หอพักแห่งความลืม
เมื่อรถเมล์ปล่อยนรินลงที่หน้าหอพักเก่า เธอเห็นอาคารก่ออิฐสีซีดที่คดเคี้ยวขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ เสียงลมพัดกระทบบานเกล็ดโลหะดังเป็นจังหวะเล็กๆ เหมือนนับลมหายใจของอาคารนั้นเอง “หอของมหา’ลัยเก่าใช่ไหม?”…
สวนลอยฟ้าของเต้ยกับหอเต็มเรื่อง
เสียงสเตเรโอจากห้อง 307 ดังลอยออกมาท่ามกลางความเงียบของหอพักหญิงชายรวม ‘พิง’ ศาลเล็ก ๆ ขนาดหนึ่งตารางเมตรที่ตั้งอยู่ในโถงกลาง กลายเป็นสนามประลองสำหรับการต่อสู้ของเต้ยกับคำโกหกของตัวเองคืนหนึ่ง “เต้ย เธอทำอะไรกันตั้งแต่ทุ่มครึ่งจนตอนนี้…
โรงละครแห่งความจริง (แต่ไม่จริงเท่าไร)
เสียงดนตรีสตริงที่ใครเป็นคนเปิดไม่รู้ดังขึ้นกลางห้องซ้อม ห้องสี่เหลี่ยมที่มีกระดาษล้ายน้ำกาแฟเต็มโต๊ะ และแสงไฟวอร์มอัพที่อยู่ ๆ ก็เย็นเฉียบเหมือนอารมณ์ของผู้ชมก่อนเปิดการแสดง นัทธียืนอยู่ตรงกลาง สวมเสื้อเชิ้ตสีควันบุหรี่…
โปรเจกต์ผู้กำกับมโน
เสียงฝีเท้าต้องกระทบพื้นไม้ ปะทะกับเสียงหัวเราะและคำตะโกนเล็ก ๆ เมื่อหอประชุมชมรมภาพยนตร์มหาวิทยาลัยเกิดเข้าโค้งเวลาเตรียมงานเทศกาลภาพยนตร์นัดสุดท้าย “ทิวา เดี๋ยวไว้ไฟตรงมุมนี้ด้วย!” บูมพูดพร้อมชูริบบิ้นสีแดงที่ดูคล้ายหมากฝรั่งแต่จริง ๆ…
บ้านเก็บความเงียบ
รถกระบะค่อยๆ ไต่ลงไปตามถนนลูกรังที่ตัดผ่านท้องนา มีลมพัดชื้นจากทะเลพัดกลิ่นเกลือและสาหร่ายเข้ามากับแสงสีเทา การเดินทางสั้นๆ จากเมืองใหญ่ทำให้มีนาเงียบไปมากกว่าที่เธอคิดไว้ เธอจับพวงมาลัยแน่นกว่าเดิม…
คิณกับวันวุ่นวายของป้ายชื่อ
เสียงแตรรถสองคันดังเข้ามาพร้อมกันในเช้าวันเริ่มงานสัปดาห์กิจกรรมของคณะ หมอกบาง ๆ ยังคงลอยเต้าด้านบนสนามหญ้า มหาวิทยาลัยฮัลลาร์ฟคึกคักกว่าปกติเพราะมีคณะกรรมการนักศึกษามือใหม่ชุดหนึ่งพยายามจะทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ คิณยืนหน้าดำหน้าแดง…
โปรเจกต์เกรียนของผมกับคำโกหกสีพาสเทล
เสียงโทรศัพท์ดังยามบ่ายในห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดตัดห้วนจากคนดูแลตึก พัทริค: “เฮ้ ถึงยังไงก็ต้องรีบหน่อยนะครับ คณะเขาจะมาตรวจโปรเจกต์สัปดาห์หน้า” แพทยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่สบายใจ…
งานวัดสากลของพีระ
เสียงระฆังเช้าในมหาวิทยาลัยสุพรรณศิลป์ยังไม่ทันดับ พีระก็กระโดดลงจากจักรยานด้วยความรีบ เสียงรองเท้านักศึกษาเสียดสีพื้นทางเดิน และใบประกาศกระจายเป็นแพรในลม เหมือนโลกบอกกับเขาว่าวันนี้จะไม่สงบแน่ “พี ระ เบาๆ หน่อย!”…
เสียงเรียกในมุมหอ
พลอยก้าวขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ใบไม้เก่าปลิวตามลมเย็นแห่งปลายฤดู พื้นที่หน้าหอพักเป็นพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างตึกสองหลัง ผนังสีเทาของหอเก่ากระเทาะเป็นแพทเทิร์นคล้ายเปลือกไม้ที่หลุดลอก ชื่อหอถูกลอกออกจนเห็นสกรูและเศษปูน เธอสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว…
ชมรมคนโกหกดีที่ต้องซ่อมโลก
เสียงแตรรถกระจายเสียงส่งเชิญนักศึกษาใหม่ให้ไปลงทะเบียนยังลานหน้าอาคารใหม่ของมหาวิทยาลัยคุกรุ่นไปด้วยสีสันของโปสเตอร์และบูธชมรมต่าง ๆ ที่ต่อคิวแข่งกันดึงนักศึกษา ปุยฝ้ายยืนคอตกอยู่หน้าบูธหนึ่งซึ่งมีแผ่นป้ายโล่งผิดปกติ —…