เสียงแตรรถยนต์และเสียงผู้คนพูดคุยกันอย่างคึกคักกลบเกลื่อนเสียงของดนตรีจากภาพยนตร์โฆษณาที่รอเข้าฉาย ถนนในกรุงเทพถูกทำให้เต็มไปด้วยผู้คนที่เร่งรีบ แต่ในมุมหนึ่งของเมืองที่โรมรันนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งที่สวนสาธารณะเล็ก ๆ ท่ามกลางคนหลายสิบคน ปรัชญา หนุ่มวัย 25 ปีในเสื้อยืดสีเทา และกางเกงยีนส์ขาด ที่มีรอยยิ้มสบาย ๆ แต่ในตาของเขากลับมืดมนด้วยความสงสัย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ไม่นานนัก ก็มีสาวสวยเดินเข้ามาใกล้ เธอสวมเสื้อฮู้ดสีชมพู ข้างในมีเสื้อยืดหนึ่งตัวกับกางเกงขาสั้น มินต์ สาวเซอร์ผู้มีฝันจะเป็นนักออกแบบแฟชั่น เธอไม่รู้เลยว่าปรัชญารู้สึกอย่างไรกับเธอ
“อ้าว! รุ่นน้อง!” มินต์ทักทายพร้อมยิ้ม “ว่างอยู่หรือเปล่า”
“ก็ใช่ เพราะว่าเพิ่งเลิกเรียน” ปรัชญาตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความอบอุ่นแต่กลับมีสัญญาณบางอย่างที่บ่งบอกถึงความอึดอัด
มินต์นั่งข้างเขา รู้สึกถึงความเงียบที่แปลกประหลาด มีเพียงเสียงหัวใจของเธอเพียงที่ดังก้องในหู
วันต่อมา มินต์ได้เชิญปรัชญาไปงานเลี้ยงของเพื่อนที่บ้าน หลังจากที่เจอกันบ่อยขึ้น ปรัชญารู้สึกว่ามินต์มีบางสิ่งที่ทำให้เขาหลงรัก เธอมีความกล้าหาญที่ทำให้ทุกคนรักพอ ๆ กับความอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ข้างใน
ที่บ้านมินต์ มีเสียงหัวเราะและเสียงเพลงดังออกมาอย่างสนุกสนาน หนุ่มสาวนั่งล้อมวงกันอยู่บนพื้น มินต์พยายามทำอาหารอย่างสนุกสนาน ขณะที่ปรัชญาทำหน้าที่ผู้ช่วยอยู่ข้าง ๆ ตัว มินต์ผู้มีความฝันเริ่มเล่าประสบการณ์ชีวิตให้เขาฟัง
“อยากเป็นนักออกแบบแฟชั่นได้ยังไง?” ปรัชญาถามด้วยความสนใจ
“มันเริ่มจากการที่ฉันชอบสร้างสิ่งใหม่ ๆ ขึ้นมา สร้างเสื้อผ้าจากอะไรก็ตามที่อยู่ในบ้าน” มินต์พูดอย่างมีไฟในดวงตา
“ที่บ้านฉันมีเรื่องที่หนักใจพอสมควร” ปรัชญาตอบกลับ แต่แล้วก็เงียบไป
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความลับที่ไม่มีใครรู้ ทุกครั้งที่มินต์ถามถึงครอบครัวของเขา เขารู้สึกถึงส่วนที่ขาดหาย กลัวว่าถ้าเขาเล่าเธออาจจะรู้สึกผิดหวัง
ในคืนที่มืดมิด เมื่อดาวเต็มฟ้า มินต์พยายามบอกปรัชญาเกี่ยวกับความรักที่เธอรู้สึก แต่กลับกลายเป็นว่าเธอพยายามพูดเรื่องราวแห่งความฝันที่ยังไม่เกิดขึ้นในขณะที่ปรัชญาทำได้แค่ฟัง
“เธอเชื่อในความรักแบบไหน?” มินต์ถามขึ้นอย่างสงสัย
“ความรักแบบที่เราต้องเติบโตและสนับสนุนกัน และอยู่เคียงข้างกันในทุกขณะ” เขาตอบ น้ำเสียงของเขามีกลิ่นของความเศร้าอยู่เพียงเล็กน้อย
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่เริ่มรู้จักกันดีขึ้น แต่ยังมีความรู้สึกในใจที่ซ่อนอยู่ มินต์เริ่มรู้ว่าปรัชญามีบางสิ่งที่เขาไม่อยากเปิดเผย
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านตลาดเก่าแห่งหนึ่ง ความลับที่ปรัชญาซ่อนอยู่เริ่มเปิดเผย พวกเขาได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทจากบ้านริมคลอง
“ทำไมบ้านนี้ถึงไม่เคยสงบ?” มินต์ทอดสายตามอง
“เพราะฉันเคยอยู่ในบ้านนั้น” ปรัชญาตอบเสียงเครียด เขาไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาเติบโตในครอบครัวที่มีปัญหา
จุดพีคของความสัมพันธ์เริ่มมีขึ้นเมื่อมินต์ได้มีโอกาสไปคัดเลือกทำงานเป็นนักออกแบบ ที่ปรัชญาได้แนะนำ เธอตื่นเต้นมากแต่กลับมีความกังวลในใจมากว่าเธอจะสามารถทำมันได้จริงไหม
