ฝนโปรยเม็ดหนักใส่หลังคาไม้เก่าแก่ เสียงฟ้าร้องไกล ๆ ขับขานก้องไปทั่วป่าทึบ กลางความเงียบสงัดของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ในอำเภอเล็ก ๆ ที่ห่างไกลผู้คน อรินทร์ก้าวลงจากรถกระบะเก่า เหลียวมองรอบตัวด้วยแววตาเหนื่อยล้าและกังวล ก่อนหันกลับไปมองตึกไม้สองชั้นที่ราวกับถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฝนไม่หยุดเลยนะ” พีร์พูดพลางยืนกางร่มให้ เม็ดฝนกระทบหลังคาเสียงดังจนต้องตะโกนคุยกัน อรินทร์ยิ้มแห้ง ๆ มือขยุ้มกระเป๋าเป้แน่น ประตูบ้านเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างของหญิงสูงวัยท่าทีนิ่งขรึม ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยร่องรอยกร้านกรำ
“เข้ามาสิ บ้านมันไม่กัดหรอก” เสียงหญิงชราเย็นชา เงียบวูบหนึ่งก่อนที่ทุกคนจะเดินตามเข้าไป อรินทร์ พีร์ และเมย์ เดินตามกันเข้าไปในบ้านเก่า กลิ่นอับและกลิ่นไม้เก่าเข้าจมูกทันทีที่ประตูปิด
เมย์เดินสอดส่ายสายตาไปรอบ ๆ “คุณยายอยู่คนเดียวเหรอคะ?” หญิงชราหันไปสบตากับเธอ แววตาแข็งกร้าว “อยู่คนเดียวมานานแล้ว บ้านนี้ไม่ได้ต้อนรับใครนอกจากหลานฉัน…แต่วันนี้ฉันยอมให้พวกเธอพักเพราะความจำเป็น”
อรินทร์หลุบตา ไม่กล้าสบตาใคร เขามาที่นี่เพราะคุณยายเป็นญาติผู้อุปถัมภ์ และนี่คือโอกาสสุดท้ายของเขาในการหนีปัญหาบางอย่างในกรุงเทพฯ พีร์กับเมย์ติดตามมาเพราะไม่อยากปล่อยเขาไว้คนเดียว บ้านไม้เงียบสงัดราวกับขังเสียงเอาไว้ข้างใน
ยามค่ำคืน เมย์นอนบนฟูกบาง ๆ ข้างหน้าต่าง เงาไม้ด้านนอกสั่นไหวตามสายลม เสียงฝนยังคงตกไม่หยุด ในความเงียบ เมย์ได้ยินเสียงกระซิบบางอย่างแผ่วเบา เธอขยับตัวนอนตะแคงฟัง จังหวะนั้นเสียงหยุดลงทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เช้าวันใหม่ แดดอ่อน ๆ ส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ อรินทร์ลุกขึ้นมาในห้องรับแขก ยายพูดกับเขาอย่างไม่สบตา “อย่าเดินไปที่เรือนไม้หลังเล็กหลังบ้านตอนกลางคืน ที่นั่นไม่มีอะไรนอกจากอดีต”
พีร์หัวเราะเบา ๆ “ยายพูดเหมือนในหนังผีเลย” ยายมองเขานิ่ง ๆ “หนังผีเขาก็เอามาจากเรื่องจริงทั้งนั้นล่ะ เธอเชื่อมั้ย?” พีร์ทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่เมย์ส่งสายตาห้าม
ตอนสาย ๆ ทั้งสามคนเดินสำรวจรอบบ้าน เรือนไทยหลังใหญ่แบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหน้าค่อนข้างสะอาดแต่ส่วนในดูรกร้าง อรินทร์บอกเพื่อน ๆ ว่าเคยวิ่งเล่นที่นี่ตอนเด็ก ๆ แต่จำอะไรไม่ได้มากนัก
“ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ?” เมย์ถาม อรินทร์นิ่งไป “ตอนเด็กเคยเกิดเรื่อง…แม่พาออกจากที่นี่ทันที หลายปีถึงจะได้กลับมา” น้ำเสียงของเขาหนักอึ้ง พีร์เปรยขึ้นมาเบา ๆ “ที่นี่มันมีอะไรเหรอวะ?” อรินทร์ส่ายหน้า
กลางวันอากาศร้อนอบอ้าว ทุกคนหลบเข้าไปในห้องรับแขก ระหว่างที่ทุกคนกำลังพักผ่อน เสียงไม้ลั่นเบา ๆ ดังขึ้นทีละนิด ทีละน้อย จนทุกคนหยุดพูดคุย พีร์เหลียวมองไปรอบห้อง “ได้ยินเสียงอะไรมั้ย?”
“เสียงบ้านเก่ามันก็ต้องลั่นสิ” เมย์พูด แต่น้ำเสียงเธอเองก็สั่นนิด ๆ แววตาเธอจับจ้องที่เพดานไม้ซึ่งมีรอยแตกร้าวเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ด้านบน
คืนนั้น ขณะที่อรินทร์นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวใต้แสงไฟสลัว ๆ เสียงกระซิบแปลก ๆ ดังเข้าหู “อย่า…อย่าเข้าไป…” อรินทร์หันขวับไปมองรอบตัว แต่ไม่พบใคร เขาลุกขึ้นสำรวจห้อง พลางเดินไปยังบันไดไม้ที่ขึ้นชั้นสอง เสียงกระซิบขาดหายไป พร้อมกับความเงียบเข้าครอบงำ
รุ่งเช้า ทุกคนพบคุณยายยืนจ้องมองออกไปทางเรือนไม้หลังเล็ก เมย์ถามเบา ๆ “ยายมองอะไรเหรอคะ?” คุณยายไม่ตอบ แค่เดินกลับเข้าไปในครัวด้วยใบหน้าเรียบเฉย
อรินทร์ตื่นแต่เช้าเพราะได้ยินเสียงคนเดินข้างห้อง เขาแง้มประตูออกไปดู เห็นแค่เงาคนผอมบางเดินลับหายไปทางหลังบ้าน เขารีบเดินตามไปแต่เมื่อออกไปถึง พบเพียงความเงียบสงัดและอากาศเย็นวังเวง
กลางวันนั้น เมย์กับพีร์จึงแอบเดินไปสำรวจเรือนไม้หลังเล็ก พวกเขาพบประตูที่ขึ้นสนิมและหน้าต่างปิดสนิท ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นหยากไย่ พีร์พยายามงัดประตูแต่ไม่สำเร็จ เมย์สังเกตเห็นรอยขีดข่วนแปลก ๆ บนขอบประตู เหมือนมีใครบางคนพยายามจะเปิดออกจากข้างใน
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นด้านหลัง พีร์หันขวับ แต่กลับไม่เห็นใคร เมย์รีบลากพีร์กลับบ้าน
คืนนั้นอรินทร์นอนฝันร้าย ภาพเงาดำคลานไปทั่วเรือน เสียงกระซิบดังก้องในหัว “อย่า…กลับมา…” อรินทร์สะดุ้งตื่นกลางดึก เหงื่อท่วมตัว หัวใจเต้นแรง
เช้าวันต่อมา ทุกคนเริ่มมีสีหน้าหวาดระแวง อรินทร์สารภาพกับเมย์และพีร์ว่าเขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา พีร์เสนอว่าควรออกไปจากที่นี่ แต่เมย์เตือนว่าอรินทร์ควรพูดคุยกับยายก่อนจะตัดสินใจอะไร
ช่วงบ่าย อรินทร์ตัดสินใจถามคุณยายตรง ๆ “ยายครับ ที่นี่มีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า?” คุณยายเงียบไปนาน “มีบางอย่างที่ควรลืม…แต่บางอย่างมันไม่ยอมให้ลืม” เธอพูดเพียงเท่านั้น แล้วเดินจากไป
ตอนบ่ายแก่ ๆ ทั้งสามคนได้ยินเสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากเรือนไม้หลังเล็ก พีร์ขนลุกเกรียว “เมื่อกี้…ได้ยินใช่มั้ย?” เมย์จับมือเขาแน่น อรินทร์เบือนหน้าหนี สีหน้าเคร่งเครียด ความอึดอัดแผ่กระจายไปทั่ว
กลางคืน เมย์ตื่นมาเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา เธอเปิดประตูออกไปดู เห็นเงาเด็กผู้หญิงยืนอยู่ตรงทางเดิน เงานั้นหายวับไปพร้อมเสียงกระซิบว่า “อย่า…บอกใคร…” เมย์ผงะ รีบวิ่งกลับเข้าไปปิดประตู
รุ่งเช้า เมย์ทนไม่ไหว เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พีร์ฟัง พีร์สีหน้าเคร่งเครียด “หรือมันจะเกี่ยวกับเด็กในบ้านหลังนั้น?” ทั้งสองปรึกษากันว่าจะพยายามสืบหาความจริง
วันนั้นทั้งสามคนตัดสินใจแอบเข้าไปในเรือนไม้หลังเล็ก พวกเขาร่วมแรงงัดประตูเข้าไปจนสำเร็จ ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับ อรินทร์มองไปรอบ ๆ รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ในมุมหนึ่งของห้อง เมย์พบกล่องเหล็กเก่า ๆ ใต้กองผ้าเก่า เมื่อเปิดออกพบสมุดบันทึกเก่าแก่หน้ากระดาษเหลืองกรอบ ลายมือเด็กเขียนข้อความซ้ำ ๆ ว่า “หนูขอโทษ…อย่าโกรธหนู…”
เสียงกระซิบบางเบาดังขึ้นรอบตัว ทั้งสามคนยืนนิ่ง พีร์กระซิบ “ไปกันเถอะ…ที่นี่มันไม่ดี” แต่ขณะก้าวออกจากห้อง อรินทร์กลับหยุดนิ่ง เขาเห็นภาพหลอนของเด็กหญิงหน้าตาซีดเซียวร้องไห้อยู่ตรงมุมห้อง
เมย์กระตุกแขนเขา “ไปเถอะอรินทร์!” เสียงกระซิบรอบตัวดังขึ้นถี่และชัดเจนขึ้น “อย่า…อย่าลืมหนู…”
คืนนั้นอรินทร์นอนไม่หลับ ภาพเด็กหญิงยังคงวนเวียนในหัว เขาเริ่มนึกถึงอดีตเลือนรางตอนเด็ก เขาจำได้ว่าเคยเล่นกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่เรือนนี้ แต่จู่ ๆ เธอก็หายไปโดยไม่มีใครพูดถึงอีกเลย
เช้าวันต่อมา อรินทร์พูดกับคุณยายอย่างจริงจัง “ยาย…เด็กผู้หญิงคนนั้นคือใคร?” คุณยายเงียบไปนานจนบรรยากาศแน่นขนัด “เธอเป็นเด็กที่ยายรัก…แต่ยายปกป้องเธอไม่ได้” น้ำเสียงของยายสั่นนิด ๆ ก่อนจะตัดบทว่าต้องไปเตรียมกับข้าว
กลางวันนั้น เมย์ขอร้องอรินทร์ให้ออกไปจากที่นี่ อรินทร์ลังเล “แต่ถ้าเราไม่รู้ความจริง มันจะตามหลอกเราตลอดไป…” พีร์เห็นด้วยกับเมย์ “มันอันตรายแล้วนะเว้ย! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้ว”
ตกเย็นอรินทร์นั่งคนเดียวในห้องรับแขก เสียงกระซิบยังคงดังวนเวียน “อย่า…ทิ้งหนู…” อรินทร์เหลือบมองไปที่หน้าต่าง เห็นเงาเด็กผู้หญิงสะท้อนในกระจก เงานั้นยิ้มเศร้า ๆ ก่อนจะจางหายไป
กลางดึกคืนนั้น เสียงฟ้าร้องดังลั่น บ้านทั้งหลังมืดสนิท อรินทร์ได้ยินเสียงประตูเรือนไม้หลังเล็กเปิดเอง เขาลุกเดินตามเสียงออกไปกลางสายฝน เมย์กับพีร์ตื่นขึ้นมารีบวิ่งตามออกไป
ที่เรือนไม้หลังเล็ก ประตูเปิดอ้าส่งเสียงเอี๊ยดแหลม อรินทร์เดินเข้าไปข้างใน เห็นเด็กหญิงนั่งอยู่กลางห้อง เธอเงยหน้าขึ้น “อย่าลืมหนู…”
อรินทร์สติแตก ละล่ำละลัก “เธอเป็นใคร…ต้องการอะไร…”
เด็กหญิงพูดเสียงเศร้า “หนูเคยเป็นเพื่อน…แต่ไม่มีใครจำหนูได้…ไม่มีใครปกป้องหนู…” แววตาเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความหวาดกลัว “พวกเขาปิดบัง…พวกเขาทำให้หนูหายไป…”
เสียงฝนกระหน่ำ เมย์กับพีร์ยืนตัวแข็ง ไม่กล้าเข้าใกล้ เด็กหญิงเอื้อมมือออกมา “ช่วยจำหนูที…”
อรินทร์หลับตาลง พยายามนึกถึงอดีต เขานึกถึงเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ การเล่นซ่อนหาที่เรือนนี้ ภาพเด็กหญิงวิ่งเล่นกับเขา ก่อนจะถูกพวกผู้ใหญ่ลากออกไปจากเรือนหลังเล็ก พร้อมเสียงร้องไห้จาง ๆ
“ยาย!” อรินทร์ตะโกน คุณยายรีบวิ่งเข้ามา เสียงกระซิบรอบตัวดังขึ้นจนแทบทนไม่ได้ คุณยายร้องไห้ “ยายขอโทษ…ยายปกป้องเธอไม่ได้…แต่ยายไม่ลืม…”
เด็กหญิงยิ้มจาง ๆ ก่อนเงารอบตัวจะคลายออกอย่างช้า ๆ เสียงกระซิบเงียบหาย เหลือเพียงสายฝนและความเงียบว่างเปล่าในเรือนไม้หลังเล็ก
รุ่งเช้า อากาศสดใสผิดปกติ บ้านเรือนไทยดูสงบเงียบ อรินทร์ เมย์ และพีร์เก็บของเตรียมกลับกรุงเทพฯ อรินทร์เดินไปที่เรือนไม้หลังเล็กอีกครั้ง เห็นเพียงเงาจาง ๆ บนผนังเหมือนรอยจำที่ไม่เคยจางหาย
เสียงกระซิบสุดท้ายเบา ๆ ลอยมากับสายลม “อย่าลืมหนู…”
อรินทร์ยิ้มเศร้า ๆ เอื้อมมือแตะรอยเงาบนผนัง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งทุกอย่างไว้ในรอยเงา และเสียงกระซิบที่ไม่มีวันลืมเลือน
