เสียงในรอยร้าว

เสียงฝีเท้าแตะพื้นซีเมนต์ดังก้องในโถงอาคารเรียนเก่าที่ถูกปิดตายมานาน กลิ่นอับผสมกลิ่นฝุ่นละอองเก่าแก่ลอยฟุ้งไปตามทางเดิน ทิพย์ นักศึกษาสาวสถาปัตย์ปีสี่ยืนลังเลที่ประตูทางเข้า มือเธอสั่นเล็กน้อยขณะหยิบไฟฉายขึ้นมาเปิด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“จะรออะไรอีก รีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวเสร็จช้า” คำพูดของบีม ดังขึ้นด้านหลัง เขาเป็นคนมาดนิ่งแต่ในแววตาก็มีความกังวลไม่แพ้กัน

“ฉันไม่ชอบเลยว่ะ ทำไมต้องเลือกอาคารนี้ด้วย” น้ำเสียงอ้อ หวาด ๆ เธอหลบดวงตาทุกคน ไม่อยากยอมรับว่ากลัวอาคารร้างหลังนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง

“เพราะมันได้คะแนนรีโนเวทสูงสุดไงล่ะ” ภู ภาคภูมิ หัวหน้าทีมกล่าวพร้อมยิ้มบาง ๆ แต่ใครก็รู้ว่าเขาเองก็ไม่ค่อยอยากอยู่ที่นี่หลังพระอาทิตย์ตกเหมือนกัน

ทิพย์สูดหายใจลึก ดันประตูไม้เก่า ๆ ที่ขึ้นราและผุครึ่งหนึ่งเข้าไป ความเย็นและเงียบงันโถมเข้าหาทันที ราวกับอาคารทำหน้าที่รับแขกใหม่ ๆ เสมอ

ทีมทั้งสี่เดินลัดเลาะผ่านโถงกลาง มองซ้ายขวา พยายามเมินเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดของฝ้าเพดานและเสียงลมหวิวที่ลอดหน้าต่างแตกเข้ามา

“เฮ้ย พวกแกได้ยินไหม เสียงเหมือนคนเดินอยู่ข้างบน…” อ้อหยุดเดิน หันไปมองชั้นสองที่ดูลึกลับเป็นพิเศษ

บีมหัวเราะ แต่ก็เบาเสียงลง “บ้านเก่า ๆ มันก็เสียงแบบนี้แหละ อย่าคิดมาก”

“…แต่เมื่อกี้เหมือนมีใครกระซิบเรียกชื่อฉัน” ทิพย์พูดเสียงเบา เธอยืนนิ่งไปนิด ก่อนจะส่ายหน้าแรง ๆ พยายามไม่สนใจ

ทีมวางกระเป๋าเครื่องมือบนโต๊ะไม้ผุ ๆ แล้วแยกย้ายกันสำรวจ ทิพย์กับอ้อเดินไปวัดขนาดห้องด้านใน ขณะที่บีมกับภูขึ้นบันไดไปชั้นสอง

ระหว่างที่ทิพย์กำลังขีดเส้นลงบนแปลน มีเสียงแปลก ๆ ดังมาจากผนัง ราวกับมีบางอย่างไต่เลื้อยอยู่ข้างใน เธอจ้องรอยร้าวบนผนังซึ่งยาวแปลกตา รอยนั้นเหมือนจะขยับได้เองในเงามืด

“อ้อ เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับอาคารนี้ไหม” ทิพย์ถามในที่สุด

อ้อเงียบไปนานก่อนจะตอบ “เคยได้ยินคนว่ามีอาจารย์คนหนึ่งเคย…หายตัวไปที่นี่ แต่มันนานแล้ว”

ทิพย์กลืนน้ำลาย “แต่ถ้าเขาหายไปที่นี่จริง ๆ ทำไมไม่มีใครพูดถึงเลยล่ะ”

อ้อส่ายหน้า หลีกเลี่ยงสายตา “แม่บอกว่าห้ามเดินลัดสนามหลังอาคารนี้ตอนกลางคืน…มันเหมือนมีอะไรรออยู่”

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากชั้นบน เหมือนไม้แตก หรือฝีเท้า วิ่งผ่านหัวพวกเธอไปแวบหนึ่ง อ้อเผลอกุมมือทิพย์แน่น

