รอยแผลในความทรงจำ

แสงแดดส่องสว่างเป็นประกายลงมาจากฟ้าใส เข้ามาผ่านหน้าต่างบ้านไม้เก่า แผ่นเสียงจากการตั้งอยู่หน้าทีวีเก่าเสียงฟังไม่ชัดเย็นลงมาจนแทบเบาเสียงต้องหรี่ กิ่งไม้สั่นเบา ๆ เมื่อมีลมพัดผ่านเข้ามาในห้องนั่งเล่น “ปลาย! มาช่วยฉันหน่อย!” เสียงของชมพู่ เจ้าของบ้านสะท้อนออกมาจากครัวมิได้ดังกระหึ่ม พี่สาวที่ตั้งใจเรียกให้ช่วยคัดเลือกวัสดุทำอาหารกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งในหัวใจ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เด็กสาวตัวเล็กพุ่งเข้าไปในครัว ใบหน้ามีรอยผื่นแดงจากการเล่นผ่าฟืนเมื่อวาน เธอพยักให้พี่สาวก่อนจะยิ้มแต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ บ้านที่สัมผัสได้ถึงความทรุดโทรม “มีอะไรเหรอ?” “ป่ะ ช่วยหาเครื่องปรุงหน่อยเร็ว” ชมพู่ส่งเสียงสำทับ ดวงตาทั้งคู่ลดต่ำเมื่อหยิบเลือกเทอร์โมมิเตอร์อุณหภูมิ ตบมือให้กลายเป็นเสียงคลิสเตอร์

แต่ทว่าความสุขที่หนาวเหน็บแต่ละปีแห่งการเติบโตกลับจะดับไปเมื่อคำพูดหนึ่งจากชมพู่ไหลออกมาเบา ๆ “ทำไมเราถึงยังยังอยู่ที่นี่?” เด็กน้อยหยุดนิ่ง มือที่กำอยู่ห่างจากหม้อข้างหน้า ช็อกไปชั่วขณะ รวมถึงแม่ที่ยิ้มประดับอารมณ์ ร้อยแรงใจไว้ที่บาร์มิวสิค

ในเวลาใกล้เคียง ไฟไหม้ดังทะลักสูงขึ้นเมื่อคืนนี้ ปลายที่เพิ่งก้าวออกจากห้องนอนก็พบทั้งบ้านมีแต่กลุ่มควันปกคลุม จิตใจอิ่มเอมในคืนก่อน มาวันนี้กลับกลายเป็นหายนะในมิติที่เก็บไว้ “เร็ว! ย้ายไปที่อยู่อีกห้อง!” ชมพู่ตะโกนขึ้นหลังจากการยกมือเรียกซ้ำ ดวงตาทั้งคู่ตื่นเต็มที่เมื่อเห็นของใช้จากอดีตที่รักถูกนั่งอยู่ระเกะระกะ

ทุกอย่างไม่อาจคาดเดาได้ “แล้วเราไม่คุยกันหรอ” ปลายถามพี่สาว ชมพู่ตอบเธอด้วยอารมณ์พร้อมเสียงทุ้มต่ำ “ต่างกับความจริงที่เราต้องยอมร้ายไปในอ้อมแขน” มันรู้สึกไม่เหมาะสมจากการทำดีแท้ ๆ พวกเขาต้องพบกับเรื่องแปลกประหลาดในอีกไม่นาน”

เวลาอีกเจ็ดวันผ่านไป ความเจ็บปวดในใจพร้อมมุมมองของอดีตไหลรวมกันตั้งแต่กลางคืนหนึ่ง กลายเป็นแหล่งความทรงจำที่เธอไม่สามารถลืมได้ และควันพัดผ่าน มาเบา ๆ ไม่ให้เห็นทั้งสองอย่างแค่นั้นระหว่างรอยแผลในความทรงจำ

ปัญหาที่สะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้สองพี่น้องหาคำตอบจากการตั้งคำถามต่าง ๆ จนกระทั่งต้องเปิดเผยความลับที่ซุกซ่อน ความเป็นหนึ่งเดียวกันจึงต้องถูกทดสอบในหลากหลายทาง
“เธอซ่อนเรื่องอะไรจากฉัน?” ปลายถาม ชมพู่รู้สึกเหมือนโดนจับผิด การยอมรับที่ต้องแสดงออกมาแค่เล็กน้อยก่อนที่จะถูกเผยแพร่ จะเป็นอย่างไรความจำเราต้องได้รับการแก้ไขผ่านการยอมรับกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ระหว่างกัน

ในจังหวะที่เกิดความขัดแย้ง ทำให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความรักและความประทับใจที่ซ่อนอยู่ในระหว่างการเผชิญปัญหา รวมถึงความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในบ้านไม้หลังเก่าที่ต้องยกให้พวกเขาเป็นอีกครั้ง

บอกให้ก็คุณออกไป คุณพุ่งตัวตรงมากเกินไปในเสียงที่พูดทำให้ภาพมืดลงเพื่อตอบสนองต่ออารมณ์ของพวกเขา การกระทำที่จะเคลื่อนที่ มันจะทุกตอนให้เข้มข้นมากขึ้นในทุกความผิดพลาดและการผจญภัย เขาไม่ได้รู้ว่าอนาคตอยู่ข้างหน้าอย่างไร หากแต่ความจริงจะพาเขาไปสู่การยอมรับจากการเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดอย่างไม่คาดฝัน

และในขณะที่ปลายรู้สึกร้าวรานใจชมพู่เธอบำบัดความแปลกประหลาด ทุกอย่างจบลงที่กลับมาอีกครั้งในช่วงเวลาที่สับสน ทำให้พวกเขารู้ว่าชีวิตคือการเปลี่ยนแปลงและการเปลี่ยนความผิดเป็นความรักที่ต้องมีสมาธิอยู่

สุดท้ายด้วย ความรักของสองพี่น้องที่ซ่อนอยู่มากมายจะต้องทำให้ทั้งสองต้องยอมรับ และปรับอะไรร่วมกันในวันที่มีเรื่องมากมายต้องเผชิญและพวกเขาต้องก้าวลงไปในโลกใหม่ที่ทุกสิ่งไม่เหมือนเดิม