เงาของความรัก

แดดเช้าวันเสาร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเล็กของบ้านไม้เก่าที่ตั้งอยู่ตรงประตูหมู่บ้าน กลิ่นหอมของข้าวสวยและน้ำพริกจากห้องครัวของอุ่ยทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ความรักที่เติบโตในหมู่บ้านนี้นั้นชุ่มฉ่ำดั่งแสงแดด แม้ว่าเบื้องล่างของมันจะมีเงาแห่งความลับซ่อนอยู่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“เธอจะเรียนต่อจริง ๆ เหรอ?” เสียงอุ่ยร้องถามขณะกำลังจัดของใส่กระเป๋าเดินทาง อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าหนักแน่น เพียงแค่คิดถึงการจากไปของเธอก็ทำให้หัวใจเขาเจ็บ

“ใช่ ฉันต้องทำเพื่อครอบครัวเรา” เสียงของแพรวดังกระเส่ามากขึ้น ขณะที่นึกถึงความคาดหวังจากพ่อแม่

รองเท้าบูทของเขากระทบกับพื้นไม้ เกิดเสียงเบา ๆ ขณะที่เขาค่อย ๆ ย่างก้าวเข้าไปหาเธอ พวกเขาสบตากัน ภายในนัยน์ตาของทั้งคู่มีทั้งหวั่นไหวและแรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

“ถ้าชีวิตนี้ไม่มีเธอ ฉันจะอยู่ได้ยังไง” เสียงของอุ่ยทุ้มต่ำ โดยไม่สนใจว่าเสียงของตัวเองจะเริ่มสั่นเทา

แพรวหลบสายตา อาการที่ผ่านมาทำให้มิตรภาพของพวกเขาต้องข้ามกำแพงไปแล้ว ในคืนที่มีจันทร์เพ็ญ สถานที่เดิมที่พวกเขาเคยนั่งคุย วางแผนและรอคอยอนาคต

คืนนั้นเป็นคืนที่ทั้งสองคนได้พบกับความรักที่ลืมไม่ลง แต่ว่าอนาคตของพวกเขากลับเต็มไปด้วยปัญหาและข้อกำหนดที่ดูเหมือนจะเกินความสามารถ

“นายก็รู้ว่าฉันต้องเลือกครอบครัว” แพรวเริ่มพูดเสียงต่ำ แต่ดวงตาของอุ่ยกลับวูบไหวยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด ผิดที่ไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้

อุ่ยพยายามจะไม่ให้ความรู้สึกเบียดเบียนเข้ามา เขารู้ว่าครอบครัวของแพรวมีนโยบายที่เข้มงวดต่อการศึกษา เขายังคงสู้เพื่อเธอ แม้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร

สองสัปดาห์ต่อมาเป็นวันที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าแพรวจะออกจากบ้านและไปเรียนต่อกรุงเทพฯ เหตุการณ์นั้นเหมือนเป็นเหมือนการกดปุ่มชีวิตของอุ่ยอีกครั้ง มีเสียงสะท้อนจากชีวิตที่เขาไม่สามารถหลีกหนีได้

“อุ่ย! ห้ามมองเธอ!” ท่ามกลางเสียงเจ้าของร้านค้าปากเหม็นของหมู่บ้านเสียงหนาๆ จากผู้คนที่เฝ้ารอดูการเดินทาง มันเป็นช่วงเวลาที่เขาคิดว่าตัวเองจะต้องเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ใต้ดิน

“แต่จะไม่ติดต่อกันจริงเหรอ?” เขาถามเสียงแผ่ว บางครั้งใจของเขาก็กระวนกระวาย รู้สึกเหมือนจะจมน้ำ

แต่แพรวกลับไม่ตอบ อย่างไรก็ดีที่เขารู้คือเธอจะต้องทำเพื่อครอบครัวและอนาคต

ทำให้ทุกวันหลังจากนั้นชีวิตของเขากลับไปสู่ความว่างเปล่า ยิ่งเดินออกไปนอกบ้านก็พบว่าหลังจากเพื่อนที่เหลืออยู่ต่างก็มีชีวิตของตัวเอง

เสียงฝีเท้าที่ดังขัดกับความคิดของเขา เขาเห็นพ่อแม่ของแพรวรออยู่ที่หน้าบ้าน ขณะที่แพรวเก็บของเข้ารถเหมือนเป็นการบอกลาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ตอนที่อุ่ยกำลังจะข้ามถนน มิตรภาพของเขากับแพรวดันสะท้อนกลับมาที่เขา หัวใจเขาสั่นพลางรู้สึกว่ามีสิ่งต้องทำ

การเลือกจะเดินทางไปไหนกับชีวิตของตนเองนั้นจำเป็นต้องมีการสูญเสียกันเสมอ

และอีกฝั่งของถนนนั้น ดูเหมือนจะมีเงาของเหล่าความรักที่รออยู่

แต่ด้วยเสียงขับขานของรถที่สัญจรไปมา ทำให้อุ่ยไม่สามารถตัดสินใจได้ จะข้ามไปหรือจะรอ

ในขณะที่เขายืนลังเลจนไม่ได้ยินเสียงแพรว จากเสียงในใจดังมากขึ้นและลงลึกไปกว่าการเคลื่อนที่ของรถที่แย่งความสนใจ

“มาเถอะ” เสียงของแพรวดังขึ้นจากอีกฝั่ง ขัดกับความรู้สึกผิดในใจ ในความรักของทั้งคู่ที่ต้องถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

ที่นั่นเองที่อุ่ยรู้ว่า ในทุกการกระทำมีผลที่จะติดตามเราไป แม้อดีตจะอยู่เหมือนเงาที่ตามมา

หลายปีต่อมาเขากลับผ่านมายังหมู่บ้านนี้อีกครั้งด้วยใจที่หายไปเหมือนกับการบีบทิ้งกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในฐานะที่เขาได้เติบโตไปพร้อมกับความรักที่ต้องกลับมาแล้วแต่ว่าจะมีคำตอบที่ชัดเจนเสมอ

แต่คำสาปของความรักที่ต้องห้ามไม่มีวันหายไปเลย

“กลับมาที่จุดเริ่มต้น” อุ่ยพูดกับตัวเอง ขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไม่มีวันกลับมาซ้ำอีก

เมื่อแพรวหันมายังบ้านไม้หลังเก่า น้ำตาในดวงตาของเธอนั้นมีความคิดถึงที่ยากจะตัดใจ

“ครั้งหน้า ถ้าเรามาที่นี่อีก เราจะเอาความหวังกลับมา” เสียงอุ่ยสั่น จากเวลาที่เขารอคอยราวกับรู้ว่าจะกลับมาอีกครั้งในความรักที่เชื่อว่าผ่านไปแต่ไม่เคยจางหายไป

ความรักของเขาจะกลายเป็นแค่ประวัติศาสตร์ที่เดินย้อนกลับไปได้จริงหรือไม่? ในขณะที่ความรักรออยู่ที่ประตูบ้านหลังนั้น คำตอบของทุกสิ่งอาจจะนำไปสู่อนาคตที่ไม่เหมือนเดิม