เสียงเพลงดังลั่นจากลำโพงเก่ายัดไว้ในตู้เสื้อผ้า หอพักชายชั้น 2 ก็ยังไม่ตื่นจากความขี้เกียจของเช้าวันอาทิตย์ ปิงปอง เด็กปีหนึ่งเจ้าระเบียบแอบเหล่ดูแผ่นจานที่กองซ้อนจนสูงเหมือนเจดีย์วัดกันเองกลางห้องนั่งเล่น ท่ามกลางขยะพร้อมคราบซอสที่เริ่มมีราดหน้าหมาในฮอลลีวูด เขาสูดหายใจลึก แล้วโพล่งถามขึ้นกลางวงเพื่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอ้า! ใครจะไปล้างจานบ้าง?”
ยู หนุ่มผอมสูงสวมแว่นสายตา หมดห่วงเรื่องโลก วางมือถือก่อนจะหัวเราะออกมาทันที “จานสิบใบเถอะ! เดี๋ยวก็มีคนเก็บเอง”
“นี่มันอาทิตย์ที่สามแล้ว…” เสียงนิ้งดังขึ้นขณะจัดระเบียบสมุดอ่านหนังสือ “จานเราไปฝั่งตรงข้ามเยอะกว่าทั้งชั้นรวมกันแล้วนะปิงปอง”
แม๊กซ์ หนุ่มหัวฟูผู้เชื่อว่าขยะคือศิลปะ ถอนหายใจยาว “ใครก็ได้ ขอแค่ไม่ใช่ผม”
ปิงปองเริ่มคิด พยายามวางแผนอย่างมีเหตุผล “ถ้าคืนนี้เราไม่เอาคืน มีหวังโดนพี่หอปรับแน่!”
ยูยิ้มมุมปาก “วางใจดิ โยนไปกองรวมตรงล็อบบี้ เดี๋ยวก็มีคนดูแลเอง”
นิ้งจ้องจนยูต้องเงียบ “เอาจริงนะ เราทำโปสเตอร์เตือนทุกเดือน ยังไม่มีใครล้างเลย”
“งั้นคืนนี้ เราสี่คน ไปเอาจานคืนด้วยกัน!” ปิงปองตัดสินใจประกาศ เหมือนไปปล้นคลังอาวุธ ไม่ใช่จานกินข้าว
แม๊กซ์ถอดหูฟัง “ภารกิจขี้เกียจแห่งปีสินะ”
ยูหาว “ถ้าผมโดนลากออกจากเตียง ผมจะฟ้องใจตัวเอง”
ปิงปองไม่สนใจ “เริ่มสามทุ่ม ใครมาสายจ่ายค่าราเมน!”
“จ่ายราเมน!” ยูสวนทันที “โอ๊ย สงสัยคืนนี้ผมหายตัวแน่!”
ทุกคนหัวเราะ ต่างคนต่างคิดในใจว่ามันคงเป็นเรื่องง่าย…แต่ใครจะรู้ สี่ชีวิตที่นิสัย แตกต่างสุดขั้ว กำลังเข้าสู่คืนสุดป่วนแห่งภารกิจจาน!
สามทุ่มตรงเป๊ะ ปิงปองมารออยู่หน้าประตูห้อง พร้อมแผนที่วาดเองลงสมุด “เราต้องแบ่งทีม ไปชั้นสามก่อน ไปดูว่าจานอยู่กับใคร”
ยูควงไม้ถูพื้น“เป็นอาวุธ”แบบขำ ๆ “เราจะลุยกับผีจานปอบหรือไง?”
นิ้งเปิดเช็คลิสต์ในมือถือ “ใครทำหายโดนหักคะแนนขอเรียนร่วมชั้นแน่”
แม๊กซ์ยังคงต่อรอง “จบคืนนี้ผมขอลางานกิจกรรมสามอาทิตย์”
ปิงปองเดินนำอย่างมั่นใจเกินเหตุ “ถ้าตามแผนนี้ เราจะใช้เวลาไม่เกิน 15 นาที”
ยูเบะปาก “แต่ไม่มีอะไรในชีวิตเราที่จบเร็วขนาดนั้นป่ะ”
เพื่อนทั้งสี่เริ่มเดินสำรวจตามแผน ชั้นสามเสียงคุยโทรศัพท์ลอยมาแทรก ปิงปองใช้วิธีเคาะประตูแบบสุภาพ ยูตะโกนใส่ประตู “ใครเห็นจานสีขาวปั๊มเป็ดมั่ง!”
แต่คนในห้องเปิดประตูออกมา “เป็ดไหน? ของเรามีแต่รูปปลา”
ปิงปองหน้าเจื่อน “งั้นห้องนี้ผ่าน…แต่ไปต่อดีกว่า”
กว่าจะเคาะครบแปดห้อง ยังไม่เจอแม้แต่ชิ้นเดียว ทุกการสนทนาเต็มไปด้วยการสวน ตอบไม่ตรงคำถาม และเสียงถอนหายใจ “เฮ้ย หรือว่าจานเราเปลี่ยนสัญชาติไปเป็นจานจีนแล้ว?” ยูแซว ขณะปิงปองเริ่มเครียด
นิ้งย้อน “เลิกเล่นมุกเถอะยู เราต้องรีบเจอจานไม่งั้นมีคนโดนฟ้องจริง ๆ”
ถึงห้องสุดท้าย เป็นห้องของพี่เอ แชมป์การเอาจานคนอื่นไปใช้แบบหน้าเฉย ปิงปองรวบรวมความกล้าเคาะอย่างแรง พี่เองัวเงียเปิดออก “อะไรกันเนี่ย?”
ปิงปองกล่าวสุภาพ “ขอโทษครับ พี่เห็นจานสีขาวมีลายเป็ดบ้างมั้ยครับ?”
“มีแต่จานเป็ดแดกหมดแล้วเนี่ย”
ยูคุยข้างหูนิ้งเบา ๆ “ดูหน้าพี่เอดิ รู้เลยเมื่อคืนล้างจานไม่เสร็จ”
นิ้งพยายามจริงจัง “พี่ครับ ถ้าเห็นจานช่วยคืนด้วยครับ นี่แผ่นจานรุ่นใหม่สุดของชั้นเราเลยนะพี่”
“อะไรเนี่ย จานก็จานดิ เดี๋ยวหาให้” พี่เอตบบ่าแม๊กซ์แล้วเดินเข้าห้องไป
แต่สิ่งที่เอากลับมาคือถุงพลาสติกใส่จาน แต่อย่างละชิ้น สภาพเหมือนให้คนละบ้าน “นี่ยืมจากคนละที่เปล่า?” แม๊กซ์ถาม
“ปะ…เปล่ามั้ง ของในคลังหอ”
ยูหัวเราะ “โอ้โห โครงการฝากจานแห่งชาติ”
นิ้งเริ่มหมดศรัทธา “เก็บมาแบบนี้เรานับเป็นความสำเร็จมั้ย?”
ปิงปองมั่นใจเกินเหตุ “เอาเหอะ ถ้าเรารวมพลังเอาจานกลับชั้น ไม่ว่าจะรุ่นไหนก็ต้องรับผิดชอบ!”
ทันใดนั้นได้ยินเสียงแว่วมาจากห้องน้ำรวม “ใครเอาน้ำยาล้างจานไป!!”
ยูหลบตา “ใครแอบหยิบไปเมื่อกี๊?”
แม๊กซ์เหล่มองปิงปอง “แอบหยิบจริงเหรอ?”
ปิงปองยื่นขวดให้ “เอามาจริง แต่ลืมบอก”
“ช่วยกันล้างที” ยูพูดขำ ๆ “หรือจะยกให้รุ่นน้องฝั่งตรงข้ามล้างแทน?”
นิ้งไม่ไหว “เดี๋ยวก่อดราม่าเรื่องจานอีก!”
ทุกคนลากจานทั้งหมดกลับห้อง แต่จู่ ๆ แม่บ้านหอก็เดินเข้ามา “เด็ก ๆ จานใครสุมตรงล็อบบี้เนี่ย?”
ปิงปองหันไปดู ก่อนตอบเสียงเบา “ของเราเองครับ เดี๋ยวเราเก็บครับ!”
ยูยิ้มรักษาภาพ “ความรับผิดชอบต้องมาก่อน!”
นิ้งถอนใจ “เคสนี้เชื่อว่าล้างวันนี้สิ้นปีหน้าก็ยังไม่หมด”
แม๊กซ์เดินหนีไปเปิดหูฟังใหม่ “ขอลางานชิ้นนี้”
ปิงปองพยายามตั้งใจล้างอย่างเป็นระบบ แต่ยูเล่นแต้มคะแนนล้างจาน ทำให้ทุกคนแบ่งงานจนกลายเป็นเกมแข่งขันแพ้ต้องเล่าเรื่องลับของตัวเอง “เอ้า ๆ แพ้กล้าพูดไหมว่าเคยแอบชอบอาจารย์?”
นิ้งล้างจานไวสุด แต่กลายเป็นคนถูกรุมแซะ “เพราะไม่เคยเปื้อนมือ ไม่เคยทำสกปรกกับใคร!”
เสียงหัวเราะปะปนการบ่นลอยฟุ้งทั้งชั้น ล้างไปล้างมากลับเจอชื่อเขียนด้วยปากกาเมจิกใต้จาน “เอ้า! จานนี้ชื่อพี่เอ!”
แม๊กซ์มองจานในมือ “สุดท้ายก็ของชั้นบนแจกจ่ายกันจนทั่วหอ”
เมื่อทุกคนเคลียร์จานเสร็จ เย็นวันถัดมา แม่บ้านมองถาดจานสะอาดวางอยู่ที่ล็อบบี้อย่างประหลาดใจ “วันนี้เด็กมันล้างจานกันเองหมดเลยหรอ”
ยูตะโกนลั่น “คืนนี้เราไม่เหลือเบอร์ล้างจานแล้ว!”
ปิงปองหันมาหาเพื่อน “รอบหน้าสัญญาเลย เราจะไม่ทิ้งจานอีก!”
แม๊กซ์ยกมือขอเสียง “ใครเชื่อยกมือ!” ไม่มีใครยกมือ ทุกคนหัวเราะกันลั่น
เสียงเพลงตอนสายวันใหม่กลับมาก้องอีกครั้ง แต่คราวนี้ปิงปองแอบเก็บจานใบสุดท้ายเข้าอ่างล้างด้วยตัวเอง “จะไม่ให้บานปลายอีกแล้ว…มั้ง”
ยูเดินผ่านจ้องแล้วแซว “ปีหน้าเจอกันใหม่ปิงปอง!”
ทุกคนหัวเราะ ผ่อนคลาย เอิ่มใจไปกับคืนป่วนจานครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครอยากให้ซ้ำรอย…แต่อาจจะซ้ำรอยก็ได้!
END
