รักในคืนแดด

ถนนสุขุมวิทในตอนเย็นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวา แสงไฟนีออนกระพริบสลับกับเสียงเพลงจากร้านอาหารต่าง ๆ ทำให้ซัน หนุ่มนักศึกษาสาขาการแพทย์รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เดินผ่าน แม้จะมีงานเรียนมากมาย แต่เขาไม่เคยพลาดที่จะออกมาสัมผัสบรรยากาศของเมือง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ในคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งหลังจากเรียนเสร็จ เขาสะดุดตากับหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ มีน สาวนักศึกษาศิลปะที่มักมานั่งทำการบ้านที่ร้านนี้สม่ำเสมอ ทั้งใบหน้าที่สดใส และรอยยิ้มที่เหมือนเคยเห็นกันมานานทำให้เขาหยุดมอง

มีนขลุกอยู่กับกระดาษวาดภาพของเธอ ทั้งสีน้ำ สีดินสอ และพู่กันที่กระจัดกระจายอยู่จนดูยุ่งเหยิง แต่ทั้งนี้จะต้องมีเรื่องราวที่สื่อถึงความรักในภาพที่กำลังสร้างอยู่นั้น

“ทำไมไม่ลองวาดภาพความรู้สึกของการเจอกับคนที่ไม่เคยรู้จัก?” ซันกล่าวในทำนองแซวขณะเดินไปหาเธอ

มีนพูดพร้อมรอยยิ้ม “มันอาจจะไม่ง่ายขนาดนั้น” เขาเห็นว่าเธอเลือกสีสันที่สดใสมาใช้กับภาพนั้น สะท้อนความสดใสในใจนั่นเอง

เวลาผ่านไป ทั้งคู่เริ่มพูดคุยและแลกเปลี่ยนความชอบเกี่ยวกับงานศิลปะและการเรียน ซันรู้สึกว่าการสนทนานั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น และเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาชอบมีน

วันแล้ววันเล่า ทั้งสองพบกันที่ร้านกาแฟหรือที่มหาวิทยาลัย ช่วงเวลาที่นั่งอยู่ด้วยกันมีเสียงหัวเราะ เสียงจดจ้องของคนรอบตัว ทำให้สุขใจอย่าง unexplainable ขณะที่ได้ศึกษาอารมณ์และท่าทีของกันและกัน

ซันพบว่าตนเองหลงใหลในการวาดภาพแล้ว เขาจึงคิดที่จะเรียนรู้วิธีการวาดภาพกับมีน พวกเขาเริ่มมีการทำงานร่วมกันและซันพัฒนาสไตล์ของเขาขึ้นกับแรงบันดาลใจจากมีน

แต่มื้อค่ำที่ซันมาที่บ้านมีนกับเธอ มีนกลับเปิดเผยความลับจากอดีตที่เจ็บปวด เธอเคยเจ็บร้าวมาก่อน ทำให้ซันรู้สึกทึ่งในความกล้าหาญของเธอ ขอโอกาสให้เขาได้พิสูจน์ว่าเขาแตกต่าง

ความรักถูกท้าทายเมื่อแฟนเก่าของมีนกลับมาหาเธอและพยายามทำให้เธอกลับไปเป็นเหมือนเดิม ทั้งนี้ ซันเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน และเขาเริ่มตั้งคำถามกับความรักของเขา

ในคืนหนึ่ง ทั้งคู่ตัดสินใจไปงานปาร์ตี้ที่กรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยเสียงเพลงและแสงไฟมากมาย ขณะที่มีนเต้นอยู่กับซัน เขาทรุดตัวลงหยุดร้องไห้ ชี้ไปที่หญิงสาวที่เขาเห็นว่าขวางความรักของเขา

มีนเห็นความสั่นคลอนในใจของเขา แสงไฟนีออนสะท้อนบนหน้าผากทำให้เธอพอเห็นภาพความคิดของเขาที่อึดอัดใจ “มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงที่เราต้องการต้องหลบซ่อน”

หลังจากค่ำคืนที่วุ่นวาย ซันไปหามีนและพูดความรู้สึกที่แท้จริงของเขาต่อเธอ “ฉันรู้ว่าเธอไม่เอาใจใส่ฉันมากพอ แต่ฉันจะรอเธอต่อไป”

มีนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันยากที่ให้ใครบางคนเพื่อลืมตัวตนเก่า” ซันหลับตาและตัดสินใจว่าเขาจะเป็นเหมือนแสงไฟที่ส่องสว่างไปยังใจของมีน

ในช่วงเวลาที่มีนได้เข้าใจซันและเริ่มมองเห็นอนาคตร่วมกัน การสร้างภาพศิลป์แห่งความมั่นใจในตัวตนทั้งสอง ก็ช่วยสร้างพันธะที่หล่อหลอมความรักกันมากขึ้น ในสัปดาห์ถัดไป งานนิทรรศการผลงานของมีนจะจัดขึ้น

ก่อนการจัดแสดงซันได้เตรียมจดหมายที่เขาสร้างบรรยากาศเพื่อย้อนกลับไปในคืนที่วุ่นวายเมื่อครั้งแรกที่พบกัน มีอารมณ์ค้างเติ่งและหากผู้คนต่างมาร่วมแสดง ความรักของซันและมีนจะเป็นที่เข้าใจในการรักษาแผลใจและเดินหน้าต่อไป

เมื่อถึงวันแสดงงานมีนเมื่อเห็นภาพที่ซันวาดระบายออกมา และการตอบรับจากผู้ชมทำให้ทั้งคู่พลิกโฉมตนอีกครั้ง

ในที่สุดทั้งสองมองอนาคตภายใต้แสงสีสวยงาม โอบกอดความไม่แน่นอนของการใช้ชีวิตพร้อมหัวเราะไปด้วยกันภายใต้เติมเต็มของความรักที่ได้เกิดขึ้นในใจนั้น