แผนการโกหก(เล็ก)ของเกรียงไกร
เสียงกลองโลหะของรถขยะดังแว่วจากลานมหาวิทยาลัย ก่อนที่เกรียงไกรจะวิ่งชนเสาไฟฟ้าเพราะก้มมองข้อความในมือถือ เขายกมือขึ้นเกาท้ายคอด้วยท่าทางที่พ่อมักล้อว่า “ท่ากังวลของคนชอบโกหก” แล้วล้วงมือถืออีกครั้ง อ่านอีเมลเดิมเป็นรอบที่ห้าก่อนจะถอนหายใจดัง…
เสียงปรบมือที่ไม่ใช่ของฉัน
เสียงกลองสั้น ๆ ตอกจังหวะ ในห้องซ้อมชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยไม่มีใครเงียบได้เมื่อไฟฉายส่อง หน่อนยืนกอดบทสีขาวเปื้อนหมึกที่ขาด ๆ เคล็ด ๆ เขาพึมพำบทอยู่คนเดียว เพราะคนที่ควรเป็นคู่ซีนของเขา – เต๋า – หายเงียบไปทั้งอาทิตย์ — เต๋าไปไหนวะ วันนี้สำคัญนะ…
คืนวุ่นวายในหอเลข 7
เสียงไซเรนเตือนภัยดังขึ้นในหอพักเลข 7 พร้อมกลุ่มนักศึกษาที่ยังยืนงงกับกล่องป๊อปคอร์นไหม้ หมอกขาวฟุ้ง อัตลักษณ์ของค่ำคืนที่ควรจะสงบหายไปตั้งแต่ตอนที่มินพยายามอบขนมให้หม้อไฟฟ้าเพื่อนรุ่นน้อง “มิน! ปิดไฟ!” เสียงเพื่อนร่วมห้อง คิว…
ข้าวแก้วกับงานเฟียสต้าที่ไม่มีใครอยากจัด
เสียงประกาศจากลำโพงกลางสนาม มหาวิทยาลัยนครพราวส่งคลื่นกระจายเหมือนการเปิดคอนเสิร์ตฟรีที่ไม่มีเวที แต่มีความวุ่นวายเป็นของแถม ทุกโต๊ะในงานคลับแฟร์ถูกตกแต่งออกมาอย่างตั้งใจ บูธชมรมวรรณกรรมของคณะวรรณกรรมเล็ก ๆ กลายเป็นมุมสีซีด ๆ…
เจ้าภาพไม่เคยพอ
เสียงประกาศจากลำโพงหน้าตึกคณะแอดมินดังขึ้นเป็นไฟแฟลชในหัวมิลินเหมือนสัญญาณเตือนตื่น แต่สิ่งที่ตื่นกว่าเสียงคือข้อความในกล่องขาออกของอีเมลคลับที่เธอเผลอกดส่งไปทั่วมหาวิทยาลัย “เรียนคณาจารย์ นักศึกษา และศิษย์เก่าทุกท่าน เนื่องในโอกาสครบรอบ 60…
โปรเจกต์ปิ๊งพลัส: เมื่อเต้ยสัญญาเกินตัว
เสียงไซเรนเตือนความจำของเต้ยดังขึ้นเป็นครั้งที่สามในเช้านั้น แต่เต้ยแกะปลอกรองขมวดหน้าพร้อมกลิ่นกาแฟลอยเข้าจมูก เขาพึ่งนอนตีสองหลังอ่านอีเมลแปลกๆ ทั้งคืน คำว่า “ผู้พิจารณาทุน” กับ “ห้องประชุมใหญ่” เด้งอยู่นับร้อยครั้งจนสมองสับสน…
สายลับในชมรมละคร
เสียงรองเท้าส้นสูงก้าวฉับๆ บนพื้นเวทีไม้เก่าในหอประชุมชมรมละครกลางมหาวิทยาลัย ตู้ไฟเก่าพ่นประกายไฟเล็กน้อย แล้วหรี่ลงเหมือนเตือนว่าต้องใช้สติในการจุดฉาก “ไฟนะ ไหม้แน่ๆ ถ้าไม่มีใครคุม” รักพูดพลางกวาดสายตามองนักแสดงที่กำลังฝึกท่าทางยุ่งเหยิง…
หอพักโปรเจกต์ป่วน: แผนชงฝันเก็บใจ
ไฟสปริงเกอร์ในชั้นสามดับวาวเมื่อมิกยืนโง่ ๆ กับชามมาม่าที่ยังไม่สุกเต็มถ้วย น้ำไหลปริ่มจากเพดานลงบนชั้นวางรองเท้าเกิดเสียง ‘ปุด’ ดังเป็นจังหวะเหมือนกลองตีกลองรำวงของงานกีฬาสี “มิก!!!”…
การแสดงหนึ่งคืนกับความจริงที่ล้นเวที
เสียงสับสนของคนกว่าโหลกระจายอยู่ในหอประชุมเก่าๆ ของชมรมละครเวที มหาวิทยาลัยราชภัฏพลวรรณ ผ้าคลุมเวทีพับอยู่กับพื้น ไฟเวทียังว่างเปล่า แต่ทุกคนดูตื่นเต้นเหมือนกำลังรอคอนเสิร์ตระดับชาติ “โอม! เธอมั่นใจนะ ว่าเราจะทำได้จริงๆ?” มิวยืนไขว้แขน…
หอพักลอยลม: ภารกิจผงซักฟอกและความจริงที่ปั้นได้
เสียงเท้าและเสียงหัวเราะกระจายไปทั่วชั้นสามของหอพักนักศึกษามหาวิทยาลัยลักษ์วารี จนผ้าม่านบานเก่าแทบปลิวตามกระแสลมเย็นจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ธารินวิ่งสะเปะสะปะถือกล่องสีซีดใบหนึ่งเข้ามาในห้องรวมของหอ เขาเหนื่อยแต่ยิ้มกว้าง…