เสียงเพรียกจากหลืบเงา

เสียงกรวดกระทบล้อรถค่อย ๆ เบาลงเมื่อรถตู้คันเก่าเคลื่อนตัวเข้าไปหยุดหน้าบ้านไม้สองชั้นกลางป่าทึบ ทุกอย่างรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวิวลอดมาตามต้นไม้สูง สายตาของทั้งสี่คนสบกันอย่างประหม่า—ภัทร หนุ่มร่างผอม ผู้นำทีมสารคดี; โบว์ หญิงสาวตัดผมสั้น หน้านิ่งแต่สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้; กร ฟีลด์ซาวด์ขี้เล่นที่ชอบพูดกลบความอึดอัด; และแป้ง เพื่อนสนิทของโบว์ที่เพิ่งเสียแม่หมาด ๆ เธอดูเศร้าลึก ๆ อยู่เสมอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ตรงนี้เหรอพี่” กรหันไปถามภัทรแบบลังเล “บ้านมันเก่าชะมัด”

“ใช่ ที่ตรงนี้แหละ บ้าน ‘ลุงแฉล้ม’ ที่คนแถวนี้ไม่กล้าเข้า” ภัทรพยายามพูดติดตลกแต่เสียงสั่นเล็กน้อย

โบว์ยกกล้องขึ้นหมุนไปทั่ว สนใจร่องรอยเก่า ๆ และลายไม้ที่แตกร้าวประหนึ่งบ้านนี้จมอยู่ในกาลเวลา แป้งก้มหน้าไม่พูดอะไร มือเธอสั่นจนแทบไม่กล้าหยิบของ

บ้านหลังนี้มีประวัติว่าน่าอาถรรพ์ คนแถวนี้พูดถึงเสียงเพรียกในยามค่ำ บางคนว่ามันไม่ใช่เสียงคน แต่ไม่มีใครกล้าเล่ารายละเอียดมากกว่านั้น

เมื่อทุกคนขนของเข้าไปในบ้าน กลิ่นอับชื้นกับกลิ่นไม้เก่าแตะจมูกทันที เฟอร์นิเจอร์โทรม ๆ ชั้นวางของฝุ่นจับหนา และรูปถ่ายครอบครัวในกรอบไม้สีหม่นยังแขวนอยู่บนผนัง ทุกอย่างเหมือนถูกทิ้งไว้ให้เน่าผุ ภัทรเดินสำรวจอย่างระแวง โบว์ตั้งกล้องถ่ายเปิดเฟรมแรก กรมองดูขวดน้ำในมือก่อนจะวางลงอย่างลังเล

“เงียบจังวะ เหมือนป่ากลืนเสียงหมด” แป้งพูดเบา ๆ เป็นประโยคแรกที่เธอเอ่ยออกมา ทุกคนหยุดนิ่งชั่วขณะ

“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน” ภัทรฝืนยิ้ม

คืนแรกผ่านไปอย่างช้า ๆ ไม่มีอะไรผิดปกตินอกจากเสียงยุงและไม้เก่าลั่นในความเงียบ กรนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาบนฟูกขาด ๆ สองสามครั้งก็ลุกขึ้นเดินสำรวจบ้าน เงาของเขาเลื้อยยาวไปตามผนัง เมื่อเดินมาถึงห้องใต้บันได เขาชะงัก—มีเสียงกระซิบเบา ๆ ดังลอดออกมา

“แค่ลม…ใช่มั้ย” กรกลืนน้ำลาย เดินกลับขึ้นไปนอนโดยไม่หันกลับไปมอง

เช้าวันต่อมา โบว์ปลุกทุกคนแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น เธอบอกว่าตอนเช้าหมอกลงจัดจนแทบมองไม่เห็นทางจากหน้าต่าง ภัทรหยิบกล้องเดินตามโบว์ออกไปถ่ายบรรยากาศ กรตามด้วยท่าทางงัวเงีย แป้งเดินช้ากว่าคนอื่น สีหน้าเครียดยิ่งขึ้น

“เมื่อคืนใครเดินอยู่ข้างล่าง” โบว์ถามขึ้นอย่างกระทันหัน

“ไม่มีใครนี่” ภัทรขมวดคิ้ว “หรือกร?”

กรลังเลเล็กน้อย “ก็…ลงไปเข้าห้องน้ำนั่นแหละ แต่ไม่ได้เดินทั่วบ้าน”

“ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า เหมือนกำลังลากอะไรอยู่” โบว์หรี่ตา

ความอึดอัดเริ่มก่อตัว ไม่มีใครพูดอะไรต่อ กล้องของภัทรสะท้อนเงาของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง เหมือนมีเงาอีกเงาหนึ่งซ้อนอยู่ข้างหลัง

ระหว่างวัน ทุกคนช่วยกันสัมภาษณ์ชาวบ้านแถวป่า แม้จะไม่ค่อยมีใครอยากพูดถึงบ้านหลังนี้นัก บางคนบอกว่าเจ้าของบ้านเคยประกอบพิธีประหลาดบางอย่าง ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย บ้างลือว่าได้ยินเสียงเรียกจากในบ้านยามค่ำคืน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ในคืนที่สอง อากาศเย็นลงจนขนลุก กรเป็นคนสุดท้ายที่เข้าบ้าน เขาเห็นเงาดำวูบผ่านด้านหลังบ้าน แต่เมื่อหันกลับไปกลับว่างเปล่า ภัทรกับโบว์นั่งคุยกันเสียงเบา ๆ ในห้องรับแขก

“นายคิดว่ามันมีอะไรอยู่ที่นี่จริง ๆ ไหม?” โบว์ถาม เบาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

ภัทรนิ่งไปนานก่อนตอบ “ไม่รู้…แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลา”

แป้งนั่งเงียบอยู่มุมห้อง สายตาเหม่อลอยไปยังรูปถ่ายครอบครัวที่ผนัง เธอลูบสร้อยข้อมือเก่า ๆ ในมือแน่น

“แม่ฉันเคยเตือนว่าอย่าเข้าใกล้บ้านแบบนี้” แป้งพูดขึ้นเบา ๆ

ทุกคนเงียบ ไม่มีใครต่อบทสนทนา บ้านทั้งหลังดูเล็กลงเรื่อย ๆ ในสายตาพวกเขา

กลางดึก ภัทรสะดุ้งตื่นจากเสียงกระจกหน้าต่างสั่น เขาเดินลงมาชั้นล่าง พบกรนั่งน้ำตาซึมอยู่คนเดียวในความมืด

“เกิดอะไรขึ้น” ภัทรถามเสียงเบา

กรส่ายหน้า “ได้ยินเสียงผู้หญิง…เรียกชื่อฉัน”

“ฝันหรือเปล่า?”

“ไม่ได้ฝัน…” กรเสียงสั่น “เสียงมันดังอยู่ตรงนี้เลย” เขาชี้ไปที่หูตัวเอง

ภัทรนั่งลงข้าง ๆ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ความกลัวเริ่มฝังรากลึก

เช้าวันใหม่ โบว์พบสมุดบันทึกเก่า ๆ ในลิ้นชักห้องใต้บันได หน้ากระดาษเหลืองกรอบ เธอเปิดอ่านอย่างระแวดระวัง เนื้อหาข้างในเต็มไปด้วยลายมือหวัด ๆ เล่าถึงพิธีกรรมประหลาดในคืนเดือนดับ การถวายของบางอย่างให้ ‘เงาในหลืบ’ และคำเตือนว่าอย่าเชื่อเสียงที่เพรียกจากในบ้าน

“นี่มันอะไรกันแน่” โบว์ยื่นสมุดให้ภัทร ทุกคนรวมกลุ่มกันอ่านเงียบ ๆ

“ฉันไม่ชอบเลย” แป้งเสียงสั่น “มันเหมือน…มันยังอยู่ที่นี่”

กรเริ่มแสดงอาการผิดปกติ พูดคนเดียวบ่อยขึ้น และขออยู่นอกบ้านตลอดเวลา ภัทรพยายามดึงเพื่อนกลับเข้ามาแต่กรปฏิเสธเสียงแข็ง โบว์เริ่มถ่ายฟุตเทจตอนกลางคืนมากขึ้นโดยจับภาพสิ่งผิดปกติ—เงาที่ลอยอยู่ในกระจก เสียงกระซิบที่แทรกในคลิปเสียง และรอยเท้าดินเปื้อนที่ปรากฏบนพื้นไม้ทั้งที่ไม่มีใครเดินผ่าน

ในคืนหนึ่ง แป้งเดินวนไปมาบริเวณหน้าบ้าน เธอหยุดฟังเสียงลมหวิว ก่อนจะได้ยินเสียงเพรียกเบา ๆ “แป้ง…แป้ง…” เสียงนั้นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนดังมาจากใต้ถุนบ้าน

แป้งลังเลแต่สุดท้ายตัดสินใจเดินลงไป เสียงฝีเท้าเธอฝ่าความมืดลงสู่ใต้ถุน เธอเห็นเงาวูบผ่านแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ประตูใต้ถุนก็กระแทกปิด แป้งร้องเรียกเพื่อนอย่างตื่นตระหนก

กรกับภัทรวิ่งลงมาช่วย โบว์ถือกล้องวิ่งตามมา ทุกอย่างสับสนวุ่นวาย พวกเขาช่วยกันงัดประตูออก แต่เมื่อเปิดเข้าไปพบแป้งนั่งชิดผนัง ตัวสั่นและพูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง

คืนถัดมาความเงียบขยายใหญ่ขึ้น ทุกคนเริ่มระแวงกันเอง โบว์สงสัยว่ามีบางอย่างในกลุ่มกำลังปกปิดบางเรื่อง กรดูหวาดกลัวเกินเหตุ ภัทรเริ่มฝันซ้ำ ๆ ถึงเสียงเพรียกชื่อเขาในความมืด

“เราต้องออกไปจากที่นี่” แป้งพูดอย่างหมดแรง “มันไม่อยากให้เราอยู่”

แต่ภัทรยืนยัน “ยังไม่ได้ฟุตเทจครบ…เราอยู่ต่ออีกคืน”

โบว์สังเกตเห็นว่าทุกคืนที่มีเสียงเพรียกจะมีบางอย่างเคลื่อนเข้าใกล้พวกเขาขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้เสียงฝีเท้าดังวนรอบบ้าน เสียงไม้ลั่นเหมือนมีบางอย่างย่ำผ่านทางเดิน พวกเขาเริ่มนับจำนวนคนในห้องซ้ำ ๆ เพราะรู้สึกว่ามี ‘ใครบางคน’ อยู่เพิ่ม

คืนก่อนวันสุดท้าย กรหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนช่วยกันค้นหาทั่วบ้านแต่ไม่พบ ภัทรเริ่มโทษตัวเองที่ไม่เชื่อเพื่อน โบว์เปิดดูภาพในกล้องและพบว่ามีภาพเงาดำรูปร่างคล้ายคนยืนอยู่ตรงบันไดในฉากที่ถ่ายเมื่อคืน ทั้งที่ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

แป้งร้องไห้อย่างเงียบงัน เธอยอมรับกับโบว์ว่าเคยเห็นแม่ของตัวเองมาแอบสังเกตบ้านหลังนี้ตอนยังเด็ก และแม่เคยบอกว่าอย่าเข้าใกล้เด็ดขาด เพราะมีบางอย่างรอคอยอยู่

คืนสุดท้าย พวกเขาตัดสินใจจะออกจากบ้านตอนเช้า แต่ในคืนนั้น เสียงเพรียกกลับมาดังชัดขึ้นจนแสบหู “กลับมา…อย่าไป…” เสียงดังวนไปทั่วบ้าน เงาดำปรากฏในเงามืด ทุกคนรวมตัวกันในห้องรับแขก ประตูทุกบานปิดล็อกด้วยตัวเอง ทุกคนต่างเผชิญหน้ากับความกลัวส่วนลึก—ภัทรกลัวความล้มเหลว โบว์กลัวความจริงที่มองไม่เห็น แป้งกลัวการสูญเสียและความว่างเปล่า

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เงาดำเริ่มแยกตัวออกจากมุมมืด กลายเป็นรูปร่างมนุษย์ที่ไร้หน้า ภัทรยืนตัวแข็ง โบว์ถอยหลังชนกำแพง แป้งร้องไห้จนหมดแรง

ในที่สุด ภัทรตัดสินใจยื่นสมุดบันทึกขึ้น “เรารู้แล้ว! เราไม่ควรอยู่ที่นี่…เราขอให้ทุกอย่างจบ!”

เสียงรอบข้างเงียบลง เงานั้นหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างช้า ๆ ทุกอย่างสงบลงทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านทั้งหลังพร่าเลือนเหมือนจะหายไปในสายหมอก กรยังคงหายตัวไป ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือหลบหนี ภัทร โบว์ และแป้ง เดินออกจากบ้านด้วยความเงียบ โบว์หยุดหันกลับไปมอง เห็นเงาดำจาง ๆ ยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง ส่งเสียงเพรียกเบา ๆ ว่า “อย่าลืมฉัน…”

ไม่มีใครเอ่ยถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นอีก ทุกคนแบกความกลัวและความรู้สึกผิดติดตัวไปตลอดชีวิต—เสียงเพรียกจากหลืบเงายังคงเฝ้ารอเหยื่อรายใหม่ในบ้านเก่ากลางป่า ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร หรือเป็นแค่เงาในใจของแต่ละคน…