เสียงนกเช้าขับกล่อม มิราเปิดม่านหน้าต่าง ตั้งใจกวาดตามองสถานที่รอบตัว เธอรู้โดยสัญชาตญาณว่าเมืองนี้ไม่ใช่ ‘บ้าน’ จริง ๆ แม้สิ่งปลูกสร้างและควันจากปล่องไฟจะดูคุ้นตา เดมิน ลูกชายตัวน้อยคลานมากอดขา เหมือนเด็กวัยเดียวกันเมื่อเผชิญฝันร้าย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่… วันนี้ไปโรงเรียนไหมครับ” เสียงของลูกชายเหมือนดังอยู่ใกล้ แต่รอบข้างกลับงันงัน ชวนให้ประสาทเสีย มิราแตะผมของลูกเบา ๆ
“ยังเช้าอยู่ลูก แม่ว่ารอสักพักดีกว่า” เธอพูดหน้านิ่ง ดวงตาตวัดมองนาฬิกาบนกำแพง—เข็มวินาทีหยุดนิ่ง
ทั้งสองออกสำรวจตัวเมือง ถนนอิฐแดงทอดไปยังจัตุรัสกลาง หน้าร้านเบเกอรี่มีขนมปังอบใหม่วางเรียง แต่ไม่มีใคร เงาสะท้อนในกระจกหน้าร้านไม่ใช่ตัวเองที่ยืนอยู่
“แม่ ดูนั่น” เดมินชี้ไปยังชายสูงวัยที่เดินช้า ๆ ถือไม้เท้า มือข้างหนึ่งติดตราสัญลักษณ์รูปเข็มนาฬิกา มิราตัดสินใจเดินตาม
ชายคนนั้นหยุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดโดยไม่หันกลับ “พวกเธอมาจากนอกเมืองใช่ไหม”
มิราแลกสายตากับเดมิน เธอพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ เราหาทางกลับบ้านไม่เจอ”
ชายสูงวัยถอนหายใจเดินผ่านซอกตึก “ที่นี่… บ้านคือสิ่งเดียวที่เปิดประตูออกไม่ได้” แววตาหม่นเศร้า วินาทีหนึ่งเธอเห็นภาพสะท้อนแปลกประหลาดในตาเขา เงาตึกสูงซ้อนทับกับทุ่งหญ้าเขียวขจี
มิรากลรับมือกับความรู้สึกกลัว รัก และความผิด เธอไม่แน่ใจว่ามาที่นี่ได้อย่างไร แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับเดมินที่ไม่เคยบอกใคร
ในครัวของบ้าน มิราหยิบกล่องดนตรีไขลานเก่า ๆ เปิดฟังท่วงทำนองสั้น ๆ ทุกครั้งที่ไขลานจนสุด อะไรบางอย่างในอากาศเปลี่ยนไป ฉับพลันเสียงแว่วดังจากพื้นห้องใต้ดินที่ไม่เคยมีมาก่อน
เดมินแทรกเสียง “แม่ ทำไมเราต้องย้ายบ้านตลอด…” ดวงตาเด็กน้อยซ่อนความทุกข์
“แม่แค่…อยากให้ลูกปลอดภัย” เสียงสั่นเล็กน้อยที่ท้ายประโยค มิร่ามองออกนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าส่องสว่างผิดปกติ
คืนแรกในเมืองใหม่ ม่านหน้าต่างไหววูบตามแรงลม ฝันร้ายของมิรากลับมาอีกครั้ง เธอเห็นตัวเองอุ้มเดมิน วิ่งในเมืองไฟไหม้ที่คุ้นตาแต่ผิดยุค เสียงร้องไห้ของเด็กเจือเสียงกรีดร้องจากรอยแยกในอากาศ
เมื่อตื่นขึ้น พบว่ารอยแยกบางอย่างเกิดขึ้นจริงบนกำแพงห้องนอน—ราวกับรอยหัวแม่มือที่ฝังลึกและมีลมอุ่นรั่วไหลออกมา
เดมินพยายามผลักมือเข้าใกล้รอยแยก นิ้วมือสัมผัสบางสิ่งเย็นเฉียบ “มันเหมือนประตู…”
เช้าวันต่อมา มิราเดินไปยังห้องสมุดเก่า ทรุดโทรมแต่ยังคงความงามในอดีต ผู้ดูแลห้องสมุดเป็นหญิงชรา ใบหน้ากรุ่นกลิ่นชาแก่นจันท์
“ขอโทษค่ะ… มีหนังสืออะไรเกี่ยวกับเมืองนี้บ้างไหม” มิราถามเชิงอ้อม
หญิงชราเพียงยิ้มบาง ๆ ดวงตาลุ่มลึก “มีแต่ประวัติที่ไม่สมบูรณ์ เมืองนี้ถูกร่างใหม่เสมอ ทุกการเดินทางทิ้งรอยเวลาไว้”
เธอส่งหนังสือเล่มใหญ่หน้าปกขาดยุ่ยให้ มิราพลิกดู ภาพวาดบ้านเรือนเปลี่ยนแปลงในแต่ละหน้า แต่บางหลังกลับเหมือนหลุดมาจากอีกยุคสมัย
รมิดา หญิงสาวแปลกหน้าผมแดงสด เข้ามาแทรกเบา ๆ “เธอก็มาใหม่เหมือนกันเหรอ” เธอแสยะยิ้ม สีหน้าท้าทาย
เดมินขยับหลังแม่ “เราติดอยู่ที่นี่เหรอครับ”
รมิดาสบตาเด็กน้อย ช้า ๆ “ทุกคนที่มาที่นี่ ต่างหนีอะไรบางอย่าง…แต่สุดท้ายก็ต้องเลือกว่าจะเผชิญหรือหลบเลี่ยง”
ข่าวการปรากฏของรอยแยกแพร่กระจาย ผู้คนเริ่มลือว่าเป็น ‘ทางออก’ สู่อนาคตหรืออดีต มิรารู้สึกเครียด เมื่อเสียงกระซิบในบ้านเกิดถี่ขึ้น ทุกครั้งที่กล่องดนตรีเล่นถึงท่อนสุดท้าย รอยแยกยิ่งขยายกว้าง
ในคืนฟ้าหนาว หมอกไหลวนเหนือจัตุรัสเก่า มิราตัดสินใจเดินออกไปสำรวจรอยแยกพร้อมเดมินและรมิดา ข้างในรอยแยกคล้ายทางเดินที่ขนานกับถนนสายเดิม แต่ทุกอย่างเบลอ ลมหายใจกลายเป็นไอหนาว
“แม่ เรากำลัง…เดินย้อนกลับเหรอ” เดมินถามเบา ๆ
“ไม่รู้ลูก เราต้องไปข้างหน้า” น้ำเสียงพยายามกลบความกลัวในใจตัวเอง
รมิดาเดินนำ ระบายลมหายใจดัง “เธอเชื่อเรื่องโชคชะตาไหมมิรา”
“ฉันเคย…แต่ตอนนี้แค่กลัวจะเสียเขาไปอีก” น้ำเสียงสั่น ริมฝีปากบางเม้มแน่น มิราปล่อยมือเดมินเพียงชั่วครู่
เสียงบางสิ่งฟาดเข้ากับผนังรอยแยก เงาร่างหนึ่งปรากฏ ดวงตาขุ่นมัว ชายสูงวัยจากวันแรกปรากฏในชุดที่ต่างออกไป—ราวกับชายอีกคน
“เจอกันอีกแล้ว…เธอกำลังเดินทางไปไหน มิรา” เขาถามเหมือนทดสอบ
“ฉันจะหาทางกลับบ้านกับลูก!”
“บ้านคืออะไร มิรา บ้านของเธอ หรือบ้านของลูกชายที่เกิดจากรอยต่อระหว่างโลก?”
เสียงสะท้อนในอากาศ ม่านหมอกเผยภาพเมืองอื่น บ้านเก่าในอดีตที่เคยหลบซ่อน ไฟไหม้ คืนฝนตก บ้านเด็กกำพร้าซึ่งมิราเติบโต—ความเสียดายแล่นเข้าหัวใจ
เดมินก้าวออกมายืนตรงหน้า ชูหินกลม ๆ ขึ้น “ผม… ผมจำได้ ที่นี่น่ากลัว แต่แม่อยู่กับผมเสมอ”
ภาพรอยแยกกระเพื่อมรุนแรง ฉับพลันกลายเป็นห้องในบ้านเก่า รมิดากลายร่างเป็นหญิงสาวในชุดยาวเก่าแก่ สีหน้าเศร้า
“ฉันคืออดีตของเธอ มิรา ฉันก็เคยวิ่งหนีตัวเอง ถูกกลืนโดยรอยแยกจนแทบลืมวิธีรักใคร”
มิรายืนอึ้ง ไหล่สั่น หยดน้ำตารินหล่นบนพื้นห้อง รอยแยกเริ่มปิดตัวเองเมื่อเดมินตัดสินใจจับมือแม่ ลมหายใจทั้งสองประสานกัน
ชายสูงวัยกล่าวช้า ๆ “การเดินทางข้ามเวลาไม่ให้โอกาสใครเลือกอดีตซ้ำ แต่ให้เรียนรู้วิธีโอบกอดปัจจุบัน”
หมอกค่อย ๆ จาง เมืองกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มิราหันผิดฝั่ง พบว่าบ้านของตนเองกลายเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่กล่องดนตรีวางอยู่บนโต๊ะ เปิดท่วงทำนองใหม่ที่ไม่เคยได้ยิน
เดมินจ้องหน้าต่าง “แม่… ผมกลัวจะลืมทุกอย่าง”
“ไม่เป็นไรลูก ขอแค่เราจำกันได้ในหัวใจ เราก็ยังเป็นบ้านของกันและกัน”
เสียงขับกล่อม ข้างนอกสายลมไหลผ่านรอยแยกสุดท้าย เมืองทั้งเมืองเหมือนหายใจพร้อมกัน มิราและเดมินนั่งกอดกัน คำถามเกี่ยวกับเวลาและบ้านอาจไม่มีวันได้คำตอบ แต่วันนี้ ทั้งสองข้ามผ่านความกลัวในใจ สัมผัสแดดเช้าที่อบอุ่นด้วยศรัทธาว่าที่นี่ก็เป็น ‘บ้าน’ เช่นเดียวกับทุกที่ที่มีความรัก
