เสียงของรถยนต์ที่ขับผ่านไปมาในกรุงเทพมหานครกลบเสียงเพลงที่ดังออกมาจากร้านกาแฟเล็ก ๆ บรรยากาศของวันที่สดใสในเช้านี้ แต่สำหรับ ฝน และ แบงค์ สองพี่น้อง ความสดใสนี้กลับเหมือนกันดาบสองคม ที่มีทั้งความหวังและความกดดันที่ซ่อนอยู่ในพวกเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฝนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมายิ้มแย้มแจ่มใส แต่หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง แต่ชอบที่จะบันทึกช่วงเวลาผ่านล้องถ่ายภาพของเธอ
“ทำไมแกไม่ไปผ่อนคลายบ้างละ” แบงค์ถามพลางยิ้มแต่โทนเสียงดูจริงจัง “ระหว่างที่เรามีเวลา”
ฝนส่ายหัว แต่เซ็งไปที่แบงค์มักจะพยายามผลักดันให้เธอไปตามความฝันของเธอ แต่ในใจของเธอ กลับเต็มไปด้วยความกลัวการล้มเหลว
“ฉันก็คิดว่าฉันกำลังทำตามความฝันนะ” เธอตอบอย่างขึ้งเครียด แม้ว่าใจจริงแล้วเธอแค่ต้องการหนีจากความจุกจิกของชีวิตประจำวัน
เมื่อได้ยินการพูดคุยที่ใจแตกต่างของพวกเขา แบงค์ก็เริ่มมองเห็นพัฒนาการที่หยุดนิ่งในสายตาของน้องสาว เขาเริ่มรู้ว่าเธอกำลังเผชิญกับอะไร
“เอาไงเมื่อวานแกนั่งฟังเพลงของโน้ต อุดม หรือเปล่า” แบงค์ถามด้วยความตั้งใจ
“ไม่เลย” ฝนบอกเสียงเรียบ “เราไม่มีเวลาฟังสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขอีกแล้ว”
ความแตกต่างนี้สร้างความตึงเครียดระหว่างสองพี่น้องมากขึ้น เมื่อฝนตกอยู่ในโลกของการทำงานเพื่อจะจ่ายค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันที่สิ้นเปลือง แต่แบงค์กลับอยากได้ชีวิตที่ตอบโจทย์ความฝันที่ละเอียดอ่อน
คืนหนึ่ง ระหว่างที่ฝนกำลังนั่งทำการบ้านในห้องรับแขกที่มีแสงไฟสลัว แบงค์นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วเขาออกเสียง ขณะที่ดูเหมือนว่าเขาคิดที่จะทำอะไรสักอย่าง “เราต้องหาทางช่วยกัน”
เดือนต่อมา ในขณะที่ฝนเลื่อนถ่ายภาพที่เธอรัก ไม่เคยได้รับการสนับสนุนจากที่บ้าน แม้กระทั่งการเข้าร่วมประกวดภาพถ่ายที่เธอตั้งใจมา ยิ่งทำให้เธอรู้ว่าความฝันกับความเป็นจริงสิ่งไหนที่สำคัญกว่า
ขณะที่เธอเข้าร่วมงานประกวดอย่างเต็มที่ แบงค์กลับต้องเผชิญหน้ากับการทำกำไรในงานที่เขารัก แต่โชคกลับไม่เข้าข้าง ทำให้เขาต้องพยายามจะไม่ทำให้ครอบครัวผิดหวัง
เมื่อถึงวันที่ผลงานของฝนถูกเปิดเผย เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว ความรักในการถ่ายภาพสุดท้ายก็หนีไม่พ้นจากคำสั่งซื้อต่อเนื่องที่มาไม่หยุด คำติชมหรืออาจจะเป็นคำวิจารณ์จากกรรมการที่แทบไม่ได้อ่าน
“ฉันว่าเธอทำได้” แบงค์จึงเรียกความกล้ากับเธอ “อย่ากังวลไป”
“แกจะพูดยังไงถ้าเราตกรอบ?” เธอถามความรู้สึกที่ลึกลงไป
“คำตัดสินของกรรมการไม่ใช่ทั้งหมด เอาความรู้สึกจากใจของเธอเพื่อถ่ายภาพนี้” แบงค์บอกอย่างชัดเจน
ในวันที่สำคัญนั้น ความตึงเครียดของการแข่งขันทำให้ทุกคนรู้สึกได้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยการพูดคุยและความขัดแย้ง แต่สุดท้ายฝนกลับใช้ภาพถ่ายที่ตรงจากใจแสดงความหลงใหลของเธอออกมา
เมื่อถึงที่สุดของการแข่งขัน ทั้งผู้เข้ารอบ ทุกคนก็อึงอิงจากความรู้สึกในใจ ฝนจึงตัดสินใจว่าทำตามความรู้สึกของตัวเอง โดยไม่สนใจคำตัดสินที่มาจากภายนอก
“แต่ตอนที่ฉันถ่ายภาพนั้น ฉัน้รู้ว่ามีชีวิตอยู่” เธอพูดกับแบงค์หลังการแข่งขันมันจบลง
หลังจากที่การแข่งขันผ่านไป และด้วยความไม่คาดคิด ฝนกลับได้รับรางวัลที่เธอไม่เคยจะคิดมาก่อน ซึ่งเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตเธอ
วันนั้นก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตพวกเขาในขณะเดียวกันหลังจากที่แบงค์ได้เห็นผล การดำเนินชีวิตครั้งนี้ส่งผลให้ทั้งสองรู้ว่าความฝันและการต่อสู้ในชีวิตซึ่งเป็นเครื่องมือที่สำคัญในการอยู่รอดในโลกอันแออัดนี้
เมื่อเวลาผ่านไป ฝนและแบงค์รู้ว่าใช้ชีวิตมีทั้งแสงและเงา และหัวใจที่ให้แรงจูงใจทำให้พวกเขุต่อสู้ไปจนสุดทางเมื่อพวกเขาได้สร้างพื้นที่ในการเติบโตจากปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้อย่างมั่นคง
และทุกตอนจบที่ดูเผื่อแผ่ว่ามีโอกาสจะมีการเปลี่ยนแปลงตลอดคือความรักของพวกเขาผ่านชีวิตท่ามกลางเมืองอันพลัง และความรักในครอบครัวเพื่อทำให้พวกเขาสามารถยอมรับความจริง
บนทางเดินที่ไม่ได้คาดหวัง เมื่อมองย้อนกลับไปก็จะเห็นว่าชีวิตคือจริงอยู่แต่เราต้องสร้างให้เป็นสิ่งที่ยกย่องผ่านการรักและเดินทางไปด้วยกันอย่างไม่หยุดยั้งอีกครั้ง
