ท่ามกลางความวุ่นวายของวิทยาลัย บรรยากาศเบียดเสียดของนักศึกษาแสดงให้เห็นสายน้ำแห่งความหวังและความฝันที่ยังคงไหลไป พร้อมกับเสียงวิทยุในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่กลิ่นกาแฟเข้มข้นชวนให้หวนคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ นั้นมีครบทุกมุม ตั้งแต่หญิงสาวสาวน้อยคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับเพื่อนฝูงของเธอ กลิ่นกล้วยทอดที่อุ่น ๆ อัดแน่นในห้องเล็กนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เฉพาะ เจน ที่นั่งนิ่งอยู่ในมุมของร้าน เธอคอยจับตามองเขาอยู่ห่าง ๆ ทุกการเคลื่อนไหวของนทีทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีไฟไหม้อยู่ในใจ ทำให้เธอพยายามกลืนความรู้สึกอึกอักแต่ละคำที่มีอยู่ในอก เจนพยายามไม่ให้เขารู้สึกถึงการมองของเธอ เธอรู้ว่านาทีนี้เขาเป็นของคนอื่น แต่ภายในใจเขากลับมีความจำเป็นที่ต้องมีเขาอยู่
วันนั้นนทีหยุดชะงักเมื่อหันมาเจอเธอ เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อเธอส่งยิ้มให้ ท่ามกลางความรู้สึกที่ไม่แน่ใจของเขา ความทรงจำในวันวานเริ่มกลับมา เป็นรักครั้งเก่าที่เขาเคยทิ้งไว้ บทสนทนาเบา ๆ กับเพื่อนช่วยสร้างบรรยากาศ แต่ใจของเขากลับสร้างความกลัวและความหวังในเวลาเดียวกัน
คืนหนึ่งที่โคมไฟสว่างในร้านกาแฟท่ามกลางดาวพราวบนท้องฟ้า เจนเดินเข้ามาหานที เธอพยายามพูดคำที่ตั้งใจ แต่บริบทในหัวกลับสลับสับสน “เธอไปเที่ยวกับใครที่หาดนั่นหรือ” นทีดูเหมือนจะไม่ได้ยิน คำถามที่แสดงให้เห็นว่าพร้อมจะกลายเป็นความหวั่นใจ
นทีหันไปมอง ดาวเต็มท้องฟ้านั้นทำให้เขานึกถึงเจน เขาพะวงว่าการเดินทางในอดีตของเขาและหมายเลขในโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงเตือน แต่มันก็ยังไม่ถึงเวลา
ในขณะที่ความท้าทายเข้ามา เธอเริ่มตั้งคำถามว่าเขาเข้ากับชีวิตใหม่ได้ไหม หรือว่าความรักเก่าจะกลับมาเจออีกครั้งในเวลาที่ไม่เหมาะสม รอยยิ้มที่เคยมีความหวานถูกกลบด้วยความไม่แน่ใจ
เหตุการณ์ต่าง ๆ เริ่มเพิ่มการขัดแย้งในใจของทั้งคู่อย่างไม่อดทน เพื่อนของเจนเริ่มเป็นห่วง ส่งข้อความที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่เจนก็ยังไม่สามารถปล่อยมือจากอดีต
ตอนท้ายทุกอย่างจะถูกตัดสินในคืนที่นทีส่งข้อความไปว่า “อยากเจอ” เมื่อเวลานั้นมาถึงใครจะเลือกอะไรที่อาจจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงได้
การมาพบกันในคืนสุดท้ายอย่างมีความหวังนั้นอาจทำให้ทุกอย่างแล้วเสร็จโดยไม่ต้องคิดมาก แม้ขณะนั้นมีไฟในหัวใจที่ร้อนแรง แต่เวลาต้องการให้ทุกอย่างถูกตั้งคำถามก่อนการเดินหน้าต่อไป
ในที่สุดเมื่อเจนและนทีเผชิญหน้ากันกลางแสงเทียนอ่อน ๆ เสียงเด็กเล่นข้างนอกทำให้พวกเขามีพื้นที่ให้เกิดการสื่อสารที่แท้จริง ทั้งคู่ได้ยินเสียงจากกันและกัน เราไม่สามารถหยุดทุกสิ่งที่ผ่านไปไม่ให้ย้อนเวลากลับมาได้
ความทอดทิ้งที่เจนเคยรู้สึกว่ามีความหมาย พวกเขาพบว่าในความรักก็ยังมีสิ่งที่ง่ายดาย และในวันหนึ่งวันหนึ่งนี้ อนาคตของพวกเขาอาจจะกลับมาอยู่ข้างกันอีกครั้งและความรักก็จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งภายใต้พระจันทร์ดวงเดิม