ในวันสัมภาษณ์ มินต์มีอาการตื่นเต้นสุดขีด ประกอบกับความเครียดที่จะทำให้ทำผิดพลาด
“อย่าลืมสิ้นหวังหากทุกอย่างไม่ไปตามที่เราอยากให้เป็น” ปรัชญาหันมากระซิบให้กำลังใจ
ในขณะที่เธอกำลังสัมภาษณ์อยู่ ความตึงเครียดเกิดขึ้นเมื่อเธอถูกถามเกี่ยวกับการนำเสนอความสามารถของตัวเอง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนผิด
“ฉันทําได้ค่ะ!” มินต์พูดเสียงดัง รู้สึกถึงพลังที่ปะทุออกมา เมื่อเธอใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี มันทำให้ทั้งสองเข้าใจการสนับสนุนกันในทุกขณะ
เมื่อจากใบสำคัญมาถึง ปรัชญารู้ว่านี่คือจุดที่สำคัญของพวกเขา ความรักและความมั่นใจที่ทั้งคู่มีต่อกันได้ทำให้พวกเขาเติบโตในเส้นทางของกันและกัน
ในที่สุด เมื่อมินต์ได้งานและได้สร้างผลงาน โอกาสใหม่ ๆ เริ่มเข้ามาและปรัชญากลายเป็นผู้สนับสนุนหลักของเธอ
ที่สวนในวันเสาร์ขณะที่พวกเขานั่งอยู่บนม้านั่งฎดูท้องฟ้าสดใส ปรัชญาตัดสินใจว่าจะเปิดเผยความลับในใจ
“มินต์ ฉันมีสิ่งที่อยากบอกเธอ” ปรัชญาพูดเสียงเครียด
“อะไรเหรอ?” มินต์มองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างงุนงง
“ฉันเติบโตในบ้านที่มีปัญหา ความรักในครอบครัวไม่เหมือนอะไรที่เธอเคยรู้จัก” เขาเล่าอย่างช้า ๆ ทำให้บรรยากาศอึดอัด
มินต์รู้สึกอบอุ่นในใจ แม้เมื่อไม่ได้สัมผัสกับปัญหานั้น แต่เธอรู้ว่าการเปิดบอกถึงความลับเยี่ยมแค่ไหน
“มันไม่สำคัญหรอกว่าที่เธอเคยผ่านมา แค่เธอพยายามที่จะเปลี่ยนมันก็เพียงพอแล้ว” มินต์ตอบ
การที่มินต์ยอมรับความเป็นตัวตนของปรัชญาทำให้เขารู้สึกสบายใจมากขึ้น และรู้สึกว่าการที่ได้อบรมตัวเองเป็นการเติบโตอีกก้าวหนึ่ง
ในวันถัดไป มินต์มีการแสดงผลงานของเธอในงานแฟชั่น และปรัชญามักจะเข้าไปช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง
ทุกคนที่มาที่งานอัศจรรย์ ทั้งมองไปที่มินต์พร้อมกับรู้สึกน่าตื่นตาตื่นใจ แต่ในใจของปรัชญายังคงมีความวิตกกังวล
เมื่องานเริ่มขึ้น มินต์ขึ้นแสดงตัวอย่างเสื้อผ้าที่เธอออกแบบ และในขณะเดียวกันประเสียงเชียร์จากผู้คนกลับก้องไปในหัวของปรัชญา รู้สึกเหมือนกับว่าเขาอยู่ในเขาวงกตแห่งการตัดสินใจ
เมื่อถึงเวลาที่ทุกอย่างจบ เขาได้รับข่าวสารจากครอบครัวที่ไม่พอใจในชีวิตของเขา ที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจเลือก ระหว่างเธอและครอบครัว และในความเข้มข้นนั้น มินต์ได้ยินข่าวที่มาจากครอบครัวของปรัชญา
“ทำไมถึงไม่มาที่งานมา?” มินต์ถามด้วยความเป็นห่วง
“เพราะฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าเรากำลังจะมีนัดกัน”
“ทำไมต้องซ่อนละ?” มินต์เริ่มรู้สึกไม่ดี
“เพราะเขาจะไม่ยอมรับพวกเรา” ปรัชญาตอบด้วยความเศร้า
ทั้งคู่ตัดสินใจว่าความรักของพวกเขาต้องมาจากการเลือกสิ่งที่ดีที่สุด และไม่จำเป็นต้องมีครอบครัวเป็นคนตัดสินต่อไป
ในที่สุดในค่ำคืนสุดท้ายของงาน พวกเขานั่งอยู่ที่อ่าวเดียวกัน ไฟที่ส่องสว่างจากสะพานทำให้ทั้งคู่รู้สึกว่าทะเลที่ทอดยาวมีความสวยงามอย่างไร
“เราสามารถมองว่าแค่เป็นความรักที่เราต้องทำ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นทะเลของการเติบโตและการสร้างอนาคตในที่ที่พวกเราทั้งสองสามารถสร้างไว้ด้วยกัน” มินต์พูด
ขอบฟ้าถูกประดับด้วยแสงดาว โดยที่ปรัชญาเริ่มรู้สึกว่าอนาคตของเขานั้นติดอยู่กับความรักที่แท้จริง จากการเดินทางที่ผ่านมา
ในที่สุดความรักของสองคนที่อยู่ใต้ฟ้าแห่งนั้น กลายเป็นที่ที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
