ห้องซ้อมสิบหน้า
วันแรกที่เมฆินทร์เห็นประกาศบนกระดานประชาสัมพันธ์ เขาไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะต้องวิ่งตามกระดาษแผ่นเดียวแบบนี้ ประกาศสีเหลืองจางระบุด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ว่า ชมรมที่ไม่ส่งรายงานกิจกรรมภายในหนึ่งเดือน จะถูกยุบโดยสภานิสิต เมฆินทร์ยืนค้าง…
กงล้อขอโปรดักซ์: เมื่อหัวโขนตกไปที่คนขี้ขอโทษ
เสียงกงล้อขนาดยักษ์ที่เพิ่งลากเข้ามาวางกลางสนามหน้าตึกอำนวยการวิทยาลัยทำให้เสียงคุยของนักศึกษาทุกคนเงียบลงอย่างสนิทชิด ทั้งที่มันยังไม่หมุนและไม่ใช่ของจริง แต่กงล้อป้ายธงสีลูกกวาดนั้นก็ดูเหมือนไปกันได้ดีกับบรรยากาศ…
บทละครแห่งความวุ่นวาย
เสียงแตรรถเมล์เบรกกึกก้องเหมือนประกาศสงครามขณะปามกระโดดลงจากบันไดสถานี มือตบหน้ากากคาร์บอนสีดำที่ถืออยู่จนแทบหลุด เขารีบลากกระเป๋านักศึกษาตุ้ยนุ้ยเข้ามาในบริเวณคณะศิลปกรรมศาสตร์ นักเรียนปีหนึ่งตาโตเดินสวนไปมาเหมือนกำลังค้นหาตัวเอง “ปาม!…
เวทีที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
เสียงกลองฉุยฉายก้องในหอประชุมชมรมพร้อมกับเสียงตะโกนที่ไม่ใช่เสียงปรบมือต้อนรับ แต่เป็นเสียงประกาศอันแหบแห้งของอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษา—”ไม่มีงบค่ะ ชมรมที่ไม่ส่งผลงานปีที่แล้ว มีการประเมินให้ปิดพื้นที่” “ปิดห้องเราได้ยังไง…
คืนที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าวิกฤต
เสียงเชียร์ยังไม่ทันซาลง ไฟบนเวทีวูบหนึ่งแล้วฉายกล้องก็สะดุด เสียงอะลามพับกับโลหะไถล สายเคเบิลพันกันเหมือนแขนงพืชในสวนเกษตรกรรม วันเลี้ยงกิจกรรมนักศึกษาที่จัดใหญ่ที่สุดของคณะบันเทิงสารสนเทศกำลังกลายเป็นละครเฮฮาที่จะถูกจดจำไปอีกนาน “โอ๊ะ— ใคร…
มหาวิทยาลัยอรุณรังสีกับภารกิจเกินตัวของนที
เช้าวันเปิดภาคเรียนใหม่ที่มหาวิทยาลัยอรุณรังสี ฝนปรอย ๆ ทักทายนักศึกษา กลิ่นกาแฟจากรถเข็นหน้าตึกคณะส่งกลิ่นอุ่น ๆ ให้คนง่วงยามเช้า “เช้านะ นที ยังไม่สายหรอก แต่หน้าตาเหมือนโดนผีตามมาทั้งคืน” เสียงมะลิ เพื่อนร่วมห้องแซว พลางยื่นแก้วกาแฟให้…
โครงการลวงโลกของเมฆินทร์
เสียงเตาไมโครเวฟดังปึ้ก ๆ กลางหอพักชายชั้นสองทำให้เมฆินทร์สะดุ้งแล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง แม้เส้นพาสต้าในกล่องกระดาษที่วางบนโต๊ะจะบอกว่าใช้เวลาแค่นาทีเดียว แต่ใจของเขาพ่นเสียงนับถอยหลังมากกว่าหนึ่งครั้ง “ห้านาที… สี่…”…
โปรแกรมโกหก: เมื่อหนังสั้นกลายเป็นมหากาพย์
เสียงแตรรถสองคันดังประสานกันเหมือนวงออร์เคสตร้าไม่ตั้งใจขณะเพลินพิชช์วิ่งโซเซผ่านประตูมหาวิทยาลัย ก้อนเอกสารฝุ่นจับติดอยู่ที่ปลายแขน เสื้อเชิ้ตยับยู่ยั้งราวคนไม่ได้นอนติดต่อกันสองคืน และสายตาเต็มไปด้วยความหวังผสมความกลัว “เช้าแล้ว เพลิน…
หอพักหลอก มีรัก มีวุ่น
กายตื่นมาแล้วพบว่าก๋วยเตี๋ยวที่ตั้งใจจะกินเช้า ๆ กลายเป็นเครื่องมือวุ่นวายชั้นดีเมื่อมันหกใส่กองใบประกาศกิจกรรมที่เขาเขียนค้างไว้เมื่อคืน กาย: ฉิบ— ไอ้ประกาศ! ทำไมต้องเสียสวยแบบนี้ด้วยนะ มุก ซึ่งเป็นรูมเมตคณะศิลป์เดินโผล่หัวออกจากผ้าม่าน…