เสียงหวูดแทรกผ่านม่านหมอกสีเงินของเช้าแรกบนเมืองลอยฟ้า ม่านกระจกใสดุจพรมแดนระหว่างมหานครกับผืนฟ้าภายนอกสะท้อนภาพ Topaz — เด็กหนุ่มผิวคล้ำดวงตาคมที่นั่งเหม่อมองทิวทัศน์เบื้องล่าง ตึกรามเก่าแก่เบื้องล่างคือโลกที่ครอบครัวเขาไม่เคยได้มีสิทธิ์อยู่อาศัย เขาขยับก้อนหินในกระเป๋าเสื้อ ไม่ได้ยินเสียงคนเดินผ่านด้านหลังเลยแม้แต่น้อย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“Topaz ไอ้เพื่อนเบลอ ใจลอยอะไรแต่เช้า” เสียง Kawin ดังขึ้น ตามด้วยกระเป๋าเป้หนักที่ฟาดหลังไหล่ Topaz เบา ๆ Kawin เด็กชายหน้าใส แววตาตลก แต่ริมฝีปากกดทับความประหม่า ท่าทางเหมือนคนเสียบปลั๊กไฟฟ้าไม่แน่น “ตื่น ๆ นะเว้ย วันนี้มีประกาศนโยบายใหม่อีกแล้ว เดี๋ยวตกข่าว”
Topaz ไม่ตอบ แต่ลุกเดินตามเพื่อนอย่างไม่รีบร้อน ขณะที่อาคารกระจกใสเปิดทางสู่ห้องโถงใหญ่ โลกเบื้องล่างถอยห่างออกไป — ที่นี่ไม่มีพื้นดิน ไม่มีต้นไม้ ไม่มีกลิ่นฝุ่น มีแต่เครื่องกรองอากาศทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ในห้องประชุมกลาง ฝูงชนเบียดเสียดกับเก้าอี้เหล็กเรียงราย Piya เด็กหญิงผมสั้นใบหน้าซีดลุกลี้ลุกลน เหงื่อซึมกรอบหน้า เธอไม่ได้มองใครเลย ขณะหยิบสมุดออกมาทำท่าจดจ่อ แต่สายตาเต็มไปด้วยความกังวล มือข้างขวาแอบแตะหูฟังข้างขวา พยายามดับเสียงกระซิบลึกลับที่ดังก้อง “จะมีอะไรผิดปกติอีก…”
เสียงปริศนาในหัวของ Piya ไม่เคยหาย เธอไม่เลือกจะได้ยิน แต่ปิดกั้นมันไม่ได้ หมอวินิจฉัยว่าน่าจะเป็นภาวะหลอนหลังเหตุการณ์ครอบครัวถูกอพยพจากพื้นที่ดินถล่มใต้เมืองนี้ ไม่มีใครรู้ เธอต้องซ่อนสิ่งนี้ให้เงียบที่สุด
นายกเทศมนตรีขึ้นพูดด้วยท่าทีมั่นใจ “เราทุกคนบนเมืองลอยฟ้าต้องสามัคคี โลกเบื้องล่างไร้ซึ่งความมั่นคง ชีวิตเราอยู่ตรงนี้ ต้อง…มันต้องดีกว่านั้น!” กำปั้นทุบที่โพเดียม พลางสายตากวาดหาใครสักคน ภายใต้รอยยิ้มเหมือนมีรอยแตกบาง ๆ ซ่อนอยู่
Kawin กระซิบพลางจับสมุด “Topaz พ่อผมบอกว่าเขาจะสั่งตัดสัญญาณพวกห่วงโซ่ไฟเก่า พวกเราคอยจับตาดูหน่อยเถอะ ไม่ไว้ใจมันเลย”
Topaz กระพริบตาช้า ๆ “ถ้าไฟดับขึ้นมา พวกเราอยู่กันยังไง”
ก่อนใครจะตอบ แสงไฟจู่ ๆ ก็กระพริบวูบ ทั่วทั้งเมืองเหมือนหยุดหายใจ Piya กำมือแน่น เสียงในหัวกรีดร้อง “หนี” ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดกลางโถงกึกก้อง ฝุ่นควันสายลมแรงดันเคลื่อนทุกอย่างในห้องออกไปอย่างไม่ปรานี เหล็กและกระจกแตกกระจาย ร่างกายผู้คนลอยคว้างกลางอากาศ
เสียงหวีดของระบบภัยพิบัติแผดดัง ทั่วทั้งเมืองลอยฟ้าเคลื่อนเข้าสู่โหมดล็อกดาวน์ทันที ทุกทางออกปิดสนิท Kawin จับแขน Topaz “ต้องหาทางออกให้ได้ พวกเขาจะโทษพวกเราชัวร์!”
Piya ซ่อนตัวหลังเสา ใจเต้นแรง เธอได้ยินเสียงสนทนาของเจ้าหน้าที่ดังขึ้น เร่งตัดสินใจ “คนข้างล่างทำแน่ ๆ สถานการณ์อยู่ในการควบคุม แต่ต้องจับแพะให้ได้ก่อนประชาชนจะฮือ”
Topaz กวาดสายตาไปรอบโถง เขาเห็นเลือดบนพื้นแต่ไม่กล้าเหลียวกลับไปหา เขาพยักหน้าให้ Kawin แล้วส่งสัญญาณบอก Piya “ไปกัน — ทางบันไดหนีไฟ”
ทีมเจ้าหน้าที่สวนกับเด็กทั้งสามทันทีที่พวกเขาผลักประตู แววตานิ่งเฉียบ มือถือปืนไฟฟ้า “หยุดตรงนั้น! ส่งบัตรประชาชน!”
ความเย็นจับขั้วหัวใจเด็กทั้งสาม Piya กระซิบเสียงแหบ “ฉัน…ได้ยินพวกเขาคุยกัน… พวกเขาจะป้ายความผิดให้พวกเรา”
Kawin สบตา Piya มีแววลังเล “งั้น…เราต้องหนีให้ได้จริง ๆ เหรอ?”
Topaz หายใจถี่ พยายามข่มใจ “ถ้าไปกับเขา เราไม่มีโอกาสอธิบายความจริงหรอก”
เสียงรองเท้ากระทบเหล็กดังขึ้นเรื่อย ๆ Topaz เลือกเดินนำ ท่ามกลางไฟสลัว พวกเขามุดใต้เครื่องกรองอากาศไปในทางที่ไม่มีใครคาดคิด Kawin ลูบคาง “Topaz นายเคยคิดมั้ย ว่าพวกเขาทำแบบนี้ได้ไง ทั้งที่ทุกอย่างต้องครบระบบ?”
Topaz ส่ายหน้า ไม่กล้าสบตา “ถ้าใครสักคนเข้าระบบได้ ก็… พวกนั้นต้องใหญ่กว่าที่เราคิด”
เสียงเครื่องยนต์ใต้อาคารสั่นสะท้าน ทำให้ Piya เผลอตะโกน “อย่า!” เสียงนั้นหลุดจากปากเธอโดยไม่รู้ตัว Kawin กับ Topaz หันมาทันที
Kawin ตาโต “เธอพูดกับใคร?”
Piya เม้มริมฝีปากแน่น “เสียงในหัวฉัน มันเตือนว่าตรงนี้อันตราย…”
Topaz ถามเบา ๆ “เสียง…? เธอป่วยรึเปล่า Piya?”
Piya สะดุ้ง ช่วงหนึ่งไม่มีเสียงใด ๆ ก่อนเธอจะพึมพำ “ฉันก็ไม่รู้… แต่หลังจากครอบครัวฉันหายไป ฉันก็ได้ยินเสียงนี้ตลอด…”
ทั้งสามเดินเบา ๆ ผ่านท่อระบายอากาศ เสียงคนไล่ล่าตามมาทัน เสียงในหัวของ Piya เร่งให้พวกเขาวิ่ง ลมหายใจติดขัด ความกลัวรุนแรงแทบระเบิด Kawin หันขวับ “ไม่ไหวแล้วนะ วิ่งสิ Topaz!”
พวกเขาหลบเข้าห้องพักอุปกรณ์ซ่อม หอบเหนื่อย Kawin ทรุดนั่งบนกล่อง “นายเชื่อเธอหรือเปล่า?”
Topaz ตอบแผ่วเบา “ฉันเชื่อว่าทุกคนกลัว แต่พ่อฉันเคยบอก… อย่าเชื่อแค่เสียงภายนอก” สายตาของเขาจับที่เครื่องเก่า ๆ ในห้องนั้น มีช่องต่อคอมพิวเตอร์ฝุ่นจับอยู่
Piya เหงื่อตกตามขมับ “เราจะรอดมั้ย ถ้าพวกนั้นล็อกทั้งเมือง?”
Kawin ลังเล “…นายมีแผนเหรอ Topaz?”
Topaz ถอนหายใจลึกพลางเอื้อมหยิบเศษสายเคเบิ้ลขึ้นมา “เคยช่วยพ่องัดระบบมาก่อน แต่อันนี้ซับซ้อนกว่าเยอะ ถ้าเราต่อเจ้านี่…เราอาจจะเห็นว่าใครอยู่เบื้องหลัง” ทั้งสามยืนนิ่ง ความกลัวกับความท้าทายตีกันในอก
Piya กระซิบ “ถ้ามันพัง เราจะโดนอีกข้อหา…”
Topaz ไม่สบตาใคร “ตอนนี้ เราไม่มีทางเลือกแล้ว”
Kawin วางมือบนบ่าทั้งสอง “งั้นฉันจะเป็นหูเป็นตาให้ รีบทำก่อนที่พวกนั้นจะหาเจอ”
Topaz เชื่อมต่อสายไฟเข้าเครื่องควบคุมเก่า พยายามปลุกระบบให้ออนไลน์ หน้าจอกระพริบไฟราวกับย้อนอดีตที่เขาเคยนั่งแกะเศษเครื่องมือในบ้านเล็ก ๆ กับพ่อคืนนั้นก่อนโดนไล่ออก
ไอคอนเสียงเตือนกะพริบ กำแพงไฟเข้าได้ ส่วนที่เจ้าหน้าที่ยังไม่ได้เข้าระบบ “Piya ไหนเสียงของเธอล่ะ? มันบอกอะไรบ้าง?” Kawin ถามอย่างจริงจัง
Piya หลับตา น้ำตาคลอ “มันบอกว่า…ต้องเข้าไปที่เขตกลาง ศูนย์คอมหลัก…”
Topaz พยักหน้า “เธอจะมั่นใจได้ยังไง?”
Piya เงียบ “ฉันแค่…เชื่อมัน ไม่รู้ว่าทำไม”
Kawin มองทั้งสองคนครั้งสุดท้าย “เราต้องรีบไป เดี๋ยวถูกล้อม”
พวกเขาลอบออกประตูหลังเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าไล่ตามใกล้เข้ามา เป็นเจ้าหน้าที่สองคนตวัดวิทยุ “กลุ่มต้องสงสัยยังอยู่ในเขตซ่อมบำรุง” เสียงเข้มขึงขังทำให้ทั้งสามต่างขวัญผวา
Topaz นำไปทางเหนือสุดของยาน พวกเขาขึ้นลิฟต์ฉุกเฉินชั้นบนสุด ที่นั่นลมแรงจัด เมืองทั้งเมืองเหมือนแขวนตัวอยู่เหนือความว่างเปล่า ประตูเหล็กหนักอึ้งต้องใช้แรงสามคนช่วยกันยก
Piya เหมือนหยุดหายใจ “ฉันไม่เคยขึ้นมาถึงนี่เลย”
ในศูนย์กลางคือห้องคอมขนาดใหญ่ล้อมกระจกเงาสะท้อนหมอกและแสงฟ้า All Control Room ถูกตั้งโปรแกรมให้อ่านลายนิ้วมือ Topaz หยุดมือชั่วครู่ก่อนมอง Kawin
Kawin ตาพร่า “ฉัน…ไม่เคยอยากโกงระบบ แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือก” เขาแนบนิ้วกับเครื่องอ่าน รหัสผ่านทำงาน หน้าจอปรากฏบันทึกสิทธิพิเศษเข้าใช้งาน
Piya เดินเชื่องช้าตามเสียงในหัว เธอแตะคอนโซล เมืองทั้งเมืองอยู่ใต้ปลายนิ้วตอนนี้
เสียงปริศนาในหัวของ Piya ดังขึ้น “ความจริงอยู่ตรงหน้า เจ็บปวด แต่นั่นคือหนทางเดียว”
เธอกดรันระบบแสดงภาพย้อนหลัง เหตุระเบิดถูกจำลองออกมา: ไม่ใช่การก่อวินาศกรรมจากข้างล่าง แต่เป็นคำสั่งจากนายกเทศมนตรีเอง — เพื่อรื้อระบบ และแลกกับเงินลงทุนก้อนใหม่
Piya น้ำตาไหลเงียบ ๆ ก่อนหันมามอง Kawin กับ Topaz “เราจะบอกใครได้บ้าง ถ้านอกจากเราทุกคนโกหกหมด?”
Topaz ลังเล ท่ามกลางความมืดสลัว “บางที…เราอาจต้องเลือกแล้ว ว่าจะอยู่รอดเฉย ๆ หรือจะสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง”
Kawin กรีดเสียงแผ่ว “แต่ถ้าเขารู้ว่าเรารู้นี่ พวกเราก็…”
เสียงฝีเท้าเจ้าหน้าที่เร่งรุดขึ้นบันได ตามด้วยเสียงชีพจรระบบเตือนภัย Peeya กระชับมือที่แท่นควบคุม เลือกส่งข้อมูลออกนอกระบบโดยไม่หันกลับไปหาใคร
“บางเรื่องต้องถูกเปิดเผย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร” Piya กระซิบ ความกลัวในดวงตามากล้น แต่เธอไม่ถอย
เสียงประตูเหล็กกระแทกอย่างแรง เจ้าหน้าที่บุกค้นห้องควบคุม Kawin และ Topaz ประกบข้าง Piya เมื่อข้อมูลถูกส่งแล้ว ทั้งเมืองสั่นสะเทือน บัญชีเงินรั่วไหลปรากฏบนหน้าจอยักษ์
นายกเทศมนตรีโผล่มาทางหน้าจอ “หยุดเดี๋ยวนี้! นั่นเป็นข้อมูลที่ควรตายไปพร้อมกับพวกเจ้าขบถ!”
Piya สบตากลับด้วยเสียงสั่น “ท่านตายไปในใจเราแล้ว”
เสียงปืนไฟฟ้าดังขึ้น ทั้งสามต้องกระโจนหลบเข้าใต้แท่นควบคุม มือของ Kawin โดนเฉี่ยวเลือดซิบ Topaz ฉุดเพื่อนให้ลุกทัน พลางกวาดสายตามองหาทางหนีออกจากตกเมือง
ท่ามกลางเสียงหวีด เสียงเครื่องจักรสั่นไหว ศูนย์กลางเมืองลอยฟ้าเหมือนเสี่ยงจะร่วงลงสู่เบื้องล่างทันที
Piya เหลียวมองทั้งสอง “ขอโทษ… ฉันทำให้ทุกอย่างพังไปหมด”
Kawin โอบไหล่ “แต่ความจริงที่เธอทำ จะไม่มีใครกล้าทำแทนแล้ว”
Topaz ลากทั้งสองออกจากห้องคอมก่อนเมืองจะโคลงเคลงอย่างหนัก สามคนวิ่งสุดกำลังออกสู่ประตูซ่อมบำรุงชั้นล่าง พบประชาชนกลุ่มหนึ่งเพิ่งเห็นความจริงบนหน้าจอข่าวกลางเมือง
เสื้อสูทเจ้าหน้าที่กระชับอาวุธ เด็กทั้งสามโดนล้อมจนหลังชนกำแพง Kawin กระซิบ “ต้องเลือกแล้ว… ยอมจำนน หรือ…?”
เสียงฮือของกลุ่มประชาชน กลายเป็นเสียงเชียร์เบา ๆ “พวกเราอยู่กับเด็กพวกนี้!”
เจ้าหน้าที่ชะงัก กลุ่มผู้คนหลายสิบคนเริ่มขยับเข้าขวาง สามเสียงตะโกนไล่ “พอแล้ว! เราจะไม่เชื่อใครอีก!”
Topaz ขมวดคิ้ว น้ำตาคลอ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีใครกล้าทำตาม พวกเขายืนขึ้นด้วยขาสั่น และเรียนรู้ว่าแม้กลัว ก็ไม่จำเป็นต้องหนี ส่วนใหญ่ในชีวิต — คือการเลือกทั้งที่มือสั่น
ขณะที่เครื่องควบคุมระบบค่อย ๆ กลับมาทำงานตามปกติ เสียงประกาศโฉมใหม่ว่ากำลังจะมีการตรวจสอบผู้มีอำนาจใหม่ เอคโค่เสียงในหัวของ Piya เบาลงจนแทบไม่ได้ยินในที่สุด
Kawin มองเพื่อนทั้งสอง “แลกมาด้วยความกลัว ล้วนคุ้มค่าทั้งนั้นใช่ไหม?”
Piya พยักหน้า พร้อมรอยยิ้มเศร้า ๆ “ต่อให้เงาในใจเราไม่จางไป… เราก็เลือกได้ว่าจะใช้มันสร้างเมืองใหม่นี้”
ทั้งสามเดินไปกลางฝูงชน เสียงฟ้าแลบไกล ๆ เหนือเมืองลอยฟ้า ไม่ได้หยุดการเติบโตของพวกเขาอีกต่อไป