ขณะเดียวกัน ภูกับบีมเดินตามรอยแตกบนพื้นไม้ขึ้นไปยังห้องเก็บของของอาคาร มีกลิ่นเหม็นอับรุนแรง ฝุ่นหนาเตอะปกคลุมทุกอย่าง ภูฉายไฟไปเจอรอยมือเล็ก ๆ ที่เปื้อนฝุ่นตรงประตู

“ที่นี่เหมือนมีคนเข้ามาก่อนเรา” บีมกระซิบ ขยับถอยหลัง

ภูไม่ตอบ มือหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปรอยมือ ฝุ่นขยับวูบหนึ่งราวกับเพิ่งมีใครวางมือทับ

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลัง บีมหันขวับ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น นอกจากเงาของตัวเองที่ทอดบนประตูไม้บานหนึ่ง

“เรากลับลงไปข้างล่างเถอะ” บีมเอ่ยเสียงสั่น

ภูเหลือบตามองบีม เห็นริมฝีปากเขาสั่นน้อย ๆ ก่อนจะตอบ “ยัง พวกผู้หญิงลงไปยังไม่ได้ เดี๋ยวข้างล่างกลัว”

บีมพยักหน้ารับ แต่ท่าทีไม่มั่นใจเหมือนเดิม

เสียงดัง ‘กึก’ ดังขึ้น ทุกคนในอาคารเงียบกริบ หยุดหายใจชั่วครู่ ทิพย์กับอ้อรีบเดินกลับไปยังโถงกลาง กระเป๋าเครื่องมือเหมือนถูกขยับออกจากที่เดิม

“มีใครเข้ามาไหม” ทิพย์ถามเสียงเบา มองไปรอบ ๆ

อ้อส่ายหน้า “ไม่มีใคร…”

เสียงโทรศัพท์ของภูดังขึ้น พวกเขาหันไปพร้อมกัน หน้าจอขึ้นชื่อ “อ.วิเชียร” อาจารย์ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วหลายปี ภูไม่กล้ารับสาย

บีมพูดแผ่ว “สายจากเบอร์วิญญาณ…ใครกล้ารับบ้าง”

ความเงียบงันถาโถมใส่ ก่อนที่อ้อจะตัดสินใจรับสาย แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา มีเพียงเสียงหายใจติดขัดกับเสียงแปลก ๆ คล้ายใครลากเท้าไปตามพื้น

ภูขมวดคิ้ว “สัญญาณโทรศัพท์ในนี้ใช้ไม่ได้…”

บีมเริ่มหงุดหงิด “อย่าเพิ่งเล่นมุกล้อกันนะ ใครแกล้งก็พอ…”

ไม่มีใครยอมรับเสียงโทรศัพท์นั้น

ไฟฉายของอ้อดับวูบ ทุกอย่างมืดสนิท เธอกรีดร้องแผ่ว ๆ ทิพย์รีบคว้ามือเธอไว้

จังหวะนั้นเองที่เงาขนาดใหญ่กำลังทอดผ่านผนังฝั่งตรงข้าม รอยร้าวยาวพาดผ่านจากพื้นถึงเพดาน เงานั้นค่อย ๆ ขยับราวกับมีชีวิต

“อย่ามองมัน…” ทิพย์กระซิบเสียงสั่น

ทุกคนพยายามมองลงพื้น หัวใจเต้นแรงชนิดแทบจะหลุดออกจากอก

เสียงกระซิบมาจากรอยร้าว เสียงนั้นเหมือนคนละเสียงกับพวกเขา ฟังดูเศร้าและเจ็บปวด…

“ช่วย…ฉัน…”

บีมหลับตาแน่น กลั้นหายใจ ภูขยับเดินช้า ๆ ถอยหนีรอยร้าวนั้น

ทิพย์ตัดสินใจหยิบกล้องมือถือขึ้นมาถ่ายรูป แต่ภาพที่ได้กลับเป็นภาพดำสนิท มีเพียงแสงริบหรี่ตรงรอยร้าว

เสียงบางอย่างกระซิบข้างหูทุกคน “ความทรงจำ…ไม่ตาย”

สถานการณ์เริ่มเครียดมากขึ้น ทิพย์เสนอให้ทุกคนออกจากอาคารทันที แต่ประตูหน้ากลับเปิดไม่ออก เหมือนถูกล็อกจากด้านนอก

อ้อร้องไห้ “เราจะออกไปยังไง…”

ภูพยายามโทรหาใครสักคน แต่มือถือไม่มีสัญญาณ ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าเริ่มเดินวนอยู่ชั้นบน ราวกับมีใครบางคนเดินวนไม่หยุด

“ต้องหาทางออกอื่น” ภูพูดเสียงแข็งกลบความกลัว

พวกเขาเดินกลับเข้าไปในส่วนลึกของอาคาร เจอประตูบานหนึ่งที่ติดป้ายชื่อซีดจาง “ห้องพักอาจารย์ วิเชียร”

ทิพย์ลังเล แต่สุดท้ายก็เปิดเข้าไปข้างใน

บรรยากาศในห้องหนักอึ้งกว่าที่อื่น ๆ ราวกับมีใครคอยจับจ้องรอคอย เฟอร์นิเจอร์เก่าถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวขุ่น มีจดหมายกระดาษเหลืองวางอยู่บนโต๊ะ

ทิพย์หยิบจดหมายนั้นขึ้นมา พบว่าเป็นลายมือขีดเขียนสะเปะสะปะ มีแต่ข้อความสั้น ๆ ซ้ำ ๆ ว่า “อย่าไว้ใจเสียงในรอยร้าว”

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย…” บีมเสียงสั่น น้ำเสียงมีความหวาดระแวง

จู่ๆ ลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา ทำให้ผ้าคลุมหลุดจากโต๊ะ เผยให้เห็นกล่องไม้เก่า ๆ ใต้โต๊ะ

อ้อเปิดกล่องนั้น พบรอยขูดลึกบนฝาไม้ ข้างในมีสมุดบันทึกเก่า ๆ และกุญแจดอกหนึ่ง

ภูหยิบสมุดขึ้นมาเปิดอ่าน เสียงกระซิบในห้องนั้นดังขึ้นชัดเจนหลายเสียงทับซ้อนกัน

สมุดบันทึกเป็นข้อความจากอาจารย์วิเชียร เล่าว่าเคยได้ยินเสียงประหลาดตามรอยร้าวในอาคารนี้ และเริ่มเห็นเงาคนเดินผ่านห้องว่างเปล่า…ท้ายที่สุดเขาเขียนว่า “รอยร้าวคือทางผ่านของมัน…ใครได้ยินเสียงนั้น…อย่าตอบรับ”

ทันใดนั้น ประตูห้องปิดสนิทเอง เงาของคนรูปร่างค่อม ๆ ทอดยาวผ่านรอยร้าวกลางห้อง ทุกคนตัวแข็งทื่อ

เสียงกระซิบแผ่ว “ช่วยฉัน…ปล่อยฉัน…”

อ้อหลุดร้องไห้ออกมา “ขอร้อง อย่ามายุ่งกับเรา!”

เงาคนนั้นหยุดนิ่งตรงหน้ารอยร้าว ราวกับกำลังฟัง

ทิพย์ตัดสินใจพูดขึ้น “คุณต้องการอะไร…?”

เสียงเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบว่า “ความทรงจำ…ของที่นี่…อย่าให้มันสูญหาย”

ไฟในห้องกระพริบ เงานั้นค่อย ๆ จางหายไป

ประตูห้องเปิดออกเองอีกครั้ง ทุกคนรีบพากันวิ่งออกจากห้องนั้น

เมื่อกลับมาที่โถงกลาง พวกเขาพบว่าประตูหน้าไม่ได้ล็อกแล้ว อากาศหม่น ๆ เริ่มกลับมาเป็นปกติ

อ้อเหลียวกลับไปมองรอยร้าวบนผนังเป็นครั้งสุดท้าย รอยร้าวยังอยู่ที่เดิม แต่ดูเหมือนจะยาวขึ้นเล็กน้อย

ทิพย์เก็บสมุดบันทึกกับจดหมายนั้นไว้ในกระเป๋า ก่อนจะออกจากอาคารพร้อมทุกคน

บีมหันไปถาม “เราต้องรีโนเวทอาคารนี้จริง ๆ เหรอ?”

ภูตอบเสียงขุ่น “เรามีทางเลือกอื่นไหม?”

ทิพย์เงียบไปนาน ก่อนจะพูดช้า ๆ “บางที…เราควรปล่อยให้อดีตของที่นี่อยู่ตรงนี้…ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก”

แสงเย็นยามเช้าทอดผ่านหน้าต่างแตก เผยให้เห็นรอยร้าวที่ยังไม่เลือนหายและไม่มีใครรู้ว่ามันจะขยายไปไกลแค่ไหน

เสียงกระซิบสุดท้ายดังในความเงียบ “คนที่ได้ยินเสียง…จะเป็นส่วนหนึ่งของรอยร้าวตลอดไป”