ฤดูร้อนปีหนึ่งนิกส์เดินลัดเลาะผ่านป่าลึกเพื่อไปยังที่ตั้งของแล็บงานวิจัยที่เขาทำเข้าร่วมในช่วงปิดเทอม เสียงกรอบไม้ใต้ฝ่าเท้าสร้างจังหวะให้กับองศาของเขา ความรู้สึกไม่มั่นคงคล้ายกำลังเข้าสู่พื้นที่ที่ไม่เป็นมิตร
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ที่นี่แปลกมาก ทำไมมีแต่เสียงเงียบ ๆ แล้วเสียงสะท้อน” เขาพึมพำให้ตัวเองฟัง แต่ในใจลึกเขาเองเริ่มรู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย
ในขณะที่เขาเดินผ่านต้นไม้ที่สูงใหญ่ ก็ได้ยินเสียงที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายเสียงเรียกจากคนในอดีต เสียงยิ้มเสียงร้องเรียก “นิกส์ มานี่สิ” เขาหยุดและหันไปในทิศทางที่มีเสียงเกิดขึ้น
…เสียงเหล่านั้นมาจากไหนกัน? ทุกอย่างดูเข้มข้นขึ้น ขณะที่นิกส์โลดเล่นตามเสียงเหล่านั้นจึงได้พบกับภาพที่เขาลืมไปแล้ว—ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยิ้มให้เขา เป็นผู้หญิงที่เขารักในตอนเด็ก
“นรี! เธอ…” เขาตะโกนเรียก แต่เมื่อไปถึงกลับพบแค่ความว่างเปล่า เขาตั้งใจจะไม่เสียใจกับเรื่องนี้อีกต่อไป แต่เสียงเรียกของนรีกลับยังคงดังอยู่ในหัวใจ
เขาเริ่มเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าเขาสูญเสียเธอไปไม่นานนี้ ด้วยการเปิดเผยความรู้สึกที่ถูกกักไว้ตั้งแต่ครั้งที่พวกเขาไม่ได้พูดคุยกัน
นิกส์เดินตามเสียงไปอย่างไม่กลัว อีกทั้งได้ต้นไม้เป็นเพื่อน เขาเริ่มมีความมั่นใจ รู้ลึกว่าปัญหาภายในใจของเขาเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าเพียงแค่เสียงสะท้อนที่ขอบป่าลึก
…เมื่อถึงปลายสุดของป่า เขาจะต้องตัดสินใจ—ยอมรับหรือปฏิเสธภาพเดิมๆ ที่จองอยู่ในหัวใจเขาหรือไม่ เสียงจะนำพาเขาไปสู่ความจริงในอดีตที่ไม่ได้เปิดเผยออกมา
“ฉันต้องการให้คุณกลับมา!” เขาตะโกนเสียงดังขึ้น ในที่สุดเสียงสะท้อนกลับมายังคงเด่นชัดมันเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก
เสียงนั้นเริ่มแยกตัวออกจากเขา…จนกระทั่งใต้สัมผัสของต้นไม้มีภาพความทรงจำของเขาและนรีย้อนกลับมาอีกครั้ง
…ทุกเส้นทางหวนกลับไปหาความรักที่มีอยู่—เสียงสุดท้ายที่ไม่เคยถูกลืมเลือน—เสียงที่นำพาเขาไปตลอดเวลา และเขาเริ่มรู้ว่าเสียงนี้ส่วนหนึ่งคือความเป็นตัวของเขาเอง
จนเมื่อต้องตัดสินใจนิกส์เลือกที่จะกลับมาเผชิญหน้ากับความเสียใจ—เพื่อรับรู้ว่าการยอมรับความจริงคือเริ่มต้นการเดินต่อไปของเขาที่แท้จริง
การตัดสินใจในป่าลึกแห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่เสียง แต่คือการรักษาความรักและความเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ของเขา
เขามีเสียงสะท้อนในใจตลอดไป เสียงที่ถ่ายทอดความรักของเขาไว้เพียงแค่รอให้ใครสักคนมารับฟังมัน
