ยามรักในป่าใหญ่

ในป่าลึกที่ซ่อนเร้น สายลมพัดผ่านต้นไม้สูงทำให้เสียงใบไม้พร่ำร้อง เป่าเหวิน เดินเข้ามาที่บ้านพักกลางป่า เขาสูดลมอันบริสุทธิ์เข้าไปในปอด รู้สึกถูกดึงดูดให้กลับบ้านในช่วงปิดเทอม เขาไม่เคยมาที่นี่ในรอบปี เหลือบมองไปที่บ้านไม้เก่าๆ ที่เคยใช้เป็นสถานที่พักผ่อนในวัยเด็ก เสียงไก่ขันดังขึ้นมาเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนเช้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ภายในบ้านมีบรรยากาศอบอุ่น คุณแม่ของเขากำลังทำกับข้าว ส่วนพ่อกำลังซ่อมแซมหลังคา สัมผัสถึงความรักและความอบอุ่นในบ้านนี้อีกครั้ง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

คืนหนึ่ง ขณะที่เนื้อโปรแกรมดูกันอย่างสนุกสนาน เป่าเหวินได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากข้างนอก เขาออกมาพบกับน้ำฟ้า สาวน้อยจากหมู่บ้านใกล้เคียง เธอกำลังนั่งอยู่บนก้อนหิน ท่ามกลางแสงจันทร์ กลิ่นหอมของดอกไม้รอบๆ ทำให้บรรยากาศของคืนยิ่งงดงาม

“นายคือเป่าเหวินใช่ไหม?” น้ำฟ้ามองเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“อืม ใช่ ฉันเพิ่งกลับมา” เป่าเหวินอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“ฉันชอบดูพระอาทิตย์ขึ้นที่นี่ มันสวยมาก” น้ำฟ้าตอบ

พวกเขาเริ่มพูดคุยกันเรื่อยๆ และด้วยความประทับใจที่แผ่กระจายไปในอากาศ ความสนใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองเริ่มผลิบานเป็นความรัก

เวลาผ่านไป อย่างไรก็ตาม ปัญหาและความลำบากของครอบครัวก็ยังรออยู่เบื้องหน้า น้ำฟ้าเริ่มมีปัญหาภายในบ้าน มีเก็บความลับเกี่ยวกับพ่อของเธอไว้ ที่ทำงานทำให้ทุกคนในครอบครัวกระวนกระวายใจ

“น้ำฟ้า คุณไม่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวหรอก” เป่าเหวินพูดเสียงอ่อนโยน ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่บนระเบียงไม้ในตอนเช้า

“แต่ถ้าฉันบอกนาย นายอาจจะกลัวฉัน” น้ำฟ้ากล่าวน้ำเสียงเศร้า

เป่าเหวินยิ้ม “ฉันจะไม่ไปไหน” เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอเบาๆ

คืนหนึ่ง น้ำฟ้าต้องเผชิญกับความจริงเมื่อพ่อของเธอกลับบ้านเมา และเกิดการทะเลาะวิวาทในครอบครัว เธอวิ่งออกจากบ้านไปหาที่ปลอดภัย บรรยากาศในคืนที่มืดรูปแบบโศกเศร้าทำให้เธอตกใจ

“หาเธอเจอแล้ว” เป่าเหวินกล่าวขณะที่วิ่งเข้ามาหาเธอในป่าที่มืด ข้างๆ มีเสียงสัตว์ป่า

สุดท้าย ความรักของทั้งสองได้ถูกช่องทางที่แสนลำบากและความจริงที่ต้องเผชิญ เรื่องราวสงบสุขในป่าใหญ่ได้เริ่มต้นใหม่ เมื่อพวกเขารู้ว่าความรักต้องต่อสู้เหนือสิ่งอื่นใด”}}}]}}]}