มิวราและความจริงที่แทบจะไม่ใช่ความจริง
เช้าวันแรกของภาคเรียน มิวรานอนกรนเบาๆ ได้สักยี่สิบนาที ก่อนจะตื่นขึ้นมาด้วยเสียงสั่นของโทรศัพท์ซึ่งแสดงชื่อผู้ส่งว่า คณะทุนสวัสดิการ มิวรา พึมพำเสียงแหบเหมือนคนเพิ่งถูกรถชนจากการนอนไม่พอ — อะไรอีกแล้วเนี่ย ข้อความในแอปอ่านว่า…
ละครลวงรัก แผนการ(เกือบ)พังของประธานชมรม
เสียงแตรรถสองคันดังพร้อมกันหน้าคณะศิลปกรรม ช่วงพักเที่ยงวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน ภาสินีกำลังก้มมัดริบบิ้นสีส้มให้เข้ากับโปสเตอร์โปรโมตงานโชว์ของชมรม เธอเหงื่อซึมแต่ยิ้ม เขา—เอ๊ย เธอมีวิธียิ้มที่ทำให้คนเชื่อได้ง่ายเกินความจำเป็น “ภา…
เทศกาลฝุ่นฟุ้งของภูวดล
ภูวดลก้าวเข้ามาในห้องชมรมภาพยนตร์แล้วแทบจะชนกับโปสเตอร์ขนาดยักษ์ที่ยังไม่ได้แปะเสร็จดี โปสเตอร์นั้นมีชื่อเทศกาลตัวใหญ่ ๆ ว่า “เทศกาลหนังฝุ่นฟุ้ง” และมีช่องว่างตรงกลางที่ภูตั้งใจจะเติมชื่อแขกรับเชิญคนหนึ่งให้เต็มหน้า ภู:…
คนขายฝันกับอาจารย์ละไม
เสียงประกาศจากลำโพงในอาคารชมรมละครดังก้องจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่น ธันวาเหวี่ยงโขยงโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ให้เข้าที่ แต่โปสเตอร์กลับพริ้วลมและพันกันจนกลายเป็นผลงานศิลปะที่ไม่ตั้งใจ “นี่แผนโปรโมตหรือการแสดงแนวอากาศธาตุ” มุกยกคิ้ว…
โปรเจกต์โกหกฉบับนักศึกษา
พู่กันวิ่งข้ามลานมหาวิทยาลัยด้วยรองเท้าผ้าใบคู่เดิมสีซีด ใบหน้าแดงเพราะออกแรงและเพราะคำพูดที่ยังดังอยู่ในหัวว่า “แค่บอกว่าชมรมเราดีหน่อยก็ไม่เป็นไร” พู่กัน: ฉันบอกเขาไปแล้วนะ ว่าชมรมของเราจัดงานใหญ่ทุกปี ตังเมยืนหอบอยู่ตรงประตูห้องสมุด…
หนังสั้นที่ไม่เคยมีชื่อ (แต่ทุกคนจำได้)
วุ่นวายตั้งแต่เช้า — นั่นคือคำจำกัดความสั้น ๆ ของชีวิตมิราในเช้าวันเริ่มต้นเทอมใหม่ มิรา: “ช้าได้อีกแล้ว… ตายแน่ ๆ ถ้าหายหัวไปอีกนิด พวกเขาจะส่งฉันไปเรียนวิชากราฟิกโดยไม่มีคัตเอาต์”…
โปรเจกต์โกหกใจดี
เสียงเคาะประตูดังซ้ำ ๆ ในห้องชมรมภาพยนตร์ชั้นสองของตึกศิลป์ มันเป็นเสียงของวันที่ทุกอย่างเริ่มม้วนเข้าไปในความอลหม่านอย่างที่นพดลไม่เคยคาดคิด “นพ เปิดเลย เดี๋ยวพวกกรรมการจะมาหาเราแล้ว” น้ำฝน ประธานชมรมยืนถือแฟ้มหนา…
มหกรรมความจริงของพีธ
“เดี๋ยว! เมลฉบับนี้ส่งผิดคนแน่ ๆ” “ส่งผิดคนยังไงได้อีก—พีธ นายกดส่งแล้วเหรอ?” เสียงของมายด์ดังมาจากมุมห้องพักของหอ แอพเมลบนหน้าจอโทรศัพท์ของพีธยังค้างอยู่ในอินบ็อกซ์ เป้าหมายของเขาวันวานนี้คือส่งเอกสารสมัครทุนไปยังคณะกรรมการ…
งานใหญ่ของคนชอบตอบว่า ‘ได้’
เสียงประกาศจากลำโพงหน้าอาคารกิจการนักศึกษาดังตึ้บ ๆ แล้วก็เงียบลง เหล่านิสิตนักศึกษามองหน้าอรินที่ยังยืนค้ำหัวบันไดด้วยใบหน้าที่ติดนิสัยยิ้มกว้างเมื่อถูกคนคาดหวังบางอย่าง “ใครจะรับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานงานมหกรรมวัฒนธรรมของคณะปีนี้ไหมคะ?”…