนอกเสียอีก
ไผ่ขอความเห็นใจจากอชิ “เราควรหนีดีไหม อีกไม่นานคงไม่มีใครเหลือ”
แต่คราวนี้อชิส่ายหน้า “ข้าไม่หนีแล้ว หยุดวนเวียนอยู่กับอดีตเสียที”
ช่วงค่ำทั้งสองเดินเข้าไปในป่าลึก อชิพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตามหลอกหลอนตนเองและทุกคนในเกาะ ตรงหน้าพบหญิงสาวปริศนานั่งรออยู่กลางแสงจันทร์ เธอเผยรอยแผลเก่าตรงข้อมือซ้าย “ข้าเองก็เด็กที่เคยถูกลืม เคยโดนกล่าวหา เคยสูญเสียความเชื่อใจ”
คำสารภาพนี้เปลี่ยนรอยมองของอชิ เขาเข้าใจว่าเธอเป็นดวงวิญญาณหนึ่งที่ไม่อาจไปผุดเกิดเพราะตราบาปแห่งความผิดและความหวงแหนต่ออดีต ทำให้คำสาปคงอยู่บนเกาะ
หญิงสาวจ้องหน้าอชิ “ถ้าเอ็งให้อภัยตัวเองได้ ไฟอรุณก็จะกลับมา” เสียงเธอกระซิบเหมือนสายลมปะทะขอบฟ้า
“แล้วถ้าข้าไม่ได้ทำผิดล่ะ” อชิถาม เธอสบตากรุ่นเศร้า “แต่เอ็งแบกมันเอาไว้…จนทำร้ายตัวเอง”
อชิเงียบ เงียบจนหัวใจเจ็บ เขายิ้มเศร้าโดยไม่ทันรู้ตัว
แสงอรุณรุ่งแทนที่แสงจันทร์อย่างแผ่วเบา วันสุดท้ายของการแข่งขัน อชิก้าวขึ้นบนยอดผา พร้อมไผ่พาโคมไฟอรุณโบราณขึ้นมาวางตามคำแนะนำของหญิงสาว ก่อนวาง เขากระซิบ “ข้าให้อภัยตัวเอง”
แสงอบอุ่นแผ่ไปทั่วเกาะ เสียงคนเฒ่าเด็กหญิงดังแซ่ซ้อง เงามืดหายไปทีละน้อย ผู้คนในชุมชนมองอชิโดยไร้อคติ แม่เฒ่าศิริเข้าสวมกอดเขาเบาๆ “ขอโทษที่ตัดสินเอ็ง”
อชิเดินกลับชายหาด ค้นหาเงาหญิงสาวปริศนา ไม่พบเธออีกต่อไป ทว่าบนหาดมีรอยเท้าคู่เล็กๆ วางเคียงรอยเท้าเขาอยู่ ใต้แสงอรุณใหม่แห่งเกาะ
ไผ่ยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ปีหน้า แข่งอีกกับข้านะ” อชิหัวเราะเบาๆ “แต่ปีนี้ข้าขอแค่ได้ให้อภัยตัวเองกับเกาะ…มากพอแล้ว”
เสียงคลื่นซัดฝั่งเบาๆ แสงแรกของวันใหม่ฉายภาพรอยเท้าสองคนเคียงกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดบนหาดอรุณ เกาะที่ตอนนี้ไม่มีคำสาป ดวงใจบางดวงก็ได้กลับมาเป็นอิสระเสียที
