“ทุกคน! ใครเอาเครื่องปิ้งขนมปังของครัวกลางไป!” เสียงเต้ยหัวหน้าหอพักปีหนึ่งตะโกนก้องรับเช้าวันอาทิตย์อันแสนสงบ (แต่สงบแค่สามนาที) ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนร่วมหออย่าง ‘กอล์ฟ’ รุ่นน้องขี้ระแวง, ‘น้ำตาล’ สาวห้าวที่พูดตรงจนชวนจุก, ‘เซนต์’ เด็กปีสี่ขี้หลงขี้ลืม, และ ‘กัส’ ผู้ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์ปกติคนเดียวในวงจรนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เต้ยยืนกลางครัวพร้อมเครื่องปิ้งขนมปังโต๊ะเปล่า “คิดว่าใครชอบขโมยของแบบนี้กันล่ะ” เขาเริ่มจ้องหน้าทุกคน น้ำตาลสะบัดผมเสียงแข็ง “ของหายก็ลงแจ้งความสิเจ้!” กอล์ฟโวยเสียงสั่น “แจ้งความเพราะเครื่องปิ้งขนมปัง! พี่มีสมองคิดแค่นี้เองรึ…”
เต้ยไม่ยอมแพ้ เขาขุดสมุดโน้ตออกมาจด “แผนหนึ่ง เราจะสัมภาษณ์ทุกคนในหอ และตรวจหาหลักฐานทุกซอกทุกมุม” เซนต์เดินเกาท้ายทอย “เต้ย นี่เราต้องล่าขโมยจริงเหรอ หรือพี่แค่ลืมว่าเอาเครื่องปิ้งไปไว้ไหนอีกตามเคย…”
ช่วงสาย เต้ยนัดประชุมใหญ่ ทุกคนมานั่งเรียงกันที่ห้องนั่งเล่น กัสค่อย ๆ ยกถ้วยข้าวต้มมานั่งบนโซฟา น้ำตาลขมวดคิ้วถาม “เต้ย พกสมุดลายทางนั่นไว้ทำไมหรือ?” เต้ยเปิดหน้าโน้ต “เพื่อจดคำให้การ ทุกคนต้องสารภาพว่าอยู่ที่ไหนเมื่อคืน 23:00” แต่ละคนเริ่มเล่าอย่างช้า ๆ เป็นลำดับ เหตุการณ์เริ่มเละตั้งแต่ต้น กอล์ฟตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมกำลังฟัง podcast เกี่ยวกับทฤษฎีสมคบคิด ว่าอาจมีสมาคมลับชอบขโมยเครื่องครัว”
น้ำตาลถอนหายใจ “เมื่อคืนฉันดูข่าวเงียบ ๆ อยู่ในห้อง ไม่ได้ยุ่งกับใคร” เซนต์คิดนานมากจนทุกคนชะงัก “เมื่อคืนเหรอ เอ่อ… เมื่อกี้กินข้าวกับเจ้าเต้ยนี่เองนิ?” เต้ยยักไหล่ “เซนต์ เราอยู่กับนายแค่สิบห้านาที ก่อนนายหายหัวไปกับโทรศัพท์”
หลังซักถาม เต้ยเริ่มเช็คห้องครัวอย่างหมกมุ่น พลางโน้ตยิก ๆ “กัส นายเห็นอะไรแปลก ๆ ไหม?” กัสส่ายหน้า “มีแต่กล่องขนมปังหมดอายุ ยังคิดว่าจะโยนทิ้งให้หมาในซอย” เต้ยหน้าเบ้ “กล่องขนมปังไม่สำคัญ เครื่องปิ้งสิสำคัญ!”
น้ำตาลแปลกใจ “หรือเครื่องปิ้งขนมปังมันโกรธที่โดนปิ้งขนมปังวันละสิบชิ้น เลยเดินหนีเอง” กอล์ฟหัวเราะพรวด “นี่จะเขียนเป็นนิทานก่อนนอนเหรอ?”
เซนต์เหลียวหาของ “เมื่อเช้าฉันเห็นใครเดินถือตะกร้าไปทางตึกข้าง ๆ นะ…” ทุกคนหันขวับ “ใคร!?” เซนต์ก็ลืม “จำชื่อไม่ได้ แต่ผมว่าสูง ๆ ผอม ๆ หรือไม่ก็เตี้ย ๆ อ้วน ๆ” กัสระอา “พี่เซนต์ นั่นมันอธิบายได้ทั้งตึกแล้วนะ…”
แผนต่อไปของเต้ยคือ ‘ติดป้ายประกาศ’ ทั่วหอพักด้วยลายมือใหญ่ “ใครพบเห็นเครื่องปิ้งขนมปัง ช่วยนำส่งคืน และรับรางวัลเป็นขนมปังหยาบ ๆ สักชิ้นจากใจ” กอล์ฟช่วยติดป้าย แต่บ่นตลอดทาง “เคยเห็นรางวัลน้อยใจขนาดนี้มั้ย”
ที่หน้าร้านของหอพัก กัสเจอกับ ‘อิงฟ้า’ รุ่นพี่ปริศนา อิงฟ้าถาม “จะหาของหายเหรอ? จริง ๆ ตอนนี้นอกจากหมาก็ไม่มีใครแวะตึกบ่อยนะ…” กัสแกล้งตอบ “หมามันจะขโมยเครื่องปิ้งเหรอ?” อิงฟ้ายักไหล่ “ไม่รู้สิ หมาพิเศษที่นี่อาจจะทำแซนด์วิชใส่ไส้กรอกขายเอง”
คืนนั้น กอล์ฟเริ่มกังวลหนัก เพ้อว่าอาจมี ‘องค์กรใต้ดิน’ มาลักลอบเครื่องใช้ไฟฟ้าจากหอ จึงปีนขึ้นหลังตู้เย็นจองซ่อน ‘ซากปลั๊ก’ น้ำตาลเห็นแล้วถึงกับถาม “ตกลงจะตามจับขโมย หรือกลัวตัวเองเป็นคนโดนจับ?” กอล์ฟตอบเสียงขุ่น “แล้วถ้าเขามีเครื่องปิ้งขนมปังรุ่นล่องหนล่ะ!”
ณ ห้องน้ำช่วงเช้ามืด น้ำตาลเปิดประตูพบเต้ยนั่งกอดทรวงอกอยู่ในความมืด น้ำตาลตกใจ “พี่! จะมานั่งเศร้าในห้องน้ำทำไมคะ” เต้ยถอนใจ “เรา…กลัวว่าเรามัวแต่สั่งการจนลืมดูแลเพื่อน หรือพลาดอะไรที่ชัดอยู่ต่อหน้า” น้ำตาลใจอ่อน “เอางี้ เดี๋ยวช่วยสืบให้เลย!”
กลางวันต่อมา เต้ยเจอเด็กหออีกกลุ่มที่โต๊ะอาหาร ‘เล็ก’ หัวเราะ “พูดถึงขโมยหอพัก แค่เมื่อคืนพวกฉันยังกลัวจะโดนหยิบเก้าอี้ไปซักตัวเลยพี่” กัสกระซิบ “ถามตรง ๆ … พวกนายเห็นเครื่องปิ้งขนมปังบ้างป่ะ” เล็กส่ายหัว “เห็นแต่ข้าวผัด!”
เซนต์ไปถูกเรียกเพราะไปเดินถือตะกร้าหวายไว้ผิดเวลา เจ้าหน้าที่หอตั้งข้อหา ‘คนพกของแปลก’ เซนต์อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อธิบายจนป้าแม่บ้านขำ “หนูเอาตะกร้านั่นไปทำอะไรลูก” เซนต์ตอบ “จะใส่ไข่ต้มครับ แต่ขี้ลืม ลืมซื้อไข่”
หลังจากผิดหวังจากทุกทิศ เต้ยนัดประชุมลับรอบดึกอีกครั้ง น้ำตาลเอาไอเดีย “งั้นเรากล้องวงจรปิดย้อนดูมั้ย?” กอล์ฟดีใจรีบเปิด เห็นแต่ภาพคนเดินไปมาปกติ จนเซนต์แนะ “ลองดูเมื่อวานตอนบ่าย สาม” วินาทีต่อมา… ภาพ ‘เต้ย’ เองเดินเอาเครื่องปิ้งขนมปังไปเก็บไว้ใต้โต๊ะเพราะกลัวน้ำหกใส่!
ทุกคนหยุดนิ่งเหมือนโดนแช่แข็ง เต้ยอึ้ง ค่อย ๆ ยกมือ “เอ่อ… อะไรนะ?” น้ำตาลกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ “สุดท้ายคนที่ขโมยคือหัวหน้าหอ…” กอล์ฟถอนหายใจแรงสุดในชีวิต “ไม่ต้องตั้งแก๊งนักสืบแล้วมั้ง…”
ตอนนี้ ความเข้าใจผิดทั้งหมดก็คลี่คลาย กัสเอาขนมปังมาแจก ทุกคนหัวเราะกันเสียงดัง ยกเว้นเต้ยที่เขินมาก “ขอโทษทุกคน เราควรเช็กความจำตัวเองก่อน….”
เซนต์ยิ้ม “เดี๋ยวคราวหน้าขาดอะไร… พี่จะถามเต้ยก่อนอันดับแรก” น้ำตาลยิงมุก “แค่ขอให้เครื่องซักผ้าไม่ไปโผล่ในตู้เย็นก็พอแล้ว…”
บทสรุป เต้ยนั่งปิ้งขนมปังให้เพื่อนกิน ยอมรับบทบาทหัวหน้าหอที่ต้องเรียนรู้ที่จะฟังคนอื่นบ้าง กอล์ฟยกนิ้ว “ต่อไปนี้ประกาศของหาย ให้เดินตามกลิ่นขนมปังไหม้เถอะ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งในหอพัก ณ เช้าวันใหม่ พร้อมกับเต้ยขอให้กัสฝากกุญแจไว้ให้… ทุกคนพร้อมใจถาม “แน่ใจนะเต้ย?” และเสียงหัวเราะตีวงจรใหม่ที่ไม่มีวันจบสิ้น
