เสียงรองเท้าบูทกดทับลงบนหิมะจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เซฟเดินลากกระเป๋าเป้ขึ้นเนิน เขาสะบัดผมน้ำตาลเข้มที่บินว่อนตามลมหนาว ใบหน้าของเขาซีดด้วยความเย็นแต่ยังมีรอยดื้อรั้นในแววตา พอถึงหน้าประตูโรงเรียนไม้สีเข้ม ท่ามกลางอาคารบ้านเล็ก ๆ ที่คลุมไปด้วยหิมะ เซฟหยุดมอง ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไว้ เขาเหลือบมองโทรศัพท์ พลันนึกถึงข้อความสุดท้ายจากมิว เพื่อนสนิทที่ไม่มาโรงเรียนสามวันแล้ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในห้องเรียนบรรยากาศเงียบผิดปกติ มายด์สาวผมยาวผิวขาวนั่งถูมือกันไปมา เธอเหลือบมองเซฟผู้ซึ่งเพิ่งหย่อนตัวลงข้าง ๆ อย่างอึดอัด “เห็นมิวไหม?” มายด์ถามน้ำเสียงแผ่ว เซฟทำเหมือนไม่ได้ยินเพราะกลัวจะตอบว่าไม่รู้ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ “เมื่อคืนฉันโทรหา ไม่รับสาย…” คำพูดค้างเหมือนสำลักความรู้สึกบางอย่าง
ประตูห้องเปิดออก โค้ชเนตรก้าวเข้ามาพร้อมเอกสาร ลมหนาววูบไหวเข้า ห้องทั้งห้องตึงเครียดขึ้นในทันที “มีใครเห็นมิวหรือเปล่า?” โค้ชเนตรถามเสียงเข้ม ทุกคนในห้องนิ่งสนิท วิน เด็กชายตัวผอมแว่นหนาลอบสบตากับเซฟราวกับจะบอกว่าเขารู้อะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พูด
ช่วงพักเที่ยง ลานหิมะข้างโรงเรียนกลายเป็นเวทีการสนทนา วินเดินเข้าหาเซฟกับมายด์ มือสั่นเล็กน้อย “เมื่อคืนฉันเห็นมิว…ที่ริมแม่น้ำ เบื้องหลังโรงเรียน” เสียงเขาสะท้อนความไม่แน่ใจ มายด์ขมวดคิ้ว “เธอมั่นใจเหรอวิน?” วินพยักหน้า แต่ทันใดนั้นเสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้น “ขอให้ทุกคนไปรายงานตัวที่หอประชุม”
ที่หอประชุม ครูใหญ่ขึ้นเวทีด้วยสีหน้าเครียด “มีการหายตัวของนักเรียน ดังนั้นจะออกนอกโรงเรียนไม่ได้จนกว่าจะมีประกาศใหม่” นักเรียนกระซิบกระซาบกันอื้ออึง มายด์หันมาถามเซฟ “ถ้าเราหามิวไม่เจอ…เขาอาจอยู่ในอันตรายจริงๆ” เซฟเงียบ ริมฝีปากเม้มแน่น
เย็นวันนั้น ก่อนฟ้าจะมืดสนิท สามคนเดินมายังสะพานเล็กข้ามแม่น้ำที่หิมะปกคลุม มายด์ใช้ไฟฉายส่องหาพื้นที่รอบ ๆ ในความเงียบเริ่มมีเสียงพูดคุยแผ่วเบาระหว่างพวกเขา “ถ้ามิวมีปัญหา เขาน่าจะบอกเราก่อน…” เซฟพึมพำ วินมองลงพื้นเหมือนไม่กล้าพูดต่อ พวกเขาเดินต่อไปจนสุดสะพาน พบเพียงรอยรองเท้าหายเข้าไปในป่า
ไฟฉายสั่นเพราะมือของมายด์ วินตะโกนเรียกชื่อมิวแต่มีเพียงเสียงลม เซฟเดินนำเข้าไปในป่า “อย่าไปลึกเกิน เดี๋ยว迷路,” มายด์เตือน เซฟไม่ฟัง เขาอยากพิสูจน์ว่าตัวเองกล้ากว่าที่เป็น แล้วก็หยุดเมื่อไฟฉายส่องไปเห็นพลาสติกสีแดงเล็ก ๆ ติดอยู่กับกิ่งไม้ มายด์รีบเข้าไปดู เป็นสายรัดข้อมือของมิวที่มีชื่อสลัก พวกเขาสามคนชะงัก จ้องหน้ากันด้วยความตื่นกลัวและสงสัยในเวลาเดียวกัน
ขณะพวกเขาคุยกันถึงแผนจะกลับไปแจ้งผู้ใหญ่ ก็เกิดเสียงฝีเท้าดังอยู่ลึกเข้าไปในป่า มายด์หน้าเผือด วินกลืนน้ำลาย “หรือ…มิว?” เซฟกลั้นหายใจ พวกเขามองหน้ากันและตกลงจะกลับไปก่อน แต่เซฟเหลือบเห็นเงาดำผ่านต้นสน มันมาเร็วผิดปกติจนต้องตะโกน “รีบไป!”
