เสียงกริ่งบอกเวลาหนึ่งทุ่มของห้องสมุดมหาวิทยาลัยกังสดาลดังคลอเบา ๆ ฝนหยุดตกไปตั้งแต่ตอนบ่าย แต่ความชื้นเย็นยังเกาะตามขอบหน้าต่างกระจกสูง สายตาวริศนาไล่ไปตามปกหนังสีดำที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวรรณกรรมคลาสสิก เธอหันขวับไปสบตากับปทิตา เพื่อนสาวตัวเล็กหน้ากลมซึ่งยืนอยู่อีกฟากของชั้นหนังสือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“รีบซิวะ นาทีนับถอยหลังแล้วนะ” เสียงวิรัฐ หนุ่มผิวเข้มร่างสูงเตือนขณะเดินตามมา วริศนาหยุดหายใจครู่
ปทิตาทำหน้าสงสัยพลางกระซิบ “นายแน่ใจเหรอ ว่ามันอยู่ตรงนี้? หมู่นี้ฉันฝันแปลก ๆ ทุกคืนเกี่ยวกับเงาบางอย่าง… มันดู… มีชีวิต”
วริศนางับฟันล่าง ดูเหมือนจะลังเลแต่อดไม่ได้ หัวใจของเธอเต้นระรัวโดยไม่รู้สาเหตุบางอย่าง เมื่อมือของเธอแตะปกหนังแข็ง ๆ เย็นเฉียบ เงาสีเทาราวกับสอดแทรกจากชั้นหลังหนังสือ ตาจ้องไปยังสามคนที่อยู่ร่วมกัน
วิรัฐขยับตัวอย่างเฉียบขาด ดวงตาจิกไปยังวริศนา “อย่าไปกลัวอะไรงี่เง่า สนใจแต่ของจริงดีกว่า”
ปทิตาสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วคว้าแขนวริศนาแน่น เธอเห็นเหงื่อเกาะขมับเพื่อนแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
“ฉัน… ฉันว่ามันไม่โอเคแน่ ๆ เลยวะ” ปทิตาว่า เห็นมือวริศนาสั่น “รีบดูแล้วไปกันเถอะ”
วริศนาเปิดหนังสือ เธอพบกระดาษแผ่นเก่าที่ขอบซีดเหลือง ตัวหนังสือราวกับมีใครบางคนเขียนด้วยหมึกดำฉีกขาด ภายใต้แสงสลัว เงาสีเข้มขยายบนพื้นไม้ขึ้นทุกที ครู่หนึ่ง ทั้งหมดรู้สึกเหมือนเวลาในห้องสมุดหยุดนิ่งลมหายใจขาดห้วง
ประตูห้องสมุดปิดแน่นสนิทโดยไม่มีใครได้ทันสังเกต ราวกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนเพิ่งเดินผ่านพวกเขาไป
อรรถ หนุ่มร่างท้วมแว่นหนา กระซิบเสียงสั่นพลางเหลียวหลัง “ได้ยินเสียงเหมือนใครเดินมาทางโถงด้านหลังหรือเปล่า?”
วิรัฐกรอกตา “เลิกมโนกันได้แล้ว ทุกคนแค่เครียด พวกเราแค่อยากรู้ว่าทำไมถึงมีข่าวคนหายที่นี่ทุกปีเท่านั้นเอง”
วริศนาอ่านข้อความในหนังสือออกเสียงเบา ๆ “…ผู้ใดเปิดเงาแห่งอดีต ต้องแลกกับความกลัวที่ตนเองเก็บงำ…” เธอเงียบไป หายใจติดขัด
ทุกคนในกลุ่มมองหน้ากัน ปทิตาเอื้อมแตะฝ่ามือวริศนา “ถ้ายังไง เราออกไปกันเถอะนะ มันเริ่มไม่เหมือนการสำรวจสนุก ๆ แล้ว”
เสียงทึบของพื้นไม้ดังขึ้น เงาหลังชั้นหนังสือขยายกว้างจนดูเหมือนกำลังกลืนกินแสงไฟ เสียงขีดข่วนบางอย่างดังขึ้นลอดชั้นหนังสือ ทุกคนแข็งค้าง ไม่กล้าขยับ
อรรถเคลื่อนตัวมาข้าง ๆ วิรัฐ พึมพำเสียงเบา “ฉันว่า…เราไม่ควรมาที่นี่…ฉันว่า เราควรจะคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ที่จะเกิดอะไรจริง ๆ”
วิรัฐทำท่าจะพูดอะไร แต่ตาเขารีบเหลือบไปที่เงามืดตรงมุมห้อง ทุกคนสัมผัสได้ถึงไอสื่อสารบางอย่างในอากาศ เหมือนถูกบีบบังคับให้เผชิญหน้ากับบางสิ่งที่กลัวที่สุดในใจ
เสียงนาฬิกาเหนือประตูดังติ๊ก ๆ ทุกคนยังคงนิ่ง งัดเอาความกล้าสุดท้าย อรรถเป็นคนแรกที่ฝืนเดินไปยังแสงไฟริมทางเดิน เขามองหาประตูหนีแต่กลับพบว่ามันหายไป เหลือเพียงเงาทะลุมิติที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
อรรถหันมามองพวกเพื่อน พูดเสียงแผ่ว “ฉันขอโทษที่ครั้งนั้น…เคยปล่อยให้ใครบางคนต้องอยู่คนเดียว ที่ฉันกลัวเพราะตัวเองอ่อนแอ” ดวงตาเขามีน้ำใส ๆ รื้นขึ้น วิรัฐหลบตาอย่างชัดเจน
วริศนาก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าทุกคน พลางมองเงามืด เธอตัดสินใจฉีกปกหนังสือดึงกระดาษออกมา ทุกคนตกใจแต่ไม่มีใครห้าม คำสาปที่ถูกผนึกมานานเริ่มอ่อนกำลัง เงาสีดำกลายรูปร่างเป็นร่างผู้หญิงในชุดนักเรียนสมัยเก่า ทรงผมเปียยาว ดวงตาว่างเปล่า
บรรยากาศเย็นเฉียบกระตุกทุกเส้นประสาทของทั้งสี่คน ร่างเงาสาวเอื้อมมือราวต้องการสัมผัสใครบางคน เสียงหวีดร้องถูกขังอยู่ในกำแพงหนังสือ วริศนาดึงมือปทิตาไว้แน่น
ร่างเงาสาวกระซิบเสียงแตกพร่า “จงให้อภัยเถิด…” ห้องสมุดกระพริบแสงไฟรัว ๆ เหมือนไฟจะดับ วริศนานิ่งมองร่างนั้น เธอก้าวเข้าหาเงาทะลุมิติ ขณะน้ำตาไหลอาบแก้ม มือสั่นเทิ้มแต่รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย
วิรัฐพูดแผ่วเบา “เธอจะทำอะไร อย่า!”
แต่เสียงของวริศนาแผ่วเบากว่า “ฉัน… ฉันขอโทษนะ ถ้าการให้อภัยคือสิ่งที่เธอต้องการ ฉัน… ขอโทษที่ไม่เคยกล้ายอมรับความผิดตัวเอง” เงาสาวค่อย ๆ จางหาย น้ำตาวริศนาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง
ประตูห้องสมุดคลายล็อกอย่างช้า ๆ ทิ้งความเงียบงันไว้ เงาดำบนพื้นไม้หายไป วิรัฐหยิบมือวริศนามาแนบอก ปทิตายืนกอดอกพลางถอนหายใจ อรรถทรุดนั่ง กุมมือแน่น
หลังจากเหตุการณ์นั้น ทุกคนตกลงสัญญาว่าจะช่วยกันเปิดเผยความจริงของอดีตในฐานข้อมูลห้องสมุดเก่า แม้จะต้องเจอกับความกลัวหรือความผิดที่ฝังลึกในใจอีกครั้ง
หลายวันถัดมา พวกเขากลับเข้าไปในห้องสมุดอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อหาคำตอบคำสาป แต่เพื่อเยียวยาและให้อภัยอดีตตัวเองร่วมกัน พวกเขายิ้มให้กัน ความเงียบงันของห้องสมุดดูอบอุ่นขึ้นกว่าที่เคย
แสงแดดยามเย็นลอดหน้าต่างกระทบใบหน้า กลุ่มเพื่อนทั้งสี่นั่งอยู่ข้างกัน หนังสือบันทึกเล่มนั้นถูกวางไว้ตรงกลางโต๊ะ ไม่มีใครพูดอะไร สายลมเย็นโชยเข้ามาเหมือนปลดปล่อยความทรงจำอันขมขื่น เงาดำไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงแสงอ่อน ๆ กับเสียงหัวเราะและคำสัญญาใหม่ของมิตรภาพที่ไม่มีวันถูกกลืนหาย
