สายฝนโปรยเม็ดหนักลงบนหลังคาสังกะสีเก่าๆ เสียงน้ำไหลรินข้างหน้าต่างไม้ที่บิดเบี้ยวทำให้บ้านทั้งหลังดูเย็นยะเยือกขึ้นมาอีกระดับ กรณ์ยืนอยู่นิ่งๆ หน้าประตูรั้วบ้านเช่าหลังโทรม เขาหันไปมองเพื่อนสามคนที่ยืนหลบฝนอยู่ใกล้กระเป๋าสัมภาระ ท่าทีลังเลแต่จำใจต้องก้าวเข้าไปเพราะไม่มีตัวเลือกอื่นหลังมหาวิทยาลัยย้ายหอพักกะทันหัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แน่ใจนะว่าจะเอาที่นี่จริงๆ” พลอยถามเสียงเบา มือของเธอลูบแขนตัวเองคล้ายจะไล่ความเย็น
“เราจะไปไหนได้อีกล่ะ คืนนี้ฝนก็แรงแบบนี้” ต้นตอบแทน สายตาเขาวอกแวกสำรวจรอบบ้าน
“คงไม่มีใครอยู่มานานแล้ว” เสียงของแป้งกลัวยิ่งกว่าใครเพื่อน เธอมองม่านเก่าที่ปลิวไหวอยู่ในความมืดข้างในบ้าน
กรณ์กลืนน้ำลาย กดกริ่งเก่าเสียงแหบแห้งพอให้รู้ว่ายังมีชีวิต เสียงนั้นสะท้อนลอดออกมาจากบ้านที่ไร้เสียงตอบรับ
ทุกคนลากกระเป๋าเข้าบ้านด้วยความระแวง เมื่อประตูไม้เปิดออก กลิ่นอับชื้นจางๆ และไอความเย็นปะทะหน้า ห้องโถงกลางตกแต่งด้วยของใช้ยุคเก่า โซฟาสีซีดกับโต๊ะไม้ที่มีรอยขีดข่วน ปฏิทินปี 2532 แขวนอยู่บนฝาผนังเหมือนการบอกเล่าว่าเวลาที่นี่หยุดลงไปนานแล้ว
“บ้านนี้…ไม่มีใครอยู่แน่เหรอ” แป้งเอ่ยเสียงสั่น ราวกับกลัวจะมีใครตอบ
กรณ์เดินสำรวจ เปิดไฟทีละดวงจนแสงไฟสีเหลืองซีดๆ ไล่เงาดำออกไปบางส่วน เขาก้มอ่านใบสัญญาที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้และพบข้อความแปลกๆ ตัวหนังสือจางๆ ตรงมุมว่า ‘ห้ามเข้าใกล้ห้องท้ายสุดเด็ดขาด’
“นี่มันอะไรกัน ห้องท้ายสุด?” พลอยชี้ไปยังป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าห้องหนึ่งในสุดของทางเดินประตูปิดสนิท ล็อกด้วยกุญแจผุกร่อน
“คงเป็นห้องเก็บของเก่า…ไม่ต้องไปยุ่งก็ได้มั้ง” ต้นพูดพลางพยายามยิ้มกลบเกลื่อน แม้แววตาจะสะท้อนความไม่สบายใจ
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันสำรวจห้องนอน เสียงฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุด ความเงียบที่แทรกอยู่กับเสียงลมแว่วๆ คล้ายแว่วเสียงกระซิบเบาๆ จากห้องท้ายสุด ทว่าทุกคนทำเป็นไม่ได้ยิน และพยายามข่มตานอนในคืนแรกของบ้านหลังนี้
กลางดึก กรณ์สะดุ้งตื่นด้วยเสียงก๊อกแก๊กและเสียงกระซิบบางอย่างลอดออกมาจากใต้ประตูห้องท้ายสุด เขาลุกขึ้นนั่งนิ่งอยู่กับที่ กลั้นหายใจฟังเสียงนั้น แว่วเหมือนผู้หญิงกระซิบชื่อเขาอยู่ซ้ำๆ
รุ่งเช้า ไม่มีใครพูดถึงเสียงแปลกเมื่อคืน แม้ในสายตาจะเต็มไปด้วยความระแวง ทุกคนต่างพยายามทำตัวปกติ กรณ์นั่งมองแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านม่านเก่าๆ แล้วเหลือบเห็นรอยเท้าเปียกน้ำบนพื้นหน้าห้องท้ายสุด
“ใครเดินไปแถวนั้นรึเปล่า” เขาถามขึ้น แป้งส่ายหัว พลอยทำหน้าฉงน ต้นเบือนหน้าเงียบไป
บรรยากาศตึงขึ้นทันที แป้งรีบเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อคืนฉันฝันว่ามีคนมากระซิบข้างหู…แต่เหมือนไม่ใช่เสียงคน” ทุกคนเงียบไปชั่วครู่
“บ้านนี้มันแปลกๆ จริงว่ะ” ต้นเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง
พลอยเดินไปเปิดตู้กับข้าวเจอสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่ง ซ่อนอยู่ลึกสุดในลิ้นชัก เธอหยิบขึ้นมา หน้าปกเปื้อนฝุ่นและคราบเหลือง หน้ากระดาษฉีกขาดหลายแผ่น แต่บางหน้ามีข้อความเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ‘ฟังเสียงนั้น…อย่าตอบรับ’
“ใครเขียนกันนะ?” พลอยกระซิบกับตัวเองแล้ววางสมุดบนโต๊ะ ทุกคนเดินเข้ามาล้อมดู ประโยคเดียวกันนี้ถูกเขียนซ้ำในหน้าถัดไป แต่มีรอยกดทับลึกกว่าเดิม
“นี่มันอะไรกันแน่ สมุดเตือนหรืออะไร?” ต้นถามเสียงแข็งขึ้น
กรณ์เงียบ ท่าทีเริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆ เพราะในใจเขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมาแถวนี้กับแม่ตอนเด็ก แต่กลับจำรายละเอียดไม่ได้เลย
ทั้งสี่คนพยายามใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ ทว่าทุกคืนจะมีเสียงกระซิบแว่วมาเรื่อยๆ บางครั้งเหมือนเสียงคนเดินลากเท้าบนพื้นไม้เก่าๆ บางคืนได้กลิ่นน้ำหอมโบราณจางๆ โชยมาจากห้องท้ายสุด
“เราต้องออกไปจากที่นี่” แป้งพูดเสียงสั่นระหว่างที่ทั้งสี่นั่งล้อมวงทานข้าวเย็น เธอมองประตูห้องท้ายด้วยสายตาหวาดกลัว
แต่พลอยค้านทันควัน “ออกไปตอนนี้ก็ไม่มีที่ไป ไหนจะสอบ อีกอย่าง…กลัวอะไรมากไปกว่าสอบตกอีกล่ะ?”
ต้นพยายามทำตัวเข้มแข็งแต่ก็เริ่มหงุดหงิดง่ายขึ้น เขามักเดินวนรอบบ้านเวลาเครียด และบางครั้งเหมือนเขาคุยกับบางสิ่งที่ไม่มีใครเห็น
คืนนั้นเอง ขณะที่กรณ์กำลังนั่งอ่านสมุดบันทึก เสียงกระซิบดังขึ้นชัดเจนกว่าเดิม คราวนี้เป็นเสียงที่เรียกชื่อเขา “กรณ์…กรณ์…” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่แฝงความรบเร้า เขารู้สึกเหมือนต้องตอบอะไรบางอย่างแต่ก็ข่มใจไว้
พลอยเดินมาเห็นเขานั่งนิ่งๆ “เป็นอะไรน่ะ?”
“เธอได้ยินเสียงไหม?” กรณ์ถามเบาๆ
“เสียงอะไร?” พลอยเงียบไปครู่ “เมื่อคืนก็ได้ยิน เหมือนเสียงเด็กผู้หญิงเลย…”
ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความกลัวและงุนงง เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นอีกครั้งเหมือนจะกลบอะไรบางอย่าง
คืนถัดมา ต้นเริ่มฝันร้ายทุกคืน เขาสะดุ้งตื่นกลางดึกเหงื่อชุ่มกาย “เธอว่าบ้านนี้มีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ ไหม?” เขาถามพลอยที่แกล้งหลับอยู่บนเตียงข้างๆ
“ไม่รู้ แต่เราควรเลิกพูดถึงมันได้แล้ว” พลอยตัดบท แต่แววตาเธอไม่ได้ปกปิดความกลัวเลย
วันต่อมา กรณ์ตัดสินใจสำรวจรอบบ้านเอง เขาเดินไปยังหลังบ้าน พบกับซากตุ๊กตาไม้หักๆ และกล่องเหล็กขึ้นสนิมที่ฝังอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กรณ์ลงมือขุดออกมา ภายในมีกระดาษขาดแหว่งที่เขียนด้วยลายมือเดิม ‘อย่าตอบรับเสียงนั้น ไม่อย่างนั้นเธอจะมา’
คืนนั้นเอง ขณะที่ทุกคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ประตูห้องท้ายสุดสั่นไหวเหมือนมีใครอยู่ข้างใน เสียงกระซิบดังขึ้นจนทุกคนได้ยินพร้อมกัน “ฟัง…ฟัง…ฟังฉัน…”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว จะเปิดเข้าไปดู” ต้นยืนขึ้นแม้ทุกคนจะห้าม แต่เขากลับลังเลก่อนมือจะสัมผัสลูกบิด เสียงเงียบวาบลงทันที ทุกสายตาจ้องไปที่ประตู ไม่มีใครกล้าขยับ
คืนนั้นทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบอึดอัด ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก ทุกคนเริ่มไม่ไว้ใจกันเอง เพราะแต่ละคนเริ่มมีท่าทีแปลกขึ้นเรื่อยๆ
รุ่งเช้า มีรอยขีดข่วนใหม่ๆ ที่ประตูห้องท้ายสุด เหมือนมีบางอย่างพยายามออกมาข้างนอก กรณ์เริ่มสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวข้องกับอดีตของเขาเองหรือไม่
