ในยามค่ำคืน เสียงลมพัดผ่านถนนหนทางในเมืองโบราณ ทำให้เกิดเสียงกึกก้องสะท้อนกลับมา มันคือเวลาที่ชุมชนทั้งหลายเริ่มกลับบ้านหลังจากกิจกรรมในวันเสาร์ที่สนุกสนาน ขณะที่ไส้กรอกปิ้งกลิ่นหอมลอยออกมาจากร้านขายของข้างทาง คณิน ชายหนุ่มวัย 23 ปี ยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ ในตรอกซอย ช่อมะลิกำลังสะบัดอยู่เหนือหัว เขากำลังทำงานพิเศษในช่วงเย็น เพื่อช่วยครอบครัวซึ่งมีฐานะยากจน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงหัวเราะของกลุ่มวัยรุ่นที่เดินมาพร้อมกันทำให้เขาต้องหันมามอง พวกเขาผอมบางและมีชีวิตชีวา ต่างจากเขาที่ต้องถือภาระของครอบครัวไว้บนน่านฟ้าเขาเอง ดวงตาของคณินเบิกกว้างเมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เธอชื่อ “คล้าย” หญิงสาวที่เขาเห็นทุกวัน
คล้ายเป็นลูกสาวเจ้าของร้านขนมหวานที่อยู่ใกล้ๆ เธอมักยิ้มและพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของเธอ ขณะที่คณินมักสงสัยว่าทำไมเธอถึงมีความสุขในขณะที่เขากลับโดดเดี่ยว คล้ายพูดถึงความใฝ่ฝันในการเดินทางไปต่างประเทศ เพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ
“คณิน เธอลองทำความฝันของตัวเองดูบ้างนะ” คล้ายกล่าวเสียงนุ่ม “อย่าปล่อยให้ความกลัวกำหนดชีวิตของเธอ”
คำพูดของคล้ายยังคงค้างอยู่ในใจเขา แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าชีวิตของเขาจะไปไหนในคืนวันนั้น ขณะที่คณินเดินกลับบ้าน บรรยากาศของเมืองเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีตำรวจมาตรวจตราและเกิดเสียงคุกคามจากกลุ่มคู่อริในละแวกนั้น
หลังจากนั้นคืนหนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ทำให้ผู้คนในชุมชนแตกตื่น เขาได้ยินเสียงตะโกนเรียกของหญิงสาว เขารีบไปตรวจสอบและพบว่าคล้ายถูกกลุ่มชายหนุ่มลวนลาม ขณะที่เธอพยายามดิ้นรนเพื่อหนี คณินไม่รู้ตัวว่าตัวเองเคลื่อนที่ไปหาเธอโดยอัตโนมัติ เขาใช้แรงทั้งหมดโยกเข้าไปหา กลุ่มชายหนุ่มที่ดื้อดึงที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยความโกรธ
“ไปกันเถอะ คล้าย!” คณินตะโกนออกมา ก่อนจะใช้กำปั้นทุบร่างของคู่อริ ซึ่งทำให้เกิดฉากชุลมุนเล็กน้อย แต่ถ้าไม่มีใครเข้าใจสถานการณ์นี้ ระหว่างการต่อสู้นั้น เขาได้มองเข้าไปในดวงตาของคล้ายที่เต็มไปด้วยความขอบคุณและความวิตกกังวล
หลังจากเหตุการณ์นั้น คณินและคล้ายเริ่มทำความรู้จักกันมากขึ้น การพบกันในร้านกาแฟ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ลุ่มลึกสองฝ่าย ทั้งคู่ต้องทนทุกข์กับการซ่อนแหน่งที่ผ่านมาจากครอบครัว และต่อสู้กับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเต็มที่
กลางคืนหนึ่ง ขณะที่แสงไฟในร้านกาแฟสลัว เสียงเพลงจังหวะช้า บรรยากาศเริ่มดีขึ้น คณินตัดสินใจพูดเรื่องราวของตัวเขา “ตอนเด็ก ฉันเคยมีความฝันที่จะเป็นนักเขียน แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อพ่อแม่หย่าร้าง”
คล้ายมองเข้าไปในดวงตาของเขา “การเติบโตมีทั้งความเจ็บปวดและความสุข เราทุกคนต่างมีความลับ”
การสนทนาเผยแพร่ความลับของภูมิหลัง แซ่ของการแอบรักเริ่มให้แสงสว่างในใจ เขารู้สึกว่าคล้ายเข้าใจเขาเป็นอย่างดี และแบ่งปันทั้งความสุขและความเจ็บปวด
แต่เมื่อความสัมพันธ์เริ่มเข้มข้นขึ้น ความกลัวที่จะสูญเสียคนของเขาก็เริ่มมีมากขึ้น คณินช็อคเมื่อพบว่าครอบครัวของคล้ายคืออดีตที่เขาพยายามหนีจากระหว่างที่เขาและคล้ายทำความรู้จักกันมากขึ้น
“ทำไมเธอไม่บอกฉันเกี่ยวกับครอบครัวเธอ” เขาตะโกนหลังจากได้ยินความจริงที่ทำลายความสัมพันธ์ขของพวกเขา
ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาเพิ่มมากขึ้น ขณะที่คล้ายพยายามอธิบายว่าเธอไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต และคณะของเธอคือภาพสะท้อนผิดเพี้ยนของการเติบโตของหญิงสาวคนหนึ่ง
กลางวันหนึ่ง วันที่มีแดดส่องลอดผ่านหน้าต่างบ้านของคณิน เขาไม่สามารถทนต่อความกลัวนี้ได้อีกต่อไป เขาได้เดินออกจากบ้านและไปหาเธออีกครั้ง และพบว่าคล้ายหายไป
“คล้าย!” เขาตะโกนชื่อเธอขณะที่วิ่งตรงไปที่ร้านขนมหวาน แต่เจอกับเจ้าของร้านที่บอกด้วยน้ำเสียงเศร้า ว่าคล้ายออกไปเรียนต่อต่างประเทศโดยไม่บอกลา
ปัญหาที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น ทำให้หัวใจของคณินแตกสลาย ทั้งสองได้กลับไปพิจารณาชีวิตและความต้องการของแต่ละคน เบื้องบน ปีกตะวันตกเริ่มมืดมัวท่ามกลางขอบฟ้าที่ว่างเปล่า ความเหงาครอบงำเขา แต่ในช่วงยามค่ำคืน ในทุกคืน คณินเจอว่าคล้ายคือจุดเริ่มต้นของความฝันใหม่
หลังจากผ่านไปสองปี คณินกลับมาที่ร้านกาแฟที่เคยเป็นที่พบปะกันของพวกเขา เขาพบว่าขนมหวานที่เคยทานนั้นยังคงมีรสชาติอร่อยเหมือนเดิม แต่ไม่มีคล้ายอยู่เคียงข้าง วันนี้เขาได้เปลี่ยนแปลงอนาคตของชีวิตด้วยการเขียน
เสียงดนตรีอุ่นๆ ลอยออกมาจากด้านใน พื้นที่นี้เต็มไปด้วยความหวังดั้งเดิมและความทรงจำที่สร้างไปแล้ว เขาได้เรียนรู้ว่าการเติบโตนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบาก แต่การเลือกที่จะรักมันยังคงเป็นการต่อสู้ที่สวยงาม
การค้นหาความรักที่เป็นไปไม่ได้ได้ทำให้เขาไม่กลัวความผิดหวังในตัวเอง เขาได้เลือกผลักดันต่อไปและจะรอเวลาที่คล้ายกลับมา”
