แสงแดดสาดส่องเข้ามาในหมู่บ้านที่เงียบสงบ เสียงของนกที่ร้องหาเลี้ยงลูกด้วยอาหารในรังขณะที่พิชิตเดินกลับบ้านเกิดหลังจากหลายปีที่ต้องไปใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ เขาคิดถึงความฝันที่เคยวาดไว้ เผลอคิดถึงวันเวลาเก่า ๆ ที่เขากับน้ำทิพย์เคยวิ่งเล่นด้วยกันในทุ่งนา เมื่อความรักยังสดใสไร้เงาของความผิดหวัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แต่ความจริงที่ทำให้เขาต้องกลับมาในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความคิดถึง หรือความรักที่ยังมีอยู่ในใจ แต่เพราะคำโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในช่วงเช้าของวันอาทิตย์ การจากไปอย่างกะทันหันของมารดาก็ทำให้ชีวิตของเขาต้องเปลี่ยนไป
เสียงลมที่พัดผ่านมาทั้งวันทำให้รู้สึกเหงาๆ ระหว่างเดินผ่านบ้านเก่า ๆ ที่เคยมีความทรงจำดี ๆเสียงพูดคุยระหว่างคุณตาคุณยายและเด็กที่วิ่งเล่นอยู่ริมคลองก็ดังแว่วเข้าหู พลางคิดถึงวันเวลาเหล่านั้น
เมื่อถึงงานศพ เขาพบกับน้ำทิพย์ที่ยืนน้ำตาไหลพราก ขณะพูดคุยกับคนในหมู่บ้าน เขายังจำได้ว่าเธอเป็นคนที่มีรอยยิ้มที่จับใจเขามากที่สุดแต่ในตอนนี้ สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“เราพยายามติดต่อแกตั้งนาน ทำไมไม่กลับมา” น้ำทิพย์ถามเสียงแผ่ว แต่พิชิตกลับลังเล เขาไม่รู้ว่าควรตอบเธอยังไง ในหัวมีแต่เรื่องราวที่ค้างคา ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือการจากไปของแม่
ในการเยี่ยมเยือนบ้านเกิดนั้น พิชิตได้พบเจอเรื่องราวมากมายที่ชวนให้เขานึกถึงอดีต ทำให้เขาเริ่มประเมินความรักและความผิดพลาดในชีวิตว่าเขาเคยทิ้งมันไว้ที่ไหน จนพบว่า สิ่งนั้นยังตามหลอกหลอนได้เสมอ
น้ำทิพย์ยังคงทำงานที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เขาเคยไปจิบกาแฟด้วยกันเมื่อตอนที่ทั้งคู่ยังเรียนอยู่ด้วยกัน เมื่อเขาไปที่ร้านก็พบว่าเธอยังคงเป็นคนเดิม แต่มีบางอย่างที่เขาการันตีได้ คือ น้ำทิพย์ยังมีความชัดเจนในความรู้สึกต่อเขา
ระหว่างที่ทั้งคู่คอยช่วยกันเก็บกวาดบ้านเก่าของแม่พิชิตด้วยกัน ความขัดแย้งเริ่มเกิดขึ้น เมื่อพิชิตจะต้องเผชิญหน้ากับอดีต การเสียสละของน้ำทิพย์เพื่อเขาเริ่มทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่ยังดำรงอยู่ แต่ความกลัวในการเริ่มต้นใหม่ก็ทำให้เขาตระหนักถึงความจริงที่เคยหลบหนี
เสียงดนตรีที่เบา ๆ ดังมาจากร้านกาแฟ ประกอบกับเสียงพูดหัวเราะของผู้คนทำให้พิชิตตระหนักว่าการอยู่ห่างจากน้ำทิพย์มาแค่ไหน พิชิตเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เขากำลังหลบหนีอยู่
ในกลางคืนหนึ่งขณะที่ทั้งคู่ออกไปถือข้าวเย็นกัน เขาได้ยินเรื่องราวการจากไปของแม่ การที่เธอเคยทิ้งจดหมายไว้ให้เขา แต่พิชิตกลับไปเก็บไว้ในกล่อง เขาเกือบจะร่ำไห้และประจักษ์ถึงการสูญเสียที่เขาเลือกที่จะปิดบัง และเขาตัดสินใจกลับมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของน้ำทิพย์อีกครั้ง
ท้ายที่สุด พิชิตจะต้องเลือกว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม หรือจะเริ่มต้นใหม่ในอ้อมกอดของรักเก่าและให้โอกาสกับการรักครั้งนี้อีกครั้ง ซึ่งก็ท้าทายกับความกลัวของเขาเองและเหมือนกับการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดในชีวิต
ในคืนที่แสงดาวเต็มท้องฟ้าพวกเขาคุยกันถึงความฝันและอนาคตของแต่ละคน สิ่งเดียวที่พิชิตเห็นได้ชัดคือไม่มีอะไรเทียบได้กับความรักที่เขาเคยมีให้กับน้ำทิพย์ มันคือคำสัญญาที่เขาเฝ้ารอให้มาถึง
ในช่วงสุดท้าย เมื่อพิชิตตระหนักว่าเขาไม่สามารถหลบหนีจากตัวตนและความรู้สึกที่แท้จริง ของสิ่งที่เขาปล่อยให้หลุดมือไป งานศพของแม่ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล ผลที่ตามมาเป็นวิธีการเริ่มต้นใหม่ด้วยการมอบความรักให้กับคนที่เขาพลาดไปในหน้าที่ของชีวิต และการทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำนั่นคือการยอมรับและรักตัวเอง
เรื่องราวนี้สอนให้เขารู้ว่าความรักคือการเรียนรู้ที่จะให้อภัยและเริ่มต้นใหม่ แม้ในวันที่ชีวิตจะไม่เป็นอย่างที่เราคิดไว้ก็ตาม
