เสียงกระซิบจากเงาเรือนพัก

สายฝนโปรยปรายยามเย็น ปกคลุมเส้นทางคดเคี้ยวบนภูเขาด้วยหมอกบาง ๆ รถกระบะคันเก่าโยกเยกไปตามหลุมบ่อ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเรือนพักไม้สองชั้นที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์และตะไคร่น้ำ โชติ นักศึกษาหนุ่มใบหน้าเคร่งเครียดหันไปมองเพื่อนร่วมทางสามคน – ป่าน หญิงสาวที่เก็บตัวและไม่ค่อยสบตาใคร, ที ชายหนุ่มร่างสูงที่พูดจาขวานผ่าซาก, และแยม สาวร่างเล็กที่ชอบหัวเราะกลบเกลื่อนความอึดอัด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ถึงเสียที… พวกแกแน่ใจนะว่าจะค้างที่นี่จริง ๆ?” ทีพูดติดตลกแต่แววตากลับหนักอึ้ง

“นายเป็นคนเสนอเองไม่ใช่เหรอ?” ป่านเงยหน้าถาม เสียงเธอนิ่ง แต่แฝงความระแวง

“ฉันแค่อยากพิสูจน์ไง ว่าบ้านนี้มันไม่มีอะไร” ทีว่าพลางดึงกระเป๋าขึ้นบ่า ฝนเริ่มซา พวกเขาเดินฝ่าความชื้นเข้าไปใกล้ประตูไม้เก่า ๆ ที่ขึ้นสนิม พวกเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ต่างได้ยินเสียงกิ่งไม้เสียดสีกับหลังคาท่ามกลางความเงียบธรรมชาติ

โชติก้าวนำเข้าไปก่อน เขาเอื้อมมือเปิดไฟฉาย ส่องไปทั่วห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฟูกเก่า โต๊ะไม้ผุ และกรอบรูปหันหลังเข้าฝาผนัง “ที่นี่ก็แค่บ้านร้างธรรมดา…” เขาบอกตัวเองเบา ๆ

แยมเดินเข้ามาช้า ๆ หยุดยืนข้างป่าน “นาย… เคยมาแถวนี้มาก่อนมั้ย?”

ป่านลังเล ตอบเสียงเบา “ไม่แน่ใจ… ฉันรู้สึกคุ้น ๆ แต่จำไม่ได้” เธอหลบสายตา ลมหายใจขาดห้วง เสียงฝนข้างนอกค่อย ๆ กลายเป็นแค่เสียงกระซิบอันไกลโพ้น

คืนแรก ทุกคนพยายามจัดแจงที่นอนบนพื้นไม้เก่า แยมชวนคุยกลบเสียงเงียบ “พรุ่งนี้เราสำรวจตัวบ้านกันไหม? เผื่อจะเจออะไรสนุก ๆ”

“อย่าเดินแยกกันล่ะ” โชติเตือนด้วยรอยยิ้มฝืดฝืน ทีหัวเราะ “กลัวอะไร? กลัวผีเหรอ?”

โชติไม่ตอบ แค่ก้มหน้าจัดกระเป๋า คืนแรกผ่านไปท่ามกลางเสียงสายฝนและความเงียบ แต่ช่วงดึก ป่านสะดุ้งตื่น เหงื่อซึมท่ามกลางอากาศเย็น เธอได้ยินเสียงกระซิบเลือนรางมาจากมุมห้อง เสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์

ป่านหันไปมองเพื่อน ทุกคนยังหลับ เธอลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปยังต้นเสียงที่ดูเหมือนมาจากหลังประตูบานหนึ่ง เธอยื่นมือออกไปแตะ ลูกบิดเย็นเยียบ เสียงกระซิบหยุดทันที ป่านลังเล สายตาสั่นไหว ก่อนจะหันหลังกลับ ทั้งคืนเธอไม่ได้นอนหลับสนิทอีกเลย

เช้าวันถัดมา แดดอ่อน ๆ ส่องลอดหน้าต่าง ทีเดินสำรวจชั้นล่าง เจอห้องเก็บของเล็ก ๆ ประตูแง้มเปิด เขากวาดไฟฉายผ่านกองเสื้อผ้าเก่าและข้าวของรกรุงรัง บนชั้นวางมีสมุดบันทึกปกหนังตกฝุ่นเหมือนถูกทิ้งมานาน ทีหยิบขึ้นมาแต่ยังไม่ทันเปิด ป่านเดินตามเข้ามา

“เจออะไร?” เธอถามเสียงแผ่ว

“สมุดเก่า ๆ นี่…” ทีเปิดดูหน้าต้น ๆ เจอแต่หน้ากระดาษเปล่า ป่านขมวดคิ้ว “ให้ฉันดูบ้าง” เธอรับสมุดไปเปิด สายตาเธอหยุดที่หน้าหนึ่ง มีรอยขีดเขียนลายมือเด็ก ๆ ‘กลับมาเล่นกับฉัน’ คำสั้น ๆ ซ้ำ ๆ จนเต็มหน้า

ป่านวางสมุดลงทันที เสียงลมหายใจหนักขึ้น ทีแอบสังเกตสีหน้าเธอแต่ไม่ได้ถามออกมา แยมเดินเข้ามาสมทบ “คุยอะไรกันเหรอ?”

“ไม่มีอะไร แค่อะไรเก่า ๆ” ป่านตอบทันควัน แยมมองสลับระหว่างสองคน ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน “งั้นเดี๋ยวไปชั้นบนไหม?”

บนชั้นสอง ห้องนอนแต่ละห้องยังคงมีข้าวของเดิม ๆ ตู้เสื้อผ้า เตียงนอน โต๊ะเขียนหนังสือ ป่านเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง เธอรู้สึกหนาววาบเหมือนมีใครแอบดูอยู่ ประตูห้องขยับเองเบา ๆ แม้ไม่มีลม เธอชะงัก แยมเดินตามเข้ามา “ขนลุกเลยอ่ะ… เหมือนมีคนมองใช่มั้ย?”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ” ป่านตอบเสียงสั่น เงียบไปครู่หนึ่ง “นายเชื่อเรื่องผีมั้ย?”

แยมลังเล “ไม่รู้สิ… ฉันกลัวมากกว่า ไม่อยากรู้หรอกว่ามีจริงไหม” สองคนยืนเงียบฟังเสียงบ้านเก่าแว่วเอี๊ยดอ๊าด

ค่ำวันนั้น ทั้งสี่คนกินอาหารง่าย ๆ อยู่ที่ห้องโถง ทีเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง “นี่มันบันทึกอะไรของเด็กประสาทรึเปล่า? ใครจะกลับมาเล่นบ้านร้างแบบนี้?”

โชติตาแข็ง “พูดดี ๆ หน่อย…” แยมรีบห้าม “อย่าพูดอะไรแปลก ๆ มันน่ากลัว”

ทีหัวเราะขื่น ๆ แล้วปิดสมุด ป่านหลบตามองออกนอกหน้าต่าง เธอเห็นเงาทาบยาวบนสนามหญ้าใต้ต้นไม้ แม้ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เธอกระพริบตา เงานั้นก็ยังอยู่

คืนนั้น ทีตื่นขึ้นมากะทันหัน ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ อยู่หน้าห้องนอน เขาหยิบไฟฉายลุกออกไป เปิดประตูช้า ๆ ทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของตนเอง ทีเดินตามเสียงฝีเท้าไปจนถึงบันได ได้กลิ่นอับชื้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาหันไปเห็นเงาแปลกตาอยู่ตรงบันได เหมือนเงาคนแต่ขยับเบี้ยวผิดธรรมชาติ

เขากลืนก้อนน้ำลาย “ใครอยู่น่ะ!?” เงานั้นเคลื่อนหายไปอย่างเงียบงัน ทีวิ่งกลับเข้าห้อง ปิดประตูแน่น เสียงกระซิบเบา ๆ ลอยมากระทบหู “กลับมาเล่นกับฉัน…”

เช้าวันใหม่ ทั้งกลุ่มกินข้าวกันเงียบ ๆ โชติเอ่ยขึ้น “เมื่อคืนมีเสียงอะไรมั้ย?” ไม่มีใครตอบ ทีทำเป็นไม่สนใจ แยมเหลือบมองป่าน “เมื่อคืนฉันฝันร้าย… เหมือนมีใครเรียกชื่อฉันอยู่ข้างเตียง”

ป่านนิ่งไปพักหนึ่ง “ฉันก็ได้ยินเสียงกระซิบ…” ทุกคนเงียบลงทันที

โชติถอนหายใจแรง “หรือเราควรจะกลับกันดี?”

ทีเงยหน้ามอง “กลัวเหรอ?”

แยมพูดเสียงอ่อย “ไม่กลัว… แต่รู้สึกไม่ดี”

ทุกคนต่างเก็บความเงียบไว้ในใจ ไม่มีใครอยากยอมรับว่ากำลังหวาดกลัว

ในช่วงบ่าย ป่านเดินออกไปสำรวจสวนหลังบ้าน เธอบังเอิญพบตุ๊กตาไม้เก่าถูกฝังครึ่งตัวในดิน เธอหยิบขึ้นมาดู พลันเสียงกระซิบลอยมา “กลับมาเล่นกับฉัน…” เสียงลอยหายไปในสายลม ป่านขว้างตุ๊กตาทิ้งทันที แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้าน

โชติเดินมาตามหลัง เห็นท่าทางป่าน “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร…” ป่านปัดมือปัดไม้ เสียงเธอสั่น โชติสังเกตแต่ไม่ซักไซ้

ค่ำวันนั้น พวกเขาเริ่มทะเลาะกันเรื่องจะอยู่ต่อหรือกลับ ทีดื้อดึงจะรอให้ครบสามคืนตามที่ตกลง โชติอารมณ์เสีย ป่านนั่งกอดเข่ามุมห้อง แยมร้องไห้เงียบ ๆ ทุกคนรู้สึกถูกกดดันจากบางสิ่งในบ้านโดยไม่รู้ว่าคืออะไร

คืนที่สาม ป่านได้ยินเสียงกระซิบดังขึ้นใกล้หู เธอลืมตาเห็นเงาเลือน ๆ เคลื่อนไหวในความมืด เงานั้นชี้นิ้วมาทางเธอ “ฉันรอเธออยู่…” เสียงแหลมเล็ก เด็กผู้หญิง เธอสะดุ้งตื่นกะทันหัน พบว่าทุกคนลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน

ทีโวยวาย “พวกเรากำลังโดนเล่นงาน มันไม่ตลกแล้ว!”

โชติพยายามควบคุมสถานการณ์ “ใจเย็น ๆ เราต้องหาที่มาของเสียงพวกนั้น”

แยมสะอื้น “ถ้าเราออกไปตอนนี้จะเป็นอะไรมั้ย?”

ป่านพูดเสียงแผ่ว “มันไม่อยากให้ใครไป…” เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น

ทีและโชติส่องไฟฉายไปรอบบ้าน พวกเขาค้นหาทุกห้อง จนไปถึงห้องใต้หลังคา เจอกล่องไม้เก่า ๆ ข้างในมีภาพถ่ายครอบครัวหนึ่ง เด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง ใบหน้าเงียบขรึม ที่ขอบภาพเขียนว่า ‘ป่าน’ ด้วยลายมือเด็ก ๆ

ป่านตัวสั่น “นั่น… นั่นฉันเหรอ?”

แยมหันไปหาโชติ “นายรู้เรื่องบ้านนี้มาก่อนใช่ไหม?”

โชติเงียบไปนาน “เมื่อก่อน… ครอบครัวฉันเคยอยู่แถวนี้ บ้านนี้เป็นของญาติห่าง ๆ ของฉัน”

ทีขยับเข้ามา “แล้วเรื่องเด็กคนนั้นล่ะ?”

โชติหลบตา “เด็กคนนั้น… หายตัวไป ไม่มีใครหาเจอ”

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบ ๆ “กลับมาเล่นกับฉัน… ป่าน…” ทุกคนหยุดนิ่ง เงามืดแผ่ขยายอยู่รอบบ้าน

ไฟทั้งหมดดับลงกะทันหัน ทุกคนรีบรวมตัวกันอยู่กลางห้อง เงาเลือนลางค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นกลางความมืด ป่านจับแขนแยมแน่น ทีตะโกน “ต้องออกไป!”

แต่ประตูทุกบานล็อกแน่นเองโดยไร้เหตุผล เสียงกระซิบเริ่มเปลี่ยนเป็นตะโกนโหยหวน “เล่นกับฉัน…” เหมือนเด็กหญิงร้องไห้ ป่านทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ท่ามกลางความมืด โชติเดินช้า ๆ ไปยังเงานั้น “ขอโทษ… ขอโทษที่ไม่มีใครกลับมา…” เขาพูดเสียงสั่น

เงานั้นเคลื่อนมาทางป่าน “จำฉันได้ไหม…”

ป่านค่อย ๆ จำภาพในอดีตได้ เธอเคยมาเล่นที่นี่สมัยเด็ก มีเพื่อนเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อขวัญที่หายตัวไปวันฝนตก เธอเองเป็นคนทิ้งขวัญไว้ หลังประตูบานนั้น

“ขอโทษ… ฉันขอโทษ…” ป่านพูดทั้งน้ำตา เงาเด็กหญิงค่อย ๆ จางลงพร้อมเสียงกระซิบที่โหยหวนแปรเป็นเศร้า “แค่… อยากให้เพื่อนอยู่ด้วย…”

ไฟกลับมา ทุกอย่างสงบลง ประตูเปิดออกได้อีกครั้ง แต่บรรยากาศยังคงเย็นเยียบ ทุกคนเดินออกมานอกบ้านอย่างเงียบงัน ป่านหันกลับไปมองเห็นเงาเด็กหญิงโบกมือลาอยู่ที่หน้าต่างบ้าน

โชติเดินเข้ามาข้าง ๆ “เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีก… ใช่มั้ย?”

แยมพยักหน้าทั้งน้ำตา ทีหลบสายตามองลงพื้น

ป่านรู้ว่าความกลัวในใจเธอไม่มีวันหายไป แต่เธอกลับกล้าหันหน้าสู้กับอดีตได้ในที่สุด

เสียงสายฝนประสานกับความเงียบของหุบเขา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความหลอนที่ไม่มีวันลบเลือน