ปัญหาหัวใจ

ในเมืองเล็กๆ ที่มีเสียงเล็กๆ ของกบและน้ำไหลในคลอง สองวัยรุ่นชื่อเอิร์ธและแพรวนั่งอยู่บนแพไม้กลางน้ำในช่วงเย็นของวันศุกร์ พวกเขาทำการบ้านด้วยกัน แต่สายตาที่จ้องไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดก็แทบเรียกว่าลอยออกไปไกล ต่างจากการจดจ้องในหนังสือที่ดำเนินไปบนโต๊ะ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

แพรวทำเสียงหัวเราะเบาๆ ขณะที่เริ่มบ่นเกี่ยวกับความเครียดจากการเตรียมการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เอิร์ธจะยิ้มแล้วตอบอย่างสนุกสนานว่า “ต้องเอาใจช่วยกันอยู่แล้วนะ” ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นเป็นการตั้งใจจะทำการบ้านต่อไป แต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น

บรรยากาศเริ่มพลิ้วไหวเมื่อฝูงนกเริ่มโบยบินไปยังโพรงไม้ใกล้ๆ กลิ่นของดอกไม้ที่บานอยู่ในสวนเล็กๆ ทำให้พวกเขารู้สึกสดชื่น แต่เห็นได้ชัดว่าความกดดันจากการเรียนที่บ้านของแพรวทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง

“ฉันเบื่อกับการที่ต้องแข่งขันกับคนรอบตัว” แพรวพูดเสียงต่ำเหมือนกับว่าเธอกลัวว่าเสียงของเธออาจจะสะท้อนถึงความอ่อนแอ “แม่ต้องการให้ฉันเรียนเก่งที่สุด”

เอิร์ธเงียบและมองไปที่แพรว เขารู้ว่าความคาดหวังนั้นมีส่วนทำให้เธอรู้สึกบอบช้ำ แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เขาเพียงแต่ดึงมือเธอมาจับไว้แน่น อาจจะสื่อให้รู้ว่าเขาอยู่เคียงข้างเธอ

เมื่อคืนหนึ่ง แพรวได้ออกไปเต้นในงานปาร์ตี้โรงเรียนด้วยกันกับเอิร์ธ ภายใต้เสียงดนตรีและแสงนีออนที่ระยิบระยับ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่ความจริงจากผู้ใหญ่ที่พูดว่า “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

ในช่วงรอบที่สองของการปาร์ตี้ แพรวพบกับการแสดงออกที่ท้าทายจากกลุ่มเพื่อน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดว่าตนเองไม่เหมาะกับการเป็นอย่างนั้น และเมื่อเอิร์ธพยายามที่จะย้ำให้เธอเข้มแข็ง เธอกลับพูดว่า “แต่ถ้าฉันไม่สามารถทำให้แม่หรือเพื่อนๆ พอใจได้ ฉันก็เหมือนกับล้มเหลว”

เอิร์ธรู้สึกเจ็บปวด เมื่อเขาเริ่มเห็นว่าแพรวกำลังลอยออกไปจากตัวเขา เขาพยายามจับเบาะแสของอารมณ์ที่เธอแสดงออกมาแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อทั้งสองเดินกลับจากงานปาร์ตี้ ในที่สุดพวกเขาคุยกันอย่างเปิดใจก่อนที่แพรวจะถามเขา “แล้วถ้าเราไม่เรียนต่อ ถ้าฉันไม่ทำตามที่พ่อแม่บอกจะมีใครรักฉันอีกไหม”

คำถามนี้ทำให้เอิร์ธอึ้ง แต่เขาตัดสินใจที่จะสู้เพื่อเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ไม่ว่านายจะเลือกทำอะไร ฉันจะอยู่ข้างนายเสมอ”

พวกเขาไปที่คลองที่เคยเป็นที่ที่พวกเขานั่งทำการบ้านด้วยกันอีกครั้ง โดยดูแสงวันนี้ที่สะท้อนน้ำอย่างงดงาม เอิร์ธขอให้แพรวลองเขียนลงในสมุดเธอ เกี่ยวกับสิ่งที่เธอหวังของชีวิตในอนาคต

เมื่อเธอเขียนและแชร์ออกมา พวกเขาเริ่มสร้างแผนอนาคตขึ้นมาใหม่ โดยมีความหวังและความฝันร่วมกันในขณะที่ยืนยันการเติบโตของชีวิตที่แท้จริง

เรื่องราวจบลงที่ภาพของสองวัยรุ่นที่ยิ้มให้กันท่ามกลางแสงตะวันอ่อนๆ ในยามเช้าของวันใหม่ โดยที่คำว่า “ความสุขมันอยู่ที่การตามความฝัน ไม่ใช่การทำตามความคาดหวัง.”