แสงแดดอ่อนลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างสูงของวังโบราณ ริมหน้าต่างมีดอกไม้สีสันสดใสจัดวางอย่างสวยงาม ขณะที่เสียงของเข็มนาฬิกาสามารถได้ยินชัดเจน เสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาจากผู้เล่นเปียโนในมุมหนึ่งของห้องทำให้บรรยากาศเชื่อมโยงกับความงามแห่งอดีต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รัตน์ หนุ่มปฏิมากรเวชศาสตร์ อายุยี่สิบหกปี นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยผลงานศิลปะ เขาจับปากกาเคลื่อนไหวช้า ๆ เมื่อสายตามองไปที่ภาพวาดเก่าๆที่มีความหมายพิเศษ อดยิ้มไม่ได้เมื่อคิดถึงอดีตที่ผ่านมาที่วังนี้
“กลับมาภายในสามสิบวัน” น้ำเสียงชัดเจนของมารดาที่นั่งอยู่ด้านหลังทำให้เขาตกใจ เพราะเขาเชื่อว่ามันเป็นการประชุมมหาศาล
“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นครับ” เขาถามด้วยความกังวล ขодญาที่เพิ่งเข้ามานั้นมีอะไรบางอย่างที่โดดเด่น เรื่องนั้นทำให้ดวงตาของเขาสว่างขึ้น
“เรื่องของอาจารย์แป้ง “ อาจารย์ศิลปะของเขาที่ได้ส่งจดหมายมาหา ทำให้ใจของเขาหวิว “การกลับมาครั้งนี้จะมีความสำคัญมาก”
เสียงสนทนาทำให้รู้สึกถึงความตระหนักในการเตรียมตัว และความกดดันเริ่มแผ่ออกมาอย่างชัดเจน
รัตน์ตัดสินใจขึ้นไปที่ชั้นบน เนรมิตตัวในกระจก เพื่อเตรียมตัวและนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น เขาได้วาดภาพความทรงจำที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด
“บอกว่าอย่ามา” คำพูดจากความรักเก่าทำให้เขาหยุดชะงัก ปฏิมากรสาว รุ่งรัตน์ ที่เขาเคยหลงรัก อดีตที่เขาพยายามลืม
มื้อเย็นนั้น ตัวเขารู้สึกถึงอากาศที่แปลกประหลาด ร่มรื่นแต่มีแสงไฟสลัวเต็มไปด้วยแรงบีบคั้น ในใจของเขากลับคล้ายความรู้สึกถึงการทรยศที่มาของรัก
“แม่” เขาพูดเสียงแผ่ว ขณะที่ดาราผู้มีเสน่ห์แห่งชีวิตใกล้เข้ามาหาและมองภาพดีๆที่เขาทำอยู่ “ฉันต้องรับผิดชอบ”
“ใช่ I Know” น้ำเสียงที่เยือกเย็นของมารดาทำให้เขารู้สึกถึงความดึงดูดที่มาพร้อมกับคำพูดนี้
เมื่อเวลาผ่านไป รัตน์รู้สึกถึงการสืบเสาะที่เกิดขึ้นภายในใจ จะไปที่ไหนหรือต้องทำอย่างไร ยิ่งเขายกขึ้นลงมือเพื่อเปลี่ยนแปลงทำลายโลกใบนี้
การพัฒนา ก็เป็นจุดเริ่มของเรื่องราวการเติบโตจากรัก ซึ่งอาจทำให้หัวใจแตกสลาย
และทุกยามเช้าอีกครั้ง เขาเดินขึ้นบันไดไปยังห้องโบสถ์ของวัง ปฏิกิริยาจากเสียงดนตรีทำให้เขารู้สึกถึงการมาของคำสั่งในบทเพลง
ท้องฟ้าในเวลารุ่งเช้า มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกอย่างกำลังเอนตัวไปรอคอย เขาได้ยินเสียงดนตรีชัดมากขึ้น เป็นเหมือนความหวังที่เกิดขึ้นในตัว ชวนให้เขามองหาความสวยงามอยู่ทุกวัน
หนึ่งในบันทึกเก่า ๆ ในห้องที่เขามักอ่าน ความรัก มีอยู่ในทุกเรื่องราว ไม่ใช่แค่การบรรยาย
เมื่อเขาหวังที่จะได้พบกับเหตุการณ์ฝ่ายตรงข้าม กลับมีเงามืดที่หลอกลวงเขาในสังคมที่แสนมืดมน เขาจำเป็นต้องจัดการกับความรักและการกดดัน
ยิ่งเขาสืบ อย่างมีโทนวังวนมากขึ้น เขาจะต้องเผชิญกับความจริงทางการประลอง เผชิญหน้ากับการแห่งจุดพีคหรือล่วงล้ำความสามารถ
คล้ายกับการทำให้รู้จังหวะหัวใจของผู้คนหลากหลาย เขาได้เปิดโอกาสให้เพื่อนร่วมทาง มาพบกันในหลากหลายแนวทางอยู่ตลอดเวลา
กระทั่งถึงตอนจบที่รอสักพัก โดยการร้องไห้ที่แสนทรมาน ผู้ที่เคยทิ้งเขาอาจจะกลับมา
เมื่อทุกอย่างถึงขีดสุด ความรัก และการเซาะหาความจริง ทำให้เขารู้สึกสุขและมีชีวิตใหม่ ในสุญญากาศแห่งการให้ตัวเอง
เมื่อเขาเข้าใจว่า ความรักไม่ได้มีเพียงด้านเดียว ต้องการให้อภัยกับตัวเอง การสร้างความงามอาจจะสร้างแผลเป็นใหม่ที่ใสซื่ออยู่ในภาพใบเดิมของจิตใจหวานซึ้ง
เสียงเพลงล่องลอยอยู่ในอากาศ ไม่หนาวเย็นเพราะอ้อมกอดของพวกเขาที่โอบอุ้ม
และในท้ายที่สุด รัตน์ ค้นพบว่า ความรักที่สุดท้ายอาจจะต้องผ่านทุกทางที่ชะลอไม่ให้ขึ้นไปไหนกลายเป็นความสำเร็จ