ทั้งสามพากันวิ่งฝ่าหิมะ ฟันฝ่าเสียงลม พอกลับถึงขอบป่า เจอครูเวรยืนอยู่ “ออกไปทำอะไรกันตรงนั้น” เสียงแข็ง มายด์อึกอัก “พวกหนูแค่…หาอะไรที่มิวอาจทำตกค่ะ” ครูทำหน้ากังวลแต่ไม่ต่อว่า แล้วบอกให้รีบกลับเข้าโรงเรียน
ค่ำคืนนั้น ห้องพักร้อนจัดด้วยฮีตเตอร์แต่เด็กทั้งสามต่างนอนไม่หลับ วินแอบส่งข้อความถึงเซฟ “กลัวว่าเราไปเจออะไรที่ไม่ควรเจอ” เซฟตอบกลับไปแค่ “อย่าคิดมาก” แต่อีกฝั่งหนึ่งของโรงเรียน มายด์นอนกอดสายรัดข้อมือของมิวแน่น เธอหลับตาพยายามนึกถึงรอยยิ้มของเพื่อน
เช้าวันใหม่ เซฟตื่นเร็วกว่าปกติ เขาเดินเลียบสนามหิมะหน้าต่างโรงเรียน หยุดมองรอยรองเท้าเล็ก ๆ ที่แปลกตา มีใบบางติ่งสีแดงปนในร่องรอย เซฟตามมันไปจนถึงเพิงไม้เก็บของ เขานิ่งสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปเปิดประตู ภายในเงียบสนิทมีเพียงกล่องใส่อุปกรณ์เก่า ๆ เซฟเดินสำรวจ เจอกระดาษโน้ตเล็กแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ “ความจริงไม่ได้มีแค่สิ่งที่เห็น”
เซฟเอากระดาษให้มายด์กับวินดู สามคนถามกันว่านี่เป็นลายมือของมิวหรือไม่ วินขมวดคิ้ว “ข้อความแบบนี้ เหมือนปริศนาชวนให้ค้นต่อ” มายด์เงียบไปครู่ ก่อนเสียงมือถือของเธอดังขึ้น ท่ามกลางความตกใจ เป็นข้อความไลน์จากมิวเพียงสั้น ๆ “อย่าเชื่อใครทั้งนั้น” ทั้งสามขนลุกซู่ มายด์น้ำตาคลอเบ้า
ช่วงบ่าย วันเดียวกัน เด็กทั้งสามจึงตัดสินใจกลับไปที่ป่าอีกครั้ง เพราะเชื่อว่ามิวอาจซ่อนตัวอยู่ด้วยเหตุผลบางอย่าง วินลังเล “ถ้าเราเจอใครที่ไม่ใช่มิวล่ะ?” เซฟใจกล้า “เราไปด้วยกัน ถ้าจะเจอก็ขอให้เจอพร้อมกัน” มายด์จับมือทั้งสองไว้เพื่อขอความกล้าหาญ แล้วพวกเขาก็ฝ่าหิมะลึกเข้าไปในป่าเป็นครั้งที่สอง
ในป่ามีรอยย่ำใหม่ พาครั้งนี้ไปถึงกระท่อมร้างหลังหนึ่งที่อยู่ลึกสุดสายตา มายด์เป็นคนเคาะประตูแต่ไม่มีใครตอบ วินลองหมุนลูกบิด ประตูเปิดออกเบา ๆ กลิ่นเหม็นอับและอากาศเย็นจัดตีเข้าใส่ พวกเขาเดินเข้าไปสำรวจ พบผ้าห่มเก่า ๆ กับรองเท้าเด็กชายขนาดเท่ามิว ทุกอย่างเงียบกริบ
ทันใดนั้น มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระท่อม เป็นเสียงไลน์จากมิว “พวกนายออกมาไม่ได้ถ้ายังไม่รู้ความจริง” เซฟขนลุก วินตะโกนลั่น “มิวอยู่ไหน!?” เสียงสะท้อนกลับของห้องว่างทำให้แต่ละคนยิ่งหวาดกลัว มายด์สังเกตที่ผนัง พบอักษรขีดเขียนด้วยชอล์กดำ “ความกลัวทำให้คนโกหก”
ความสงสัยทวีคูณ วินเริ่มปั่นป่วน “ถ้ามิวไม่ได้หายไปโดยบังเอิญแต่ตั้งใจล่ะ?” เซฟโต้ทันควัน “ไม่มีใครอยากหนีถ้าไม่จำเป็น!” เสียงใส่อารมณ์จางหายไปในความเงียบ ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความอึดอัดและไม่ไว้ใจกันขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
การพูดคุยเริ่มกลายเป็นการโต้เถียง มายด์ระเบิดความรู้สึก “พวกนายต่างหากที่ไม่เข้าใจมิว พวกนายคิดว่ามิวแข็งแกร่งแต่จริง ๆ เขากลัวเหมือนเรา!” วินเสียงสั่น “เราแค่คิดว่า…ถ้าอยู่กับเพื่อน ทุกอย่างจะไม่เป็นไร” เซฟนิ่ง น้ำตาคลอ “ฉันกลัวว่ามิวจะหายไปเพราะฉัน…วันนั้นที่เราทะเลาะกัน” บรรยากาศหนักอึ้งลงจนใคร ๆ ก็สัมผัสได้
ฟ้ามืดลง เม็ดหิมะเริ่มโปรยหนัก พวกเขารีบออกจากกระท่อมด้วยหัวใจที่สั่นเทา ระหว่างทางกลับ มายด์หันไปเจอเงาคนในม่านหิมะ เธอกระชากแขนเพื่อน ๆ ให้วิ่งโดยไม่เหลียวหลัง ทุกคนใจเต้นแรง
เมื่อพวกเขากลับถึงโรงเรียน มายด์ถอดรองเท้า มือเย็นจนชา วินนั่งลงที่พื้นเงียบ ๆ เซฟเปิดสมุดบันทึก หยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอีกครั้ง มองข้อความสั้น ๆ “ความจริงไม่ได้มีแค่สิ่งที่เห็น” เขาค่อย ๆ ร้องไห้เบา ๆ
คืนนั้นทั้งสามนอนไม่หลับ ทบทวนความสัมพันธ์กับมิว เสียงความผิดพลาด การโกหก ความกลัว ทั้งหมดผสมปนกันในความคิด พวกเขาแต่ละคนเริ่มยอมรับว่าทุกคนมีความกลัวในใจและต่างเคยทำร้ายมิวทั้งทางคำพูดและการกระทำโดยไม่รู้ตัว
รุ่งเช้าตรู่ หิมะยังคงตกหนัก เพื่อนร่วมชั้นพูดคุยเสียงแผ่วเรื่องการหายไปของมิว บางคนโทษมิว บางคนโทษกลุ่มเซฟ เซฟฟังแล้วเจ็บใจแต่ก็ไม่กล้าตอบโต้ มายด์ตัดสินใจลุกขึ้นกลางห้อง “เราทุกคนต่างเคยเมินมิวเวลาเขาขอความช่วยเหลือ” เธอพูดเสียงสั่น มีความเงียบงันตามมา เด็กหลายคนน้ำตาซึม วินเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ
ในเย็นวันนั้น เซฟนั่งอยู่ที่ลานหิมะหลังโรงเรียน ใบหน้าสั่นเทา มายด์ค่อย ๆ เดินมานั่งข้าง ๆ “เราคงต้องเผชิญกับสิ่งที่กลัวจริง ๆ” เธอพูด เซฟช้อนตาขึ้นมอง “ฉันกลัวว่าถ้ารู้ความจริงแล้ว จะไม่เหลือใคร” มายด์จับมือเขา “เราจะฝ่ามันไปด้วยกัน”
วินปรากฏตัวเงียบ ๆ พร้อมใบหน้าหดหู่ “ฉัน…หาคำตอบเจอในสมุดของมิว” เขาผลักสมุดเล่มหนึ่งให้เซฟ ภายในมีจดหมายยาวของมิว เล่าว่าถูกกดดัน ถูกเพื่อนบางกลุ่มรังแก และความรู้สึกแตกแยกกับกลุ่มเพื่อนสนิท มิวเลือกหลบซ่อนเพื่อดูว่าใครจะตามหาและใครจะพูดถึงเขาอย่างไร
หลังจากอ่านจบ ทั้งสามนิ่งงัน น้ำตาไหล เซฟร้อง “นี่คือสิ่งที่เราทำกับเขา?” มายด์โอบไหล่เพื่อนทั้งสองไว้ วินเสียงแผ่ว “เราทุกคนต้องขอโทษ…”
สามคนเดินเข้าไปในป่าอีกครั้งตั้งใจจะหามิวโดยไม่ปิดบังความรู้สึก อากาศหนาวยะเยือกและเสียงลมแรงปะทะหน้า ทันใดนั้นเซฟตะโกนชื่อมิวโดยที่เสียงสั่น เคล้าเสียงสะอื้น เพื่อนสองคนตะโกนตาม ทุกคนปล่อยความอาย เปิดเปลือยความกลัวและความรักอย่างตรงไปตรงมา
ในที่สุด มิวปรากฏตัวออกจากหลังต้นไม้ สีหน้าถูกหล่อหลอมด้วยความเหนื่อยล้าและน้ำตา มายด์กอดมิวทันที เซฟกับวินยืนเงียบ น้ำตาคลอ ด้วยความรู้สึกผิดและโล่งใจ มิวพูดเสียงเบา “ฉันแค่กลัวว่าจะไม่มีใครสนใจ” เซฟสั่นหัว น้ำเสียงจริงใจ “เราทำผิด ขอโทษจริง ๆ นะ”
ทั้งสี่คนเดินกลับโรงเรียนด้วยกันเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ฝ่าหิมะ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนไอหนาว กลุ่มเพื่อนที่เต็มไปด้วยรอยร้าวก็ค่อย ๆ สมานรอย รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าทุกคน บรรยากาศยังอึมครึม แต่ความเข้าใจใหม่ก็เริ่มก่อตัว
วันต่อมา โรงเรียนกลับมามีเสียงหัวเราะ มิวเข้าชั้นเรียนพร้อมเพื่อนสามคน บางคนยังลังเลที่จะพูดคุย แต่มีสายตาหลายคู่มองด้วยความเป็นห่วงและความเสียใจ มายด์กุมมือมิวไว้บนโต๊ะ เซฟเม้มปากเหมือนยังลำบากใจแต่นั่งใกล้ขึ้นกว่าทุกวัน วินส่งไลน์ขอโทษอีกครั้ง ทุกคนต่างเรียนรู้ที่จะไม่ตัดสินกันง่าย ๆ อีกต่อไป
ค่ำวันสุดท้ายของเรื่อง เมืองหิมะปกคลุมด้วยแสงไฟสีส้มอุ่น กลุ่มเพื่อนสี่คนยืนมองท้องฟ้า รอยยิ้มละมุนปนเศร้าอยู่บนใบหน้าทุกคน หิมะโปรยเบา ๆ มิวพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “แค่มีเพื่อนที่ไม่ทิ้งกัน…มันก็เพียงพอ” แสงไฟสะท้อนบนเกล็ดหิมะราวกับบทสรุปของคำสัญญาใหม่ที่ไม่มีวันละลาย
