เสียงฝนกระทบหลังคาแผ่วเบา มณีเพชรนั่งนิ่งอยู่หน้ากระดาษเปล่าบนโต๊ะทำงาน สองมือลูบผมยุ่งด้วยความล้า ลูกค้าเพิ่งปฏิเสธแบบร่างอีกครั้ง เธอแทบไม่ได้หันไปมองเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งในแผนกเดียวกัน กันต์—หัวหน้าทีมที่เคยเป็นเหมือนกำแพงทั้งทางการงานและหัวใจ แม้จะเป็นคนเก่ง แต่เย็นชาเกินจะเข้าใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แบบของเธอยังขาดอะไรบางอย่าง มองไม่เห็นอารมณ์เลย” เสียงของกันต์ข้างๆ เยียบเย็น กระดานสเก็ตช์ในมือเขาเลื่อนมาขอบโต๊ะเธอ มณีเพชรขบริมฝีปาก ไม่ตอบโต้ เพราะเหนื่อยเกินจะเถียง
หลังเลิกงาน ถนนเฉอะแฉะและความมืดเกือบกลืนร่างสูงของกันต์ไว้ ก่อนที่ไฟหน้าร้านอาหารริมทางจะสาดแสงตรงหน้า มณีเพชรเดินอย่างระวัง กลัวรองเท้าทำงานของตนจะเปื้อนอะไรเข้า เธอรู้สึกถึงสายตาของเขาที่มองผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง
“เหนื่อยเหรอ” เสียงเรียบนิ่งจากกันต์ดังเบา เธอหยุดเดิน แต่ไม่หันกลับ
“ไม่รู้สิ… แค่รู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่ดีพอสำหรับใครสักคน”
“สำหรับตัวเองล่ะ”
มณีเพชรนิ่ง ไม่ตอบ เงาสองเงาสะท้อนบนผิวน้ำข้างถนน ท่ามกลางเสียงฝน ดวงหน้าเธอสั่นไหว
วันถัดมา งานประชุมภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียด ลูกค้ายังสั่งเปลี่ยนคอนเซ็ปต์ และไม่มีใครเสนออะไรใหม่ทัน กันต์หันมาถามมณีเพชรต่อหน้าทีม “มีไอเดียบ้างมั้ย” เขามองตรง
เธอยกมืออย่างลังเล พูดเสียงสั่น “ถ้าลองใช้แรงบันดาลใจจากตลาดเช้าล่ะ เอาความมีชีวิตชีวาแบบในเยาวราช…”
มีเสียงซุบซิบในทีม บางคนแค่นหัวเราะ อย่างสิทธิ์—มือเก๋าแห่งบริษัท “คิดอะไรเด็กๆ อีกละเนี่ย”
แต่กันต์พยักหน้า “เอาแบบเธอเป็นจุดเริ่มต้น แล้วลองสเก็ตช์มาดูอีกที”
สิทธิ์มองเหยียด เห็นกันต์ปกป้องคนใหม่ ก็กระซิบกับเพื่อนเสียงเบา มณีเพชรใจสั่น จดคำในหัวไว้กลับไปคิดต่อ
ตอนเย็น กลุ่มเพื่อนในออฟฟิศพากันลากไปดื่มร้านข้างออฟฟิศ เธอไม่อยากไปนัก แต่ก็ฝืนยิ้มกันมางานเลี้ยง เสียงหัวเราะ เฮฮา ปะปนกับเสียงเหน็บแนมของสิทธิ์
“ดีสิ จะได้มีสีสันกับเขาสักทีนะ เจ้านักวาดฝัน” เสียงประชดดังจากสิทธิ์ มณีเพชรเหยียดยิ้ม ยกแก้วขึ้น
“ใครบอกว่ายังฝันอยู่ล่ะ” เธอตอบ แววตาสั่นนิด ๆ
กันต์ยืนอยู่อีกมุม ดูเหมือนจะกลับแต่ก็แอบมองเธอสลับกับกลุ่มเพื่อน อึดอัดกับบรรยากาศจนนิ้วเคาะโต๊ะตามจังหวะเพลงที่ใครสักคนเปิด
เมื่อเพื่อนแยกย้าย กันต์เดินตามมณีเพชรจนถึงสถานีรถใต้ดิน เขาเดินข้าง ๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไร เธอก้มมองปลายเท้า
“เธอเก่งนะ แต่บางที…” เขาหยุดเหมือนจะพูดต่อ แต่กลับเปลี่ยนเป็นชะงัก “…อย่าเสียใจถ้าคนอื่นไม่เข้าใจเรา”
มณีเพชรหยุดเท้าเบา ๆ “พูดเหมือนตัวเองไม่เคยเจอ”
กันต์ถอนหายใจ หัวเราะจาง ๆ “เจอสิ มากกว่าที่เธอคิดด้วย”
ทั้งคู่เงียบ เสียงผู้คนเดินขวักไขว่ปะปนความเงียบอึดอัด ความใกล้ชิดแปลก ๆ แทรกเข้ามา ในขณะที่ความรู้สึกบางอย่างค่อยแผ่วเบาขึ้นในหัวใจ
วันถัดมา ในออฟฟิศ มณีเพชรออกแบบภาพสเก็ตช์ใหม่ ด้วยสายตาเปี่ยมฝัน แสงเช้าสาดเต็มโต๊ะของเธอ เธอมองที่รูปวาด ขีดลายมือหนักแน่นขึ้น ก่อนจะยื่นแบบให้กันต์ในห้องประชุมยามเช้า
กันต์รับแบบ พิจารณาเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงคนอื่น ๆ เขาหยุดที่ลายมือมณีเพชร ตาเขานุ่มนวลลงชั่วขณะแต่เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ลองปรับจังหวะและโทนสีนิดหน่อย จะลงตัวกว่านี้”
สิทธิ์ยิ้มมุมปาก กระซิบกับพวก “อวยกันน่าดู” เสียงนี้กันต์ได้ยินแต่ไม่ตอบโต้อะไร
ช่วงบ่าย มณีเพชรเหนื่อยล้า สายตาเธอพานเหลือบไปที่แฟ้มผลงานเก่า มีภาพวาดที่ครั้งหนึ่งเคยคว้ารางวัลแต่ปัจจุบันเหมือนถูกหลงลืม เธอถอนหายใจ กลัวว่าความฝันของตนจะค่อย ๆ เลือนหายไปเหมือนภาพนั้น
“ยังไม่ไปกินข้าว?” กันต์ถาม เมื่อเหลือกันสองคนในสำนักงาน
“ไม่หิว” เธอตอบ ดวงตาเหม่อลอย
“มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก” กันต์วางถุงขนมปังไว้ข้าง ๆ “กินหน่อย ก่อนจะหมดแรงฝัน”
น้ำเสียงอบอุ่นนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเป็นครั้งแรก เธอยิ้มบาง ๆ พลางหยิบขนมมากัด
ช่วงเวลาหลังเลิกงาน มณีเพชรตั้งใจเดินกลับบ้านช้า ๆ ฝนเริ่มโปรย แต่เธอไม่หยิบร่ม กันต์ที่ออกจากออฟฟิศพร้อมกันมองตามก่อนจะเดินเข้ามาคลี่ร่มคันเล็กของตัวเองแบ่งให้กัน
“ไม่ชอบร่ม?”
มณีเพชรหัวเราะ “ไม่ใช่… แค่บางทีอยากเปียกฝน จะได้รู้ว่ายังอยู่จริง ๆ”
กันต์นิ่งไปสักพัก “ฉันกลัวฝน”
“กลัวอะไรในฝน?”
“กลัวความทรงจำที่ไม่อยากจำ”
สองเงาเดินฝ่าสายฝนใต้ร่มคันเดียว ห่างกันแค่ระยะไหล่ทั้งสอง เงียบ ๆ แต่ใจเต้นเสียงดังในอก
เช้าวันใหม่ โครงการสำคัญเข้ามา บริษัทต้องแข่งขันประมูลกับอีกบริษัทที่ใหญ่กว่า ทีมพลันตึงเครียด ความกดดันถาโถม งานใหม่มีโจทย์ที่ยากเกินคาดหวัง ทุกคนในทีมต้องแบ่งงานหนักขึ้น กันต์เร่งจังหวะงานมากกว่าปกติ บางครั้งน้ำเสียงก็เริ่มเหวี่ยงใส่ทีมอย่างห้ามไม่ได้ มณีเพชรมองอย่างไม่พอใจ สักพักก็ทนไม่ไหว
“สั่งคนมันไม่ได้ช่วยให้งานดีขึ้นหรอกนะ!”
ทุกคนในทีมเงียบ กันต์ชะงัก ชั่วครู่อยากแย้ง แต่ฟังเสียงในใจที่ไม่ยอม
“บางที… ฉันแค่กลัวเสียเวลา กลัวแพ้ กลัวจะโดนมองว่าไร้ค่า” กันต์เสียงแผ่ว
มณีเพชรนิ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ “ถ้าคิดแบบนั้น เธอจะไม่มีวันกล้าเสี่ยงกับอะไรสักอย่าง”
หลังกระทบกระทั่งบรรยากาศในทีมเปลี่ยนไป มณีเพชรทุ่มเทกับงานวาดแบบใหม่ เธอถอยห่าง ไม่พูดเล่นกับใครเหมือนเดิม กันต์พยายามจะเข้าใกล้แต่กลับพบกำแพงหนาที่ยากเข้าใกล้
วันอาทิตย์ หลังงานบุญในชุมชนเยาวราช มณีเพชรนั่งวาดรูปว่าวในสวนเด็ก ๆ กลุ่มใหญ่หัวเราะ เธอยิ้มน้อย ๆ เด็กคนนึงวิ่งถือว่าวกระดาษมาตกใกล้เธอ เธอช่วยเด็กผูกว่าวใหม่อย่างใจเย็น
กันต์แอบมองจากอีกฟาก แม้จะอยากเดินเข้าไปแต่ก็ลังเล กลัวรบกวนความสุขของเธอ
ตกเย็นวันเดียวกัน มณีเพชรกดโทรศัพท์ แต่เปลี่ยนใจไม่โทรหากันต์ สายลมเย็นโบกแผ่ว เธอนึกถึงความฝันเก่าและความกลัวที่ยังติดค้าง
ในออฟฟิศ ความตึงเครียดยังคงอยู่ ข้อเสนอประกวดถูกปรับไปมา กระทั่งวันส่งผลงาน มณีเพชรและกันต์เผชิญหน้ากันในห้องประชุม
“ถ้าเธออยากไปตามฝันที่สิงคโปร์ ก็ตามใจ” กันต์พูดไม่สบตา “ฉันคงรั้งเธอไว้ไม่ได้อยู่ดี”
เธอชะงัก “ใครบอกว่าจะไป”
“ก็เห็นใบสมัครอยู่นี่ เขาจะรับคนไปฝึกงานเท่านั้น เธอคงไม่พลาดหรอก”
มณีเพชรนิ่งไปนาน “แต่…” เธอสะอึกน้ำตารื้นตา “ฉันกลัวจะล้มเหลว กลัวทิ้งที่นี่ แล้วพอไม่มีอะไรกลับมา มันจะไม่มีที่ไหนให้กลับอีก…”
กันต์อึ้ง ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนั้น
“ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเพราะกลัวแพ้หรอก นอกจากคนที่จริง ๆ แล้วอยากชนะ…”
ความเงียบเข้าครอบงำทั้งห้อง
ช่วงเวลาแห่งการแข่งขัน ทีมอยู่ในสายตาของกรรมการใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน ผลงานของมณีเพชรคือหัวใจของโครงการ รอบการนำเสนอผ่านไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางเสียงเชียร์เบา ๆ ในทีม
หลังงาน กันต์ขับรถพาเธอส่งบ้าน เงียบตลอดทาง สุดท้ายจอดริมทางใต้เงาโคมไฟ
“ไม่ต้องห่วงนะ พรุ่งนี้คงแตกต่างจากวันนี้ไม่มากหรอก” เสียงเขาสั่น ๆ มณีเพชรหัวเราะ เจื่อน ๆ
“เธอว่าจริงเหรอ?”
“ก็… ไม่กล้าหวัง”
“เลิกกลัวบ้างได้ไหม” เธอพูดเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนแต่เหนื่อยล้า
“ถ้าฉันเลิกกลัว เธอจะอยู่รึเปล่า”
ไม่มีใครพูดต่อ ทั้งคู่แช่อยู่ในความเงียบสักพัก ก่อนเสียงสายลมไล้ใบไม้ดังเข้าแทนที่
วันต่อมา ผลการแข่งขันปรากฏ ทีมของกันต์และมณีเพชรคว้ารางวัลที่สอง ไม่ชนะอย่างหวัง แต่เสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาประปน ทีมได้งานใหม่ในสเกลที่ใหญ่กว่าเดิม กันต์ยิ้มจาง ๆ มองมณีเพชรยินดีกับทีมแต่มุมหนึ่งของเธอกลับบ้านในความเงียบ
คราวนี้ เป็นมณีเพชรที่เดินมาหากันต์ เธอถือถุงขนม ชะงักนิด ๆ ก่อนจะยื่นให้
“เธอเป็นไงบ้าง”
กันต์ยิ้มเจื่อน “กลัวเหมือนเดิม”
“ฉันก็ยังสงสัยว่าฝันของฉันมันเป็นไปได้รึเปล่า”
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ
สายลมข้างนอกอ่อนโยนลง ต่างคนยิ้มให้กันโดยไม่มีคำพูดเพิ่มอีก ผ่านไปนานจนมณีเพชรเอ่ยขึ้น “เราจะยืนข้าง ๆ กันได้ไหม ถ้าสักวันหนึ่งเราอาจจะหยุดฝัน”
กันต์นิ่ง สายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ขอให้โอกาสฉันล้มเหลวไปพร้อมกับเธอได้ไหม”
เสียงหัวเราะและน้ำตาไหลปะปนกัน ทั้งสองยืนอยู่ใต้แสงไฟฟ้าริมถนน เงียบสงบใจ ฝนโปรยเบา ๆ ระคนกลิ่นหวานของการให้อภัยและเริ่มต้นใหม่ ณ ที่ตรงนี้ ฝันอาจไม่ตรงกันทุกครั้ง แต่หัวใจยังเลือกอยู่ข้างกันเสมอ
