ในคืนอันเงียบสงัดในหมู่บ้านเล็กๆ ริมฝั่งแม่น้ำ การตัดเสียงของน้ำไหลเป็นพื้นหลัง ซูซานหญิงสาววัยยี่สิบปียืนอยู่บนระเบียงบ้านไม้ชำรุดของเธอ มองดูผืนน้ำที่อยู่ตรงหน้าจนคิดทบทวนถึงชีวิตของเธอ ความทุกข์และการกดดันที่เธอพบเจอมานาน เพราะคนรอบตัวดูเหมือนจะมีความลับอันดำมืดซุกซ่อนอยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ซูซานได้ยินเสียงกระซิบซุบซิบจากกลุ่มเพื่อนบ้านว่า พ่อของเธอสั่งให้เธอจับตามองแม่แท้ๆ ที่กลับมายังบ้านหลังการหายตัวไปอย่างลึกลับ ความกังวลกัดกินใจจนไม่เป็นอันทำการใด มีเพียงเสียงน้ำไหลเท่านั้นที่ช่วยปิดบังความนึกคิดของเธอ จู่ๆ พริกเพื่อนสนิทของเธอเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบๆ อากาศภายในบ้านหนาวเย็นทำให้การสนทนาของพวกเขากดดันยิ่งขึ้น
“ฉันไม่ค่อยได้ยินข่าวจากเธอนับตั้งแต่แม่กลับมา” พริกบอกเสียงเบา ขณะเขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ปีกแตก
ซูซานถอนหายใจลึก “ทุกอย่างดูเหมือนจะผิดพลาด ฉันคิดว่าทุกคนซ่อนบางอย่างไว้”
ซูซานและพริกเริ่มสำรวจเกี่ยวกับชีวิตของแม่ที่กลับมาจากการหายตัวไป เรื่องราวเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อทั้งสองสอบถามคนที่รู้จักแม่ และพบว่ามีบางคนบอกว่าแม่ได้ข้องเกี่ยวกับพ่อมดที่เขาตำหนิ ตำนานโบราณเกี่ยวกับคำสาปตรงนี้เคยเป็นคำพูดที่ทำให้คนปวดหัวอยู่ในความคิดของเธอ
หนึ่งคืนขณะที่ซูซานกำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ สร้างความกล้าหาญที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอจึงตัดสินใจออกไปตามหาความจริงเธอรีบวิ่งไปที่บ้านเก่าๆ ที่เคยเป็นที่ตั้งของพ่อตอนเด็ก
ที่นั่นเธอพบข้อต่อรองที่ถูกซ่อนอยู่ในผนังบ้าน ข้อพระคัมภีร์เก่าๆ ที่จารึกถึงความรักและความสูญเสีย เปลวไฟมาแต่ไกลช่วยเธอทำให้ความมืดที่ปกคลุมใจเธอนั้นสว่างขึ้น
ซูซานค่อยๆ ดำเนินการตามหาแม่ ในขณะที่ความทรงจำของคนในหมู่บ้านเริ่มเผยข้อเท็จจริงอันน่าสลด ที่สอบถามคนรอบข้างทำให้เธอเริ่มมองเห็นเค้าลางความจริงที่ซ่อนอยู่
การกลับมาไม่ใช่เรื่องถูกผูกพันกับความรักกันข้ามยุค แต่กลับเป็นการส่งใจซึ่งไปถึงจุดที่เธอไม่เคยคิดจะไป เพราะความรักอาจมีหลายมุม และเธอกำลังเดินไปตามทางทรยศของความสิ้นหวัง
เหตุการณ์พลิกผันเมื่อเธอพบว่า ข้อความที่ถ่ายทอดจากแม่มีความหมายที่เธอไม่เคยเข้าใจ เธอพบความลับในใจแม่ และในขณะเดียวกันก็รู้ถึงปัญหาในใจตนเอง กับการเลือกเดินทางที่ถูกต้องหรือต้องทำให้ผู้คนเสียใจ
ท้ายที่สุด ซูซานต้องเลือกระหว่างการช่วยแม่หรือการปล่อยวางความเจ็บปวดที่ถูกปกปิดไว้ คาแรกเตอร์ที่เธอดำเนินผ่านการเดินทางนั้นกลับพาเธอนั้นสู่ความเข้าใจในชีวิต และมิตรภาพที่สั่งสอนให้รู้ถึงการเอื้อมมือ”
