เสียงกระซิบจากอดีต

ลมหนาวพัดผ่านใบไม้ที่เหลืองกรอบ ท้องฟ้ามืดครึ้มเหนือเมืองเล็กแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “พิมาน” เสียงของคลื่นทะเลดังเข้ามาเป็นระยะ นลินเดินทางกลับมายังบ้านหลังเก่าหลังจากห่างหายไปหลายปี ความรู้สึกขัดแย้งในใจเกิดขึ้นเมื่อเธอมองเห็นบ้านที่รู้จักอย่างดี แต่กลับรู้สึกแปลกแยกดั่งคนแปลกหน้า

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ทำไมต้องกลับมาที่นี่นะ?” เสียงของเธอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข

ในบ้านมีเพียงความเงียบงัน ไม่มีเสียงของพ่อแม่ที่เคยเรียกหาเธออีกต่อไป นลินเดินเข้าไปในห้องนอนเก่าที่หมดสภาพ แต่ยังคงมีกลิ่นหอมของความทรงจำ

“นลิน…” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูของเธอ หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอหันซ้ายหันขวามองหา แต่กลับไร้ร่องรอยของใคร

“ไม่ใช่แค่เสียงลมหรอก” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือที่มีภาพถ่ายเก่า ๆ ปรากฏให้เห็น

ภาพของเธอกับเคน คนรักที่จากไปเมื่อหลายปีก่อนยังอยู่ในกรอบภาพที่ถูกเก็บไว้ดี นลินนั่งลงข้างโต๊ะและยิ้มให้กับความทรงจำที่กลับมาอีกครั้ง

“เคน…ถ้าฉันได้เจอเธออีกครั้ง ฉันจะพูดอะไรดีนะ” น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของนลิน เธอปาดน้ำตาและมองไปที่ภาพนั้นด้วยความคิดถึง

ในขณะที่นลินนั่งอยู่ในห้องนั้น เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันชัดเจนขึ้น “กลับไปหาฉันสิ…”

นลินตกใจและลุกขึ้นยืน “ใครอยู่ที่นี่!” เธอเรียกออกไป แต่ไม่มีใครตอบรับ นอกจากเสียงกระซิบที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

“กลับไปหาฉัน…” เสียงนั้นยิ่งชัดเจน นลินรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งดึงดูดเธอไปยังที่ที่เคนเคยอยู่

เธอจึงตัดสินใจออกเดินทางไปยังชายหาดที่เคยเป็นจุดนัดพบของพวกเขา ความรู้สึกของความหวังผสมกับความเศร้าเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เมื่อเดินไปถึงชายหาด นลินมองเห็นคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าหาชายฝั่ง เธอยืนอยู่ที่ตรงนั้นและระบายความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ออกมา “เคน…ฉันคิดถึงเธอ…”

ในขณะนั้นเอง เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “ฉันอยู่ที่นี่ นลิน…” หญิงสาวหันขวับไปเพื่อมองหาเสียงนั้น แต่กลับพบเพียงความเงียบ นลินเริ่มรู้ว่าการค้นหาความรักที่จากไปนั้น ไม่ใช่เพียงแค่การย้อนกลับไปในอดีต แต่เป็นการเปิดใจและยอมรับความจริง

“ฉันจะทำให้เธอภูมิใจ” น้ำตาของนลินไหลออกมาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เธอรู้สึกเบาสบาย เพราะการพูดคุยกับเคนในความทรงจำทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น

เธอเริ่มเก็บรวบรวมความทรงจำดี ๆ จากทั้งสองคน เพื่อสร้างเป็นนิทานที่เธอจะบอกเล่าให้คนอื่นได้ฟัง การเดินทางในครั้งนี้อาจจะนำพาเธอกลับไปหาความรักที่เคนมอบให้ และทำให้เธอค้นพบตัวเองในกระบวนการ

หลายเดือนผ่านไป นลินกลายเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง เธอได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับความรักและการสูญเสีย และในทุก ๆ หน้า เธอได้บรรจงใส่เสียงกระซิบของเคนลงไปในเรื่องราว

“เขาอยู่กับฉันเสมอ” นลินพูดกับตัวเองในวันที่หนังสือของเธอถูกตีพิมพ์ “ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน เขาจะอยู่กับฉันตลอดไป”

และในคืนที่ความมืดเข้าปกคลุมเมืองพิมาน เสียงกระซิบยังคงดังอยู่ในหัวใจของนลิน ราวกับว่าเคนอยู่ข้าง ๆ เธอ จนกระทั่งเช้านี้ที่เธอตื่นขึ้นมา ยิ้มให้กับความทรงจำที่ติดตา ที่ทำให้เธอไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป