ใครคือออมสิน?

เสียงจอแจในร้านชานมหน้ามหาวิทยาลัยตลกๆ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศรีแลกซ์และกลิ่นขนมปังกระเทียม พิมก็โพล่งเสียงดังขึ้นกลางโต๊ะ โดยมีโม เจ้าของฉายา ‘คิดหนักจนลืมหายใจ’ กับโจ บุคลิกตรงข้ามที่พูดก่อนคิดแบบไม่เคยหยุดฟังใครนั่งอยู่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ฉันละสงสารออมสินจริงๆ ว่ะ” พิมถอนใจเสียงดัง

โมเงยหน้า “ออมสินใครเหรอ?”

โจกระดกชานมจนฟองติดจมูก “ใช่ ใครอ่ะ?”

พิมลนลาน “ก็…เออ…ออมสินไง แบบ เธอไม่รู้จักเหรอ? ออมสินที่เรียนห้อง B…!”

รู้จริงๆ ว่าไม่มีใครชื่อออมสิน ในหัวพิมแค่คิดจะยกตัวอย่างสมมติให้พูดง่าย แต่ดันหลุดปากไป อารมณ์ประหลาดในแววตาเพื่อน ทำให้เธอเลือกเงียบแทนการอธิบาย

“เฮ้ย ถ้าเพื่อนเรามีปัญหา ไม่ช่วยคือบาป” โจทุบโต๊ะจริงจัง “ตามหาออมสิน มากันใหม่!”

โมเริ่มลน “ถ้าปล่อยไว้ ออมสินอาจจะ… จะ… ไม่โอเคก็ได้นะ พวกเราเป็นเพื่อนมนุษย์!”

โจพยักหน้าเกินร้อย “พิม รู้บ้านออมสินไหม เดี๋ยวเราไปหาเลย!”

พิมอ้ำอึ้ง “เอ่อ แบบว่า… รู้แต่ว่าอยู่แถวสนามกีฬามั้ง”

ความเข้าใจผิดแรก: ออมสินกลายเป็นเรื่องใหญ่เริ่มต้น

สามเพื่อนซี้เดินพรวดออกจากร้าน เดินชนกันเองตั้งแต่ก้าวแรก โมก้มหน้ากดมือถือส่งข้อความเข้ากลุ่ม “เย็นนี้รวมตัวตามหาออมสิน!”

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มีเพื่อนอีกกลุ่มเข้าร่วม ภารกิจขยายใหญ่ เวลาและสถานที่ถูกล็อกไว้ว่าใกล้สนามกีฬา เพื่อนใหม่ประสานเสียง “หาใครนะ?” โจตะโกนกลับ “ออมสิน! เพื่อนเราต้องช่วยเพื่อน!”

โมเผลอคิดในใจ ‘เราไม่น่ารับผิดชอบทุกความเข้าใจผิดของมนุษย์นะ’ แต่ก็เดินหน้าต่อ ทุกคนเริ่มแชร์ข่าวออมสินลงโซเชียล ลามไปถึงโพสต์ในกลุ่มมหาวิทยาลัย

พิมเริ่มหนาวๆ ร้อนๆ กับความมโนแค่ชื่อสมมติกำลังจะกลายเป็น Viral

เวลาเย็นที่สนามกีฬา กลุ่มขยายเป็นสิบคน ทุกคนหน้าตาตั้งใจ โจแจกแผน “แบ่งเป็นสองทีม ทีมค้นหา กับทีมถามข่าว ทีมค้นหาตามสนาม ทีมถามไปถามเด็กเก่าที่มานั่งอ่านหนังสือ”

โมยกมือ “แต่เราไม่รู้จักหน้าตาออมสินเลยนะ?”

โจคิ้วขมวด “…จริง” เขาหันไปหาพิม “หน้าตาออมสินเป็นยังไงวะ?”

พิมอึกอัก “เอ่อ…มีแว่น ใส่เสื้อคลุมชมพู…สูงราว ๆ นี้” เธอยกมือเทียบสูงเท่าโต๊ะ กลุ่มนึงจดข้อมูล ทุกคนคิดว่าจริง

เด็กปีหนึ่งหน้าใสถาม “โต๊ะไหนคะ?” พิมยิ้มเจื่อน “…ก็ โต๊ะที่ใกล้สนามกีฬาที่สุดน่ะแหละ”

ภารกิจกระจายตัว ต่างคนต่างแอบแซวกันเองเรื่องเบาะแส โจโทรศัพท์ไปถามห้อง B ทั้งไม่ได้รู้จักใครในนั้นจริงๆ เสียงปลายสายงง “ไม่มีคนชื่อออมสินนะครับ ห้องเรามีแต่แอมป์ ซูล และเต้”

โมเริ่มเหงื่อแตก “หรือจะเป็นชื่อเล่นเขา?”