เมื่อถึงกลางคืน พลอยได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ ดังมาจากหลังประตู เธอพยายามกลั้นใจฟัง ราวกับเสียงนั้นร้องขอความช่วยเหลือ แต่พอเธอจะเอื้อมมือไปเปิด เสียงนั้นก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นแทน เธอถอยหลังอย่างตื่นกลัว
แป้งเริ่มพูดคนเดียวบ่อยขึ้น เธอบอกว่าเห็นเงาผู้หญิงผมยาวนั่งอยู่ปลายเตียงทุกคืน แต่ไม่มีใครเชื่อ เธอเริ่มไม่กล้าออกจากห้อง
ต้นเริ่มเดินละเมอไปหน้าประตูห้องท้ายสุดทุกคืน เหมือนถูกบางอย่างดึงดูด
กรณ์ค้นพบจดหมายเก่าในกล่องเหล็กอีกฉบับ ที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นตา ‘กรณ์ เธอรออยู่…อย่าปล่อยให้เธอหลุดออกมา’ ความทรงจำบางอย่างแว้บเข้ามาในหัวเขา เด็กชายตัวเล็กๆ ที่เคยเล่นอยู่หน้าบ้านหลังนี้ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิง…
เขาเริ่มปะติดปะต่อว่าบ้านนี้กับครอบครัวเขามีความเกี่ยวข้องกันบางอย่าง ต้นเริ่มมีพฤติกรรมรุนแรงขึ้น เขาโวยวายใส่ทุกคน เรียกร้องให้เปิดห้องนั้นเสียที
คืนหนึ่ง ต้นลุกขึ้นมาทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของเขาปะปนกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นพร้อมกัน “เปิด! เปิด! ปล่อยฉันออกไป!” ทุกคนพยายามห้ามแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
พลอยตัดสินใจโทรหาเจ้าของบ้าน แต่ปลายสายไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหายใจแผ่วๆ กับเสียงหัวเราะเบาๆ
คืนนั้นเอง ประตูห้องท้ายสุดเปิดออกเอง เสียงลมหวิวเยือกเย็นพัดออกมาจากห้องนั้น ทุกคนถอยหนีไปกองรวมกัน
กรณ์เดินเข้าไปดูข้างในอย่างช้าๆ ด้วยแรงดึงดูดประหลาด ด้านในมีเพียงกระจกบานใหญ่ที่ฝ้าไปด้วยฝุ่นหนา เมื่อเขาปัดฝุ่นออก เงาของเด็กหญิงผมยาวปรากฏขึ้นข้างหลังเขาในกระจก เด็กหญิงยิ้มเศร้าและร้องไห้พร้อมกัน
เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงร้องไห้สะท้อนอยู่ในหัวของกรณ์ ความทรงจำไหลบ่า เด็กหญิงคนนั้นคือ ‘กันยา’ น้องสาวต่างแม่ของเขา ที่เคยหายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนในบ้านหลังนี้ เขาคือคนสุดท้ายที่เห็นเธอวิ่งเข้าไปในห้องนี้แต่ไม่ได้ตามเข้าไป เพราะกลัว และนับจากวันนั้นก็ไม่มีใครเจอเธออีกเลย
กรณ์ทรุดลงกับพื้นน้ำตาไหล เขาเอื้อมมือไปหากระจก เสียงกระซิบสุดท้ายดังขึ้น “ขอบใจที่ฟัง…แต่เธอออกไปไม่ได้ ไม่ใช่ฉัน” ภาพในกระจกสั่นไหว เงาของกรณ์กลับกลายเป็นเด็กชาย กำลังปิดประตูใส่เด็กหญิงคนนั้นและเดินหนีไป
ต้น แป้ง และพลอยยืนตะลึงกับสิ่งที่เห็น ทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟทั้งหลังจะดับวูบ เสียงประตูปิดตายสนิทเหมือนเดิม
รุ่งเช้า ทุกคนตื่นขึ้นพบว่าประตูห้องท้ายสุดถูกปิดไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่องรอยทุกอย่างหายไป ยกเว้นรอยน้ำตาบนพื้นตรงกระจก กรณ์นั่งเงียบกับความจริงที่ไหลย้อนกลับมา เขาทรุดตัวลงด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดที่เก็บซ่อนอดีตมาตลอด
พลอย แป้ง และต้นเดินออกจากบ้านไปทีละคน ไม่พูดถึงคืนที่ผ่านมานั้นอีกเลย
บ้านหลังเก่ากลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง เสียงกระซิบแว่วมาเบาๆ จากห้องท้ายสุด “ยังมีใครฟังอยู่ไหม…”
