แสงแดดอ่อนสีส้มเริ่มลาลับขอบฟ้า เสียงจักจั่นแผ่วเบา ก้องป่าเขียวขจีที่ทอดตัวลึกเข้าไปจนแทบไม่มีใครกล้าเหยียบย่าง ความเงียบเย็นเยียบในบรรยากาศทำให้ร่างของธนากรสั่นระริกขณะเขาขับรถกระบะเก่าเข้าไปในทางดินลูกรังคดเคี้ยว ฝุ่นแดงลอยขาวโพลนอยู่รอบ ๆ ไฟหน้ารถที่ค่อย ๆ ส่องเห็นแนวไม้สูงตะคุ่ม ๆ ข้างทาง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ข้าง ๆ ธนากร พลอยนั่งกอดกระเป๋าเป้แน่น เธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ากังวลเป็นพัก ๆ ก่อนจะหันไปสบตากับณัฐ ผู้ซึ่งนั่งหลังสุด จ้องจอมือถือแล้วถอนหายใจแรง ๆ
“คิดว่าทางนี้ใช่ไหม…” พลอยพูดเสียงเบา ธนากรพยักหน้าช้า ๆ
“อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ก็ได้ แต่ถ้าจะตามเรื่องของพิมได้ก็ต้องเข้าไปถึงหมู่บ้านนั้น”
ณัฐกระแทกเสียงเข้ามา “แต่ไม่มีสัญญาณเลย ถ้าเกิดอะไรขึ้น – เราจะติดต่อใครได้วะ?”
ความเงียบเย็นเฉียบคลี่คลุมภายในรถ ไม่มีใครพูดตอบ ทุกคนต่างซ่อนความกังวลไว้หลังดวงตา
ฟ้าใกล้มืดลงเรื่อย ๆ จนเมื่อแสงไฟจากบ้านไม้หลังแรกส่องเป็นเงาอยู่ปลายตา ธนากรจอดรถตรงหน้าป้ายไม้เก่า ๆ ที่เขียนด้วยสีตก ๆ ว่า “บ้านห้วยผา”
พวกเขาทั้งสามก้าวลงจากรถ รู้สึกเหมือนมีสายตาแปลก ๆ มองมาจากเงาไม้ พลอยเหลียวซ้ายขวาก่อนกระซิบ “ทำไมมันเงียบขนาดนี้…”
เสียงประตูบ้านกระดานเก่าดังเอี๊ยดออกมา ชายชราผมหงอกยืนพิงประตู เขามองพวกเขาด้วยแววตานิ่งเฉย
“มาหาใครหรือ?” เขาถามด้วยเสียงเรียบเย็น
ธนากรสูดหายใจ “คือ…เรามาตามหาพิม เพื่อนเราที่หายตัวไปเมื่อเดือนก่อน มีเบาะแสว่าเธอมาแถวนี้ครับ”
ชายชราส่งเสียงขรึม “คนแถวนี้ ไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้า อยู่น้อย ๆ จะดีกว่า ใกล้มืดแล้วด้วย”
ณัฐสบตาธนากร ผ่านความเงียบพลัน พลอยกัดริมฝีปาก “เราขอถามอะไรอีกหน่อยได้ไหมคะ…?”
ชายชราเพียงหันหลังกลับเข้าไป ทิ้งประตูบ้านแง้มไว้ ความอึดอัดปกคลุมทั้งสามอย่างหนาแน่น
พวกเขาพากันเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ไฟฟ้าดูจะมีเพียงไม่กี่ดวง ริมทางมีแต่เงาคนแว้บ ๆ ที่ไม่แน่ใจว่าเป็นใคร บางคนปิดประตูใส่หน้าต่างอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นพวกเขา ผ่านบ้านหนึ่งมีเสียงกระซิบเบา ๆ จากเงามืด
“เขามากันอีกแล้ว…”
เสียงขานรับเบา ๆ ฟังแปลกประหลาด เหมือนอยู่ลึกลงไปใต้ดินมากกว่าที่ถนน พลอยรีบสาวเท้าตามธนากรและณัฐไปยังบ้านพักที่ได้รับอนุญาตให้เช่าอย่างอึดอัด
บ้านไม้สองชั้นดูเก่าโทรม พื้นไม้ส่งเสียงดังทุกครั้งที่เหยียบเข้าไป ข้าวของในบ้านเรียบง่าย มีรูปถ่ายขาวดำแขวนอยู่หลายรูป ตรงกลางบ้านเป็นรูปเด็กหญิงผมยาวหน้าตาเศร้า ๆ พลอยยืนมองเนิ่นนานจนธนากรต้องสะกิดเบา ๆ
“ขึ้นไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวคืนนี้ค่อยคิดว่าจะเริ่มหาเบาะแสยังไง”
ค่ำคืนแรกในหมู่บ้านห้วยผาเงียบงัน ทุกคนหลับไม่สนิท เสียงลมผ่านหน้าต่าง เสียงฝีเท้าบนกระดานไม้ดังขึ้นเบา ๆ ทุก ๆ ชั่วโมง พลอยนอนลืมตาโพลง เธอได้ยินเสียงเหมือนเด็กกระซิบเบา ๆ ข้างหู แต่เมื่อมองรอบห้องก็ไร้เงาใคร
รุ่งเช้า พลอยตื่นขึ้นมาพร้อมรอยข่วนเล็ก ๆ ที่แขน ธนากรคิดว่าเป็นฝีมือแมลง แต่ณัฐเริ่มกระวนกระวาย
“เมื่อคืนมีใครเดินไปในบ้านบ้างไหม?” เขาถามขณะสำรวจบันไดไม้ พลอยส่ายหน้า “ไม่มีใครออกจากห้องเลย”
ธนากรพยายามปลอบใจ “เฮ้ย อย่าคิดมาก มันอาจจะเป็นเสียงไม้ลั่น…”
ณัฐเงียบไปนาน แต่ครั้งนี้ทุกคนต่างรู้สึกได้ว่าบางอย่างในบ้านนี้ไม่ปกติ
เมื่อออกไปสำรวจหมู่บ้าน พวกเขาพบนายพล ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของร้านของชำ เขาหลบสายตาอย่างชัดเจนเมื่อถูกถามถึงพิม ทว่าเขากลับพูดประโยคแปลก ๆ
“เด็กผู้หญิงที่หายไป…ไม่ใช่คนแรกหรอก ที่นี่เคยมีคนหายมาก่อนหน้านี้ หลายคน…”
“แต่ไม่มีใครพูดถึง…เขากลัวอะไรกันแน่?” พลอยถาม
นายพลหลบตา “บางสิ่ง…มันอยู่ในป่า อย่าไปยุ่งกับมันเลย”
เสียงกระซิบจากเงาไม้ดังขึ้นอีกครั้งขณะทั้งสามเดินกลับบ้าน เสียงนั้นเหมือนจะเรียกชื่อพลอยอย่างแผ่วเบา ขนบนแขนเธอลุกชันทันที
คืนนั้นความอึดอัดยิ่งทวีคูณ ธนากรนั่งทบทวนภาพถ่ายขาวดำในบ้าน เขาสังเกตเห็นว่าในรูปเด็กหญิงผมยาวกลางบ้าน มีแผลเป็นยาวที่ต้นคอ รอยยิ้มของเธอดูแปลกประหลาดเกินจะอธิบาย
พลอยสะดุ้งตื่นกลางดึก เพราะเสียงกระซิบใกล้หู “ออกมาสิ…อย่าอยู่ในบ้าน…” เสียงนั้นเหมือนเด็กที่คุ้นเคยแต่จดจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
พลอยเดินงัวเงียออกไปหน้าบ้าน ริมป่าเงียบสงัด เธอเห็นเงาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงกระซิบยังคงเรียกชื่อเธอ เธอเดินเข้าไปใกล้…ก่อนสติจะกลับมา เธอรีบวิ่งกลับเข้าบ้านทันที
เช้าวันถัดมา ณัฐเริ่มพูดน้อยลง สีหน้าของเขากระวนกระวาย ไม่ยอมสบตาใคร เขาเริ่มเขียนข้อความลงสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ อย่างบ้าคลั่ง ธนากรแอบอ่านพบเพียงประโยคสั้น ๆ ซ้ำไปมา “อย่าเชื่อเสียงนั้น”
พลอยขอคุยกับหญิงชราผู้ดูแลบ้าน หญิงชราหลบตา พูดเสียงเบา “ลูกอย่าไปเดินลึกเข้าไปในป่า…มีบางอย่างอยู่ที่นั่น มันจะกระซิบ มันจะสัญญา…แต่ไม่มีใครเคยกลับออกมาเหมือนเดิม”
ธนากรเริ่มไม่แน่ใจในเหตุผลที่ตัวเองต้องอยู่ต่อ เขากังวลว่าพลอยจะเริ่มเปลี่ยนไป พลอยเองเริ่มได้ยินเสียงกระซิบบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เสียงนั้นเริ่มดังชัดเจนขึ้น…จนกลายเป็นเสียงของพิม
คืนหนึ่ง พลอยตื่นขึ้นมาเพราะเสียงพิมร้องขอ “ช่วยฉันด้วย…” เธอตัดสินใจบอกธนากรและณัฐ ทั้งสามตกลงใจจะเดินลึกเข้าไปในป่าตอนกลางคืนเพื่อค้นหาเบาะแสของเพื่อน
แสงไฟฉายสาดไปตามทางเดินแคบ ๆ ในป่า เงาไม้โยกไหวอย่างผิดธรรมชาติ ทุกฝีก้าวเสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัว “คุณได้ยินฉันไหม…ช่วยฉัน…อย่าหันมา…”
ณัฐหยุดเดินกลางทาง น้ำเสียงเขาสั่น “เสียงมันอยู่ข้างหลังเรา…แต่ห้ามหันกลับไปดู”
ธนากรฝืนเดินต่อ ทั้งสามเริ่มเห็นเศษผ้าขาด ๆ และรอยเลือดจาง ๆ บนใบไม้ แต่ไม่มีศพ ไม่มีร่องรอยความรุนแรง มีเพียงความเงียบและเสียงกระซิบล้อมรอบ
แล้วทั้งสามก็มาถึงศาลเจ้าเก่า ๆ กลางป่า ที่ฐานศาลมีตุ๊กตาดินเผาเล็ก ๆ เรียงเป็นวงกลม แต่ไม่มีใบหน้า ทุกตัวมีรอยขีดเขียนแปลกตา พลอยก้มลงดู ตุ๊กตาตัวหนึ่งมีชื่อ “พิม” ขีดไว้จาง ๆ
เสียงกระซิบกึกก้องราวกับมาจากทุกทิศ “อย่าออกไป…อย่าออกไป…”
ธนากรถามเบา ๆ “ทำไมถึงต้องอยู่ที่นี่…เกิดอะไรขึ้นกับพิม?” พลอยน้ำตาไหล เธอพูดเสียงสั่น “มัน…เหมือนกับว่าเรากำลังถูกมองตลอดเวลา”
ทันใดนั้น เงาเด็กหญิงผมยาวปรากฏอยู่ข้างศาลเจ้า เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาว่างเปล่า เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงกรีดร้องในหัวของพลอย “ช่วยฉัน…อย่าเชื่อเสียงนี้…”
ณัฐทรุดลงกับพื้น มือกุมหัว “เสียงมันอยู่ในหัวกู…มันไม่ใช่พิม…” เขาสั่นเทาและกลัวจนแทบขาดใจ
พลอยเริ่มสังเกตว่าทุกคนที่หายตัวไปในหมู่บ้านนี้ถูกสร้างเป็นตุ๊กตาดินเผาในศาลเจ้า เธอจำได้ว่ามีใบหน้าคล้ายตัวเองอยู่ในกลุ่มตุ๊กตา
ความกลัวเพิ่มขึ้นเมื่อเงาเด็กหญิงค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ เสียงทุกอย่างเงียบลง เธอหยุดอยู่ตรงหน้าพลอย กระซิบแผ่วเบา “เธอต้องอยู่แทนฉัน…”
ธนากรรีบดึงพลอยออกจากศาลเจ้า ณัฐยังคงตัวสั่น พวกเขาวิ่งกลับบ้านอย่างบ้าคลั่ง เงาและเสียงกระซิบตามหลอกหลอนตลอดทาง
คืนถัดไป ทุกอย่างดูปกติแต่กลับกดดันยิ่งขึ้น ทุกคนแทบไม่พูดกัน พลอยนั่งเงียบ ๆ มองเงาตัวเองในกระจก เธอเห็นตัวเองยิ้มแปลก ๆ เหมือนเด็กหญิงในรูปถ่ายขาวดำ
ธนากรพยายามหาทางออกจากหมู่บ้าน แต่ไม่ว่าจะขับรถไปกี่รอบก็กลับมาที่เดิมเสมอ ณัฐเริ่มขีดชื่อของพวกเขาลงในสมุดโน้ตด้วยมือสั่น ๆ
เสียงกระซิบยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ ในบ้าน ในป่า แม้แต่ในฝันของแต่ละคน ทุกคนเริ่มไม่แน่ใจว่าเสียงไหนคือความจริง
เช้าวันหนึ่ง ธนากรพบว่าพลอยนั่งนิ่งอยู่หน้าศาลเจ้า ตาไร้ชีวิต เขาพยายามปลุกแต่เธอไม่ขยับ ณัฐกอดตัวเองร้องไห้ เสียงกระซิบกึกก้องในหัว “ต้องมีคนอยู่แทน…”
ธนากรตัดสินใจเผาตุ๊กตาดินเผาทั้งหมด ทันทีที่ไฟลุกไหม้ เสียงกรีดร้องกึกก้องดังกระจายไปทั่วป่า เงาเด็กหญิงหายไป แต่พลอยหมดสติไปในอ้อมแขนของธนากร
รุ่งเช้า หมอกหนาห่มคลุมหมู่บ้าน พวกเขาสองคนเดินออกจากศาลเจ้ากลับบ้านพัก ทิ้งร่างตุ๊กตาแตกละเอียดไว้เบื้องหลัง
พลอยตื่นขึ้นมา น้ำตานองหน้า เธอจำอะไรไม่ค่อยได้…แต่เสียงกระซิบยังคงก้องอยู่อีกไกล ๆ ในส่วนลึกของหัวใจ
ขณะที่ธนากรขับรถออกจากหมู่บ้าน เสียงกระซิบสุดท้ายดังแผ่วเบาในลมเย็น “สักวัน…จะมีคนมาแทน”