โจปาดเหงื่อ “แต่ทั้งหมดนี่คือชื่อเล่นนะ…”

กลางดึก ทีมค้นหาคืนหนึ่งกลับมานั่งรวม พิมเริ่มเครียด เขียนชื่อ ‘ออมสิน’ ลงกระดาษหลายแผ่นชูให้กลุ่ม พยายามจะสารภาพว่าเป็นความเข้าใจผิด โจพูดขวาง “เขียนทำไมเยอะๆ กลัวคนไม่รู้จัก?”

เสียงโทรศัพท์ของโมดังขึ้น “เจอแล้ว!”

ทุกคนหันไปมอง เห็นแค่ภาพ LINE กลุ่มที่เพื่อนแคปหน้าจอโปรไฟล์คนหนึ่งชื่อ ‘ออมสิน’ ที่แท้แค่ตั้งชื่อเล่นอินเทรนด์ในไลน์

ทั้งหมดวิ่งตามไปหาออมสิน LINE เจอเพื่อนคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือหน้าตึกเรียน ทั้งกลุ่มรุมล้อม “ออมสิน สู้ๆ เว้ย!”

เจ้าของชื่อในไลน์หันมางง “ออมสิน? หนูชื่อวาวา… ออมสินนี่ชื่อโอเลี้ยงน้องที่บ้าน หนูแค่ชอบชื่อ”

กลุ่มเงียบชั่วอึดใจ ก่อนหัวเราะครืน ทั้งหมดช็อก โจโวย “สรุปแล้ว พวกเราตามหาน้องหมา?”

พิมกุมขมับ โมทิ้งตัวกองกับสนามหญ้า

เหมือนจะจบลงตรงนี้ แต่โจกัดฟัน “เราจะไม่ล้มเลิก พวกเราต้องเจอออมสินตัวจริง!”

เสียงหัวเราะ คำแซว ความวุ่นวายถูกบอกต่อๆ ในกลุ่มใหญ่ ตกเย็นข่าวลือออมสินกระจายไปถึงอาจารย์ประจำชั้นที่โทรมาต่อว่า “ใครคือออมสิน?” โมอ้ำอึ้ง “คือ… เพื่อนของเราเองครับ”

เช้าถัดมา พิมพยายามสารภาพกับกลุ่ม “ความจริง…ออมสินไม่มีตัวตน” โมส่งสายตา น้ำเสียงพร่า “อย่าบอกนะหาคนมาทั้งคืนเพราะชื่อสมมติ?” พิมก้มหน้าอายสุดชีวิต โจเหวอวินาทีเดียว “เออ! แต่เราก็ได้สนุกดีปะ?”

เพื่อนทั้งกลุ่มเปลี่ยนจากหงุดหงิดเป็นหัวเราะเสียงดัง “แล้วใครล่ะเป็นออมสินที่แท้จริง?”

โจยกมือแบบฮีโร่ “เออ ขอสมัครเป็นออมสินชั่วคราวละกัน เผื่อใครหาอยู่!”

ความวุ่นยังไม่สิ้นสุด โจเปลี่ยนชื่อเล่นในไลน์เป็น ‘ออมสิน’ กลายเป็นมุกในกลุ่ม มีคนเริ่มตั้งชื่อใหม่ว่า ‘แบงค์พัน’ ‘เหรียญบาท’ ‘ทองคำ’ จนกลุ่มแชทชื่อเหมือนตลาดเก่าขนาดย่อม

เสียงหัวเราะปะปนกับความรู้สึกอบอุ่นที่แปลกใหม่ ทุกคนกอดคอกันไว้ พิมหัวเราะทั้งน้ำตา “ขอโทษนะ ถ้าฉันไม่มโนขึ้นมา พวกเราก็คงไม่ใกล้ชิดกันขนาดนี้”

โมยักไหล่ “ต่อไปสมมติชื่ออะไร แจ้งก่อนนะ…” เพื่อนทั้งกลุ่มหัวเราะกระจาย

โจตบท้าย “คราวหน้าต้องหาคนชื่อ ‘เสียบปลั๊ก’ กันบ้างปะ?” เสียงฮาตกสะเก็ดลั่นสนามกีฬา แบบที่ไม่มีใครอยากเดินออกจากวงเพื่อนอีกต่อไป