เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังต่อเนื่อง อิงฟ้านั่งนิ่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊กเก่าในร้านกาแฟเล็ก ๆ กลางเมืองเชียงใหม่ ดวงตาหลุบต่ำจ้องเอกสารขอทุนที่ยังเขียนไม่จบ เธอลอบถอนหายใจ ครั้งที่สิบสามในเช้านี้ มือเรียวเผยอขึ้นเสยผมที่ร่วงลงบนหน้าผาก ก่อนจะขยับแว่นให้อยู่ในตำแหน่งเดิม ร้านยังเงียบแม้ผู้คนแวะเวียนเข้าออก แต่ไม่มีใครนั่งนานเท่าเธอ ทุกเช้าเธอเลือกที่เดิม โต๊ะริมหน้าต่างฝั่งตรงข้ามกับเวทีไม้เตี้ย มีไมค์วางอยู่เหมือนจะถูกลืม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอขยับตัว ลุกไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งลาเต้แก้วที่สอง หญิงบาริสต้ายิ้มให้ เธอเองก็จำอิงฟ้าได้แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร อิงฟ้าเดินกลับโต๊ะ เงยหน้ามองฝนข้างหน้า ริมหน้าต่างมีรอยหยดน้ำเกาะพราว
ประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงลมเย็น มินเดินเข้ามา ผมยาวกระเซิง สีหน้าประหม่าแต่ซ่อนแววกล้าไว้ในตา เขาตบผ้าชื้นบนไหล่แล้วมองผ่านร้านอย่างชินชา เหลือบเห็นอิงฟ้า เขาพยักหน้าให้แต่ไม่ได้พูดอะไร หันไปจัดกีตาร์ตรงเวที ไมค์ที่ไร้ผู้ใช้ดูคุ้นเคยขึ้นในมือเขา อิงฟ้าลอบชำเลืองแต่รีบก้มหน้าต่อ เธอเคยได้ยินเสียงเขา แค่เคย…
ช่วงพัก มินเดินเข้ามาขอเสียบปลั๊กโน๊ตบุ๊กพร้อมรอยยิ้มขี้อาย “ขอเสียบนะครับ…ถ้าคุณไม่รังเกียจ”
“ไม่ค่ะ เชิญเลย” อิงฟ้าตอบทันที หลบสายตา เธอสังเกตเห็นถุงกีตาร์เก่า ๆ ที่เขาหอบมาด้วย มีป้ายชื่อ ‘Min’ แขวนไว้
“คุณ…ทำงานตรงนี้บ่อยเหรอ” เขาถาม เสียงฝนยังดังซ้อนเปียโนจากลำโพงเบา ๆ
“ค่ะ ประจำเลย หลบฝน…กับหลบความคิดตัวเองนิดหน่อย” เธอยิ้มจางๆ
เขาหัวเราะเบาๆ “ผมเข้าใจ หลายทีผมก็เล่นดนตรีจบ แต่เดินกลับบ้านไม่ได้เพราะพายุ ทุกทีนั่งรอฝนหยุดตรงนี้จนร้านปิด”
“ฝนมักทำให้เราติดอยู่กับความคิดอะไรบางอย่าง” อิงฟ้าเอ่ยช้า ๆ หยุดนิดหนึ่ง “คุณ…เป็นนักดนตรีเหรอคะ”
เขาพยักหน้า “ก็…พยายามจะเป็น” ดวงตาเศร้าเล็กน้อย “ยังหาเสียงของตัวเองไม่เจอเลย”
เงียบอีกครั้ง เสียงลาเต้ตอนกำลังช้อนฟองนมดังกลบความอึดอัด “ขอโทษนะคะ ถามตรงไปหน่อย”
“ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนก็มีคำถามในหัวทั้งนั้น” มินตอบ
ทั้งสองหยุดสนทนาเมื่อเสียงฝนซาลง คนในร้านเริ่มสบายตัวขึ้น อิงฟ้ากลับไปจ้องหน้าจอ ส่วนมินก็ลงมือเขียนโน้ตเพลงใส่สมุด เงียบแต่ไม่อึดอัด ต่างคนต่างมีฟองความคิดของตนลอยอยู่ในอากาศเดียวกัน
วันต่อมา มินมาร้านเดิมแต่สายขึ้น เจอลูกค้าฉายฉานพาเพื่อนไปด้วย เสียงหัวเราะในร้านเต็มไปหมด อิงฟ้านั่งเงียบอ่านต้นฉบับนิยายที่ยังไม่จบ เขาเหลือบมอง แล้วเดินมายกเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะเธอ
“วันนี้อากาศดีจัง” เขาเปิดบทสนทนา
“ใช่ค่ะ เหมาะกับการทำงาน…มั้ง” เธอพูด เสียงสองเบากว่าปกติ
“คุณเขียนอะไรอยู่” เขาเหลือบดูเอกสารมีตราสำนักพิมพ์ อิงฟ้าหันกระดาษเฉียง “งานสมัครทุนค่ะ ถ้าไม่ได้คงต้องหางานประจำ หึๆ”
เขายิ้มน้อยๆ “กลัวเหรอที่จะลองไปอีกทาง”
เธอสูดหายใจยาว “กลัวค่ะ…ที่กลัวกว่า คือกลัวไม่รู้ตัวเองจริง ๆ ต้องการอะไร”
“ผมก็เหมือนกัน บางทีแค่เดินให้ไกลจากสิ่งที่เดิม ๆ ก็กลัว”
แนวความคิดค่อย ๆ ซึมเข้าในแต่ละประโยค ฝนเริ่มตกทีละหยด อิงฟ้าสังเกตเสียงกรอบแกรบบนหลังคา ประโยคกลางอากาศพลิ้วเหมือนลูกโป่ง ไม่มีใครสรุปแต่เหมือนต่างเข้าใจ
ไม่กี่วันหลังจากนั้น อิงฟ้าเริ่มมาร้านช้ากว่าปกติ พบโต๊ะมุมเดิมถูกจับจองโดยนักศึกษาสองสามคน มินนั่งอยู่เวที กำลังดีดกีตาร์เสียงเบา เมื่อเห็นหน้าเธอ เขาหยุดเล่นทันใด เดินเข้ามาทักทาย
“วันนี้สบายดีมั้ย?” เขาถามเสียงเบา
“ยังมีงานต้องส่ง…แต่ดีใจที่ฝนไม่ตก” เธอหัวเราะ ฝืนใจตัวเองนิดหน่อย
“ก็เหงาสิ ไม่มีเพลงฝน” มินหยิกยิ้ม
บทสนทนาเบา ๆ ก่อนเขาจะยื่นสมุดโน้ตให้ เปิดหน้าเปล่าหนึ่งหน้า “ช่วยเขียนประโยคหนึ่งให้หน่อย”
“ประโยคไหนก็ได้?”
“ที่คุณอยากจำในฤดูฝนแบบนี้”
อิงฟ้านิ่ง ครุ่นคิดแล้วเขียน ‘รักไม่เคยกล้าพอจะบินขึ้นฟ้า’ วางสมุดคืนโดยไม่มีคำอธิบาย มินอ่านข้อความนั้นแล้วพยักหน้าช้า ๆ โพสท์อิทชิ้นเล็กถูกวางทับไว้
วันเวลาผ่านไป ร้านกาแฟกลายเป็นจุดนัดพบโดยไม่ได้ตกลงกัน ทุกครั้งที่คนหนึ่งไม่มา อีกคนจะถามถึงเหตุผล อิงฟ้ามาน้อยลงเพราะงานเร่ง มินเองเริ่มรับจ๊อบสอนดนตรี ช่วงเย็นเงียบยาว กลับบ้านแล้วส่งข้อความผ่านโทรศัพท์สั้น ๆ
‘คืนนี้ฝนแรง อยู่ดี ๆ นะ’ — มินส่งมา
‘ขอบคุณค่ะ คุณก็ดูแลตัวเอง’ — อิงฟ้าตอบ แอพพลิเคชั่นส่งเสียงขึ้น เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจดังแต่ไม่เอื้อนเอ่ย
วันหนึ่ง อิงฟ้านั่งริมแม่น้ำปิง เธอขีดเขียนบทในสมุด มินเดินเข้ามาโดยไม่ทันตั้งใจ ทั้งสองนั่งมองน้ำ เงียบ
“ผมว่าชีวิตเหมือนน้ำไหล มันไปข้างหน้าอยู่ดี” มินพูด
“แต่บางทีน้ำอ้อมโขดหิน…วนเวียนซ้ำเดิม”
ทั้งสองหัวเราะแบบไม่มีเหตุผล เงียบเสียมากกว่าอธิบาย สายลมเย็นพัดผ่าน อิงฟ้าเก็บสมุดกลับบ้านก่อน แต่อะไรในอากาศเหมือนผูกพันโดยไม่ได้กล่าวคำลา
หลังจากนั้นความสัมพันธ์ค่อย ๆ เปลี่ยน อิงฟ้าได้รับข่าวดีว่าเอกสารทุนผ่าน เธอมีโอกาสไปฝรั่งเศสสามเดือนเพื่ออบรมงานเขียน มินได้เล่นดนตรีในบาร์ชื่อดัง ก้าวหนึ่งของฝันในเชียงใหม่
คืนก่อนเดินทาง อิงฟ้านั่งอยู่ในร้านกาแฟ มินเข้ามาช้า ๆ เขานั่งตรงข้ามเธอ เงียบอยู่นาน
“ดีใจด้วยนะ…คุณจะได้บินแล้ว”
“แต่ก็กลัวเหมือนกัน” เธอยิ้มเศร้า ๆ “กลัวกลับมาแล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป”
เขานิ่ง “ผมก็กลัว…ว่าคุณจะไม่กลับมา”
อิงฟ้ายิ้ม ฝืนใจ “เราคงพูดอะไรไม่ได้มากกว่านี้ใช่มั้ย”
“ไม่รู้สิ…บางทีสายลมก็หอบอะไรเราไม่ได้คาดคิด”
เงียบยาว ก่อนเขาจะลุกขึ้น “เดินทางปลอดภัยนะ ถ้าคุณคิดถึงเชียงใหม่…หรือแค่ต้องการเพื่อน เขียนมาหาผมก็ได้”
“ขอบคุณ…คุณมิน”
ทั้งสองจับมือกันสั้น ๆ ก่อนแยกจาก อิงฟ้าเฝ้ามองเงาร่างเขาในร้านน้ำตาซึมขึ้นมาเล็ก ๆ แต่ปล่อยมืออย่างกล้าหาญ
ฤดูร้อนเปลี่ยนผ่าน ฤดูฝนกลับมา อิงฟ้าอยู่ไกลในปราก เธอส่งข้อความถึงมินบ้าง ทว่าเวลาห่างทำให้ข้อความสั้นลง มินยุ่งกับงานมากขึ้น เพลงใหม่กลายเป็นเวทีของเขา อิงฟ้าเองเริ่มตีพิมพ์บทความในแม็กกาซีนฝรั่งเศส ได้พบผู้คนมากขึ้น แต่แม้มีชีวิตที่วาดไว้ เธอรู้สึกขาดเสียงของสายลมที่เชียงใหม่
ค่ำคืนหนึ่ง เธอนั่งจิบไวน์ในห้องพัก คิดถึงบรรยากาศร้านกาแฟที่ฝนตก เธอหยิบสมุดโน้ตเล่มนั้นออกมา เปิดหน้าที่เคยเขียน ‘รักไม่เคยกล้าพอจะบินขึ้นฟ้า’ น้ำตาไหลอย่างเงียบงัน
มินนั่งเหงาอยู่บนเวทีในร้านกลางเมือง มองลูกค้าที่เปลี่ยนหน้าทุกวัน สมุดโน้ตวางข้างกาย เขานึกถึงอิงฟ้า ไม่รู้จะเปิดข้อความค้างนั้นเพื่ออะไร
ฤดูฝนที่เชียงใหม่กลับมาอีกครั้ง อิงฟ้าตัดสินใจส่งอีเมลหามิน เล่าเรื่องราวต่างประเทศ ทุกคำเหมือนคำสารภาพที่ไม่ได้เอ่ย เขาตอบกลับว่า ‘ผมยังเล่นร้านเดิมอยู่ ถ้าเมื่อไหร่คุณกลับมา…มาฟังเพลงนะ’
อิงฟ้ากลับไทยในฤดูฝน เวลานี้เธอเดินเข้าไปในร้าน กีตาร์ของมินยังร้องเพลงเดิม แต่คนฟังใจเต้นต่างกัน อิงฟ้าเดินเข้าไปนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง ฝนกำลังตก
มินเหลือบมอง เห็นเธอ เขาหยุดเล่นเพลงกลางคัน ก้าวลงจากเวที เดินมานั่งข้าง ๆ เธอ
เงียบนานมาก
“…ผมคิดถึงคุณ” เขาพูดเบา ๆ
“หนูก็เหมือนกัน” เสียงเธอสั่น “แต่หนูกลัวมาก กลัวมากว่า…ทุกอย่างจะพัง”
มินพยักหน้าช้า ๆ “ผมก็กลัว ผมเคยหนีความรู้สึกตัวเองบ่อย ๆ เพราะกลัวเสียใจ”
เธอเงียบ มองออกไปนอกร้าน รอยฝนเคลื่อนบนกระจก “แต่ถ้าหนีไปเรื่อย ๆ เราจะได้อะไรเลยรึเปล่า”
เขายิ้มเศร้า “บางอย่างต้องกล้าเสี่ยงเหมือนสายลม…”
ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ความเงียบกลับมาครอบงำ ยาวนาน
สุดท้ายอิงฟ้าวางมือทับมือเขา “ขอโอกาสให้กันได้ไหม”
มินกระชับมือเธอแน่นขึ้น “ขอให้เราได้เรียนรู้กันไป จะล้มก็ลุกพร้อมกัน…โอเคไหม”
เสียงฝนบนหลังคาเงียบลง ทุกอย่างเหมือนสายลมหายใจยาว ๆ ของเชียงใหม่จัดวางให้พอดี ไม่หวือหวา ไม่รีบเร่ง สองหัวใจโตขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมฤดูฝน
